fbpx

TourkikaNea.gr

Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

Το πρόβλημα δεν είναι η Θράκη αλλά η Ελλάδα

0 σχόλια Share:
Το πρόβλημα δεν είναι η Θράκη αλλά η Ελλάδα

 

Για να μιλήσω για τη Θράκη θα αρχίσω με δυό λόγια για την Ελλάδα. Το νεοελληνικό κράτος είναι αυτό που διαμορφώθηκε από την ένδοξη πλην ημιαποτυχημένη Επανάσταση του 1821, από το κοτζαμπάσικο καθεστώς που εγκατέστησαν στην Αθήνα οι δυτικοί προστάτες, από την καταβύθιση της Μεγάλης Ιδέας στα μικρασιατικά παράλια, από την τραγική δεκαετία του 1940 με την γερμανική Κατοχή και τον εγκληματικό Εμφύλιο και τέλος, από το μεταπολιτευτικό σφράγισμα της ελληνικής κοινωνίας από το ΠαΣοΚ. Όπως είναι φανερό πέρασε πολλά ο ελληνισμός μέσα σε 200 χρόνια για να αντέξει – και εύχομαι, φυσικά, να διαψευσθώ.
Η νοτιοδυτική Θράκη που σήμερα περιλαμβάνεται εν Ελλάδι είναι το έσχατο κέρδος μας από τις βαλκανικές μας νίκες και την συμμετοχή μας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πλάι στους νικητές. Είναι μια προβολή της ελλαδικής επικράτειας που αφήνει τη Βουλγαρία 30 χιλιόμετρα μακρυά από το Αιγαίο της όνειρο, την τουρκική οικονομική πρωτεύουσα σε θέση βολής για τα όπλα μας και μια μουσουλμανική μειονότητα 100.000 ανθρώπων σε ελληνικό έδαφος. Ταυτόχρονα καλύπτει από στεριάς το γεωγραφικό μήκος των ανατολικών νησιών μας, δίνοντας συνοχή στο ελληνικό κράτος – είναι το μόνο τμήμα της χερσαίας Ελλάδος που βρίσκεται ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Κοιτώντας τον χάρτη πραγματικά βλέπει κανείς ότι μόνον εκείνη η όντως εκπληκτική προ εκατονταετίας έξαρση της ελληνικής ισχύος μπορούσε να πετύχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα και αναρωτιέται αν δικαιούμαστε, δηλαδή αν μπορούμε να διατηρήσουμε, σήμερα μια τέτοια γεωπολιτική αξία. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ως τελοσπάντων κράτος καθετί σοβαρό, αλλά και συγκεκριμένα το ζήτημα της Θράκης, λέει πως μάλλον όχι.
Ποιο είναι ακριβώς το ζήτημα αυτό; Είναι ο δεσμός που διατηρεί η πλειοψηφία του μειονοτικού πληθυσμού με την Τουρκία, σε συνδυασμό με την επιθετικά αναθεωρητική στάση της τελευταίας. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο δεσμός αυτός υπάρχει, με ένταση που ποικίλει από άτομο σε άτομο και εκδηλώνεται αναλόγως. Άλλοτε με τρόπο θορυβώδη και προκλητικό (συνέδρια για «τουρκική μειονότητα», γιορτές προς τιμήν των Οθωμανών κατακτητών, αλυτρωτικές οργανώσεις και παρακρατικές δομές θρησκευτικού ή κοινωνικού χαρακτήρα, διαρκείς επαφές με Τούρκους αξιωματούχους…) κι άλλοτε με τρόπο διακριτικό και σιωπηλό. Μια μελλοντική λειτουργία λοιπόν του κόσμου αυτού ως προγεφυρώματος της Άγκυρας σε ποικίλα σενάρια δεν μπορεί να αποκλειστεί, και οι χαζοχαρουμενιές (περί «πολυπολιτισμικού πλούτου», «γέφυρας που ενώνει» κτλ) είναι μόνο για δημόσια κατανάλωση. Όταν έχεις απέναντί σου την ερντογανική Τουρκία και στην παραμεθόριό σου σουνίτες τουρκόφωνους με ρίζες στην Οθωμανία και με ποικίλα συμφέροντα πέραν του Έβρου, ο στρουθοκαμηλισμός υποχωρεί. Πόσο μάλλον όταν η εκάστοτε πολιτική έκφραση της μειονοτικής κοινωνίας (δήμαρχοι, τοπικοί σύμβουλοι, βουλευτές…) δεν διαφοροποιείται στο παραμικρό από την γραμμή του τουρκικού κράτους, σε οποιοδήποτε θέμα…
