Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΡΚΙΝΟΣ»…απάντηση στον Ροζάκη

No Comments Share:

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΡΚΙΝΟΣ»: Ούτε μια ίντσα. Με αφορμή θέσεις και δηλώσεις που βρίσκονται στον αντίθετο πόλο της δικής μας ανάλυσης για την εθνική στρατηγική

Παναγιώτης Ήφαιστος

Αφορμή για το παρόν είναι συνέντευξη του συναδέλφου Χρήστου Ροζάκη. Συνόψισε με μερικά λόγια τις, κατά την δική μας εκτίμηση, παθολογίες της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής. Από καιρό δεν κάνουμε επώνυμες αναφορές στις παρεμβάσεις μας αλλά ο Χρήστος Ροζάκης είναι ξεχωριστή περίπτωση τόσο λόγω της επιστημονικής του υπόστασης όσο και εκ του γεγονότος ότι βρέθηκε και βρίσκεται συχνά σε θέσεις μεγάλης πολιτικής ευθύνης. Ανεξαρτήτως διαφορών στην ανάλυσή μας η εκτίμησή μου δεν αλλάζει ενώ με υποχρεώνει να τοποθετηθώ. Ευχαρίστως εάν το επιθυμεί μπορώ να του φιλοξενήσω εδώ απάντηση.

Μια συνέντευξή του στις 11.01.2022 εκτιμώ ότι με ειλικρίνεια και ακρίβεια όρισε τον πόλο των κατευναστικών θέσεων –που κατά την δική μας εκτίμηση όπως καταγράφεται σε χιλιάδες σελίδες και εκατοντάδες άρθρα μας στον Ελληνικό δημόσιο διάλογο– εδώ και καιρό στέκεται ολόρθος απέναντι στον πόλο μιας αξιόπιστης στρατηγικής στον οποίο θεωρούμε ότι εμείς βρισκόμαστε από καιρό.

Το Αλφαβητάρι αυτής της στρατηγικής μερικοί το προτείνουμε συστηματικά εδώ και τρεις δεκαετίες. Scripta manent για όλους αλλά τι να το κάνεις εάν ο κατευνασμός μας οδηγήσει σε πόλεμο ή απώλεια κυριαρχίας χωρίς πόλεμο η ιστορική πείρα διδάσκει ότι οι προεκτάσεις είναι αρνητικές και βαθύτατες. Θα οδηγήσει στον κατήφορο του επόμενου πολέμου.

Σημειώνω παρενθετικά ότι επειδή εξαντλήθηκαν τα  περιθώρια «επιστημονικού διαλόγου» σε δημόσια πρόσκληση το 2005 ζήτησα από «ίδρυμα προτάσεων πολιτικής» να χρηματοδοτηθούν έρευνες σε καθαρά συγκριτική αντικειμενική επιστημονική βάση και να καταγραφούν και αξιολογηθούν οι εκατέρωθεν θέσεις.

Ο πόλος του κατευνασμού

Συνοπτικά, στον ένα πόλο είναι ο κατευνασμός και οι πολιτικές που είναι έτοιμες να ενδώσουν επί θεμάτων κρατικής κυριαρχίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται αυτό στην ιστορία και ο κατευνασμός του Μονάχου αποτελεί χαρακτηριστική παραδειγματική περίπτωση (βλ. σύνδεσμο δοκιμίου στο τέλος). Ξεκάθαρα και ρητά εξ ου και το λένε ρητά, περιέργως και μυστηρίως υποστηρίζουν κατευνασμό και υποχωρήσεις επί θεμάτων κυριαρχίας.

Μια υπόθεση, είναι ότι νομίζουν πως θα χορτάσει το αναθεωρητικό θηρίο και θα … συμβιβαστεί. Βέβαια, ακόμη και μια ίντσα να πάρει η Τουρκία  που δεν της ανήκει είναι όχι μόνο απαράδεκτο –και με βάση το Σύνταγμα κανείς δεν έχει δικαίωμα να την δώσει αυτή την ίντσα– αλλά και οδηγεί σε περισσότερη αναθεωρητική όρεξη και σε πόλεμο. Βασικά, όσοι από καιρό βρίσκονται στον πόλο του κατευνασμού με αναλύσεις και δηλώσεις ορίζουν με τα λόγια τους τις παθολογίες της Ελληνικής στρατηγικής (πρόσφατα είχαμε και προτάσεις ιθυνόντων για … καζάν-καζάν).