Αναφέρθηκα στον δεσμό της πλειοψηφίας του μουσουλμανικού στοιχείου της Θράκης με την Τουρκία και στους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται. Για τη στάση της τελευταίας απέναντι στη χώρα μας νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω κάτι, οι εξελίξεις μάλιστα στο Κυπριακό και στις σχέσεις της με την σύνολη Δύση είναι σε τόσο κρίσιμο σημείο που χρειάζεται ολόκληρο συνέδριο μόνο για την παρούσα συγκυρία. Η οποία συγκυρία θα μπορούσε να είναι και μία ευκαιρία για τη χώρα μας, στο θέμα της Θράκης κι όχι μόνο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Πρακτικά τι μπορεί να γίνει λοιπόν στη Θράκη; Παρά τις δυσκολίες, κι επειδή ποτέ της η ελληνική πολιτεία δεν στάθηκε άξια του ονόματός της, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν. Πρώτα πρώτα οφείλει να θέσει γνώμονα της πολιτικής της την υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων και της αλήθειας. Βεβαίως μία τέτοια μεταβολή από την σημερινή ελεεινή κομματοκρατία δείχνει περίπου αδύνατη αλλά καθώς το μέλλον είναι άδηλον, τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς. Άλλωστε έχουν γίνει κάποια σωστά βήματα τα τελευταία χρόνια, δεν πρέπει να μηδενίζουμε τα πάντα. Στη βάση μιας τέτοιας εξέλιξης είναι εύκολο να πει κανείς μερικά μέτρα που θα άλλαζαν το τοπικό κλίμα:
– Αποξήλωση / αποδυνάμωση του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, το οποίο ακόμη και σημειολογικά υπονομεύει την κυριαρχία μας. Και μόνον οι μαρτυρίες πρώην υπουργών Εξωτερικών της χώρας μας, για να μην μιλήσω για τις αναφορές των υπηρεσιών μας, δικαιολογούν με το παραπάνω μια τέτοια πρωτοβουλία. Ζυγίζουμε λοιπόν προσεκτικά τον αντίκτυπο στην Κωνσταντινούπολη και προχωράμε.
– Κατάργηση κάθε θετικής ή αρνητικής διάκρισης που υφίσταται νομικά ή και άτυπα με βάση το θρήσκευμα (έλεος!). Από την – υποτίθεται προσωρινή – ποσόστωση του 0,5% στα ΑΕΙ και την όμοια στις προσλήψεις του Δημοσίου, μέχρι την κατάρτιση του Κτηματολογίου και οτιδήποτε άλλο.
– Λειτουργία δημόσιων σχολείων στοιχειώδους εκπαιδεύσεως στη θρακική ύπαιθρο, τουλάχιστον σε κομβικά χωριά που κατοικούνται αποκλειστικά από μουσουλμάνους και οι οποίοι «βολεύονται» με την αμάθεια των μειονοτικών σχολείων (αμάθεια που ουδόλως μειώθηκε από το αιωνόβιο Πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, κι ας κόστισε αυτό κάπου 30 εκ. ευρώ!). Για περισσότερο από μια δεκαετία εκκρεμεί το θέμα, σκέτη ντροπή για ένα υποτιθέμενο κράτος…
– Αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για κάθε κάτοικο της περιοχής, ασχέτως θρησκείας ή …γνωριμιών. Ειδικά σε περιπτώσεις όπου μιλάμε για πράκτορες στην υπηρεσία εχθρικής χώρας, δεν μπορεί να επιδεικνύεται καμμία επιείκεια, πόσο μάλλον να αποτελούν προνομιακούς συνομιλητές ή και υποψηφίους των κομμάτων εξουσίας, λόγω της δημοφιλίας τους στον μειονοτικό κόσμο.
– Ενίσχυση των μειονοτικών θεσμών που αναγνωρίζει επίσημα η πολιτεία, αφήνοντας έξω κάθε προξενικό ή κομματικό υπηρέτη. Μουφτείες, Διαχειριστικές Επιτροπές, Ιεροσπουδαστήρια πρέπει να στελεχώνονται και να λειτουργούν με διαφάνεια και αξιοκρατία, ώστε να μην θυμίζει πια τίποτε το παρελθόν με τους υπηρεσιακούς διαδρόμους, τα απόρρητα κονδύλια και τις διαθρησκευτικές κομπίνες.
– Πλήρης και σοβαρή μελέτη της ιστορίας, αρχαιολογίας, λαογραφίας, δημογραφίας κτλ της περιοχής, η οποία όχι μόνο για τον απλό λαό αλλά και για τον επιστημονικό κόσμο της πατρίδας μας παραμένει άγνωστη χώρα. Και είναι κρίμα που το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε ακριβώς με στόχο την ενίσχυση του ελληνισμού στη Θράκη, έχει τόσο μικρή συμβολή στη γνώση γι΄ αυτήν.
– Υπεράσπιση της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας Πομάκων και Ρομά που κινδυνεύει από τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό (ή και τον χυδαίο τραμπουκισμό) των τουρκοφρόνων, κάτι που έχει καταγραφεί επανειλημμένως ακόμη και στις εκθέσεις του Στέητ Ντηπάρτμεντ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα. Χιλιοειπωμένα πράγματα, καταναλωμένα από τα ΜΜΕ, κινδυνεύουν να μείνουν νεκρό γράμμα στις ανακοινώσεις του υπουργείου μας των Εξωτερικών.
Βεβαίως η ανάπτυξη της περιοχής είναι ο άλλος πυλώνας στον οποίο πρέπει να βασιστεί μια ελληνική πολιτική για τη Θράκη. Πώς όμως να μιλήσει κανείς στη σημερινή ημικατεχόμενη Ελλάδα για ανάπτυξη; Όταν αυτή δεν είναι εφικτή ούτε στα προνομιακά σημεία της χώρας, τι να προσδοκά κανείς στην πιο απομακρυσμένη και φτωχή Περιφέρεια; Μόνο ένα εξελληνισμένο Δημόσιο είναι η απάντηση, αυτό που θα κληθεί να εργαστεί και για τους προαναφερθέντες 7 στόχους. Αυτό μπορεί να αναδιανείμει κρατικές γαίες, να μεταφέρει δημόσιες υπηρεσίες, να δώσει κίνητρα για ορθολογικές επενδύσεις, να συντηρήσει και να δημιουργήσει υποδομές, να φυλάξει σωστά και να ενδυναμώσει δημογραφικά τον Έβρο, να αναδείξει το βυζαντινό πρόσωπο της Θράκης, να την βγάλει από την αφάνεια μεθοδικά και σχεδιασμένα, ενδεχομένως με έναν ειδικό Οργανισμό σαν εκείνον του ΑΘΗΝΑ 2004. Δεν μπορεί να ακούγεται το όνομα της περιοχής μόνο εν μέσω εθνικών συναγερμών, δικαιολογημένων ή μη.
Κλείνω απαντώντας εκ των προτέρων στο σύνηθες ερώτημα μετά από τέτοιες ομιλίες: υπάρχει ελπίδα για τη Θράκη ή έχει χαθεί οριστικά το παιχνίδι; Ναι, υπάρχει ελπίδα, εφόσον υπάρξουν Έλληνες που θα απαιτήσουν από το δήθεν εθνικό κέντρο και θα πετύχουν μετά από 100 χρόνια ελεύθερης Θράκης μιαν ελληνική πολιτική με στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Ακόμα αυτή η ελπίδα παραμένει αδιαμόρφωτη, όμως και η αποψινή μας συζήτηση αυτήν θέλει να υπηρετήσει.

Κώστας Καραΐσκος

Previous Article

Ρουκέτες με οσμή προβοκάτσιας…

Next Article

Τσαβούσογλου : Αν μας εφαρμόσουν κυρώσεις, υπάρχει το Ιντζιρλίκ, το Κιούρετζικ…

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.