Με τον ένα ή άλλο τρόπο για περίεργους ή μυστήριους λόγους, επαναλαμβάνουμε, προτείνουν κατευνασμό και παραχώρηση κυριαρχίας που προβλέπουν οι Συνθήκες για την Ελληνική Επικράτεια. Το δήλωσε ξανά και ρητά ο εκλεκτός συνάδελφος Ροζάκης εξ ου και το παρόν που από καιρό δεν συνηθίζω να γράφω για άλλους. Και ασφαλώς δεν χρειάζεται εδώ να επαναλάβουμε τι ισχύει για τα 12 μίλια αλλά και τα υπόλοιπα που αφορούν το δίκαιο της θάλασσας – λογικά το γνωρίζουν και πρωτοετείς φοιτητές του διεθνούς δικαίου. Το ίδιο για το τι κάνουν όλα τα άλλα κράτη για τα χωρικά τους ύδατα.

Εξ αντικειμένου υπάρχει γνωστική και πολιτική παθολογία που μεταδίδεται και καθιστά την Ελληνική στρατηγική αναξιόπιστη. Δεν είναι επιστημονικό πρόβλημα αλλά, εκτιμάται, πολιτικό. Υπάρχει αντίρρηση για αυτό; Εάν ναι τότε οι αντιρρησίες να ερμηνεύσουν τους λόγους για τους οποίους δεν ισχύει η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα όσον αφορά το ξεκάθαρα αμυνόμενο Ελληνικό κράτος που στέκεται πάντα με όρους διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας. Οι δικές μας θέσεις ως προς αυτό είναι αποτυπωμένες σε χιλιάδες σελίδες όπως και των αντίθετων και όλοι και όλα κρίνονται στο πεδίο της διαφύλαξης της κυριαρχίας που προβλέπουν οι Συνθήκες. Ιδιαίτερα εάν μιλάμε για τον ακαδημαϊκό χώρο απαιτούνται θέσεις απόρροια γνώσης και όχι προσωπικές γνώμες.  Τις γνώμες ο καθείς να τις κρατήσει για τον εαυτό του.

Εάν σταθούμε στον εκλεκτό συνάδελφο Χρήστο Ροζάκη αναφερόμαστε στο Αλφαβητάρι της γνώσης του διεθνούς δικαίου που αναμφίβολα το γνωρίζει άριστα. Προχωρεί όμως σε διαφορετικές θέσεις από τις δικές μας όσον αφορά την εκπλήρωσή του. Σεβαστό αλλά όλοι κρινόμαστε.

Το Αλφαβητάρι αφορά θέσεις που είναι γνωστές σε όλα τα κράτη στα οποία πάντα ή σχεδόν πάντα, τουλάχιστον στα βιώσιμα κράτη, κυριαρχεί η θέση της αποτροπής και όχι του κατευνασμού με υποχωρήσεις επί ζητημάτων κυριαρχίας. Μονολεκτικά, μεταξύ πολλών άλλων, άξονας της εξωτερικής πολιτικής ενός βιώσιμου κράτους είναι τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα και οι κόκκινες γραμμές του είναι η κυριαρχία της Επικράτειας που προβλέπουν το ΔΔ και οι Συνθήκες.

Στον πρώτο πόλο πάντως στέκονται όσοι με τον ένα ή άλλο τρόπο για περίεργους ή μυστήριους λόγους προτείνουν κατευνασμό και παραχώρηση κυριαρχίας που προβλέπουν οι Συνθήκες για την Ελληνική Επικράτεια. Όχι μόνο αναγνωρίζουν αυθαίρετους αναθεωρητισμούς αλλά χρησιμοποιούν όρους όπως «σαπίζουν οι διαφορές» που ιδιαίτερα όταν προέρχονται από άτομα με θέση πολιτικής ευθύνης οδηγούν σε περαιτέρω επιδείνωση της θέσης της Ελλάδας. Εν τούτοις, δεν είναι κατανοητό γιατί διερωτώνται όσων αφορά τους λόγους για τους οποίους η Τουρκική στάση κλιμακώνεται.

Ο πόλος της αποτρεπτικής στρατηγικής και του βιώσιμου κράτους

Στον απέναντι πόλο είναι η αποτρεπτική στρατηγική που θεωρεί, όπως η ιστορική εμπειρία καταμαρτυρεί, ότι ο κατευνασμός είναι αιτία πολέμου ή απώλεια της κρατικής κυριαρχίας χωρίς ένοπλη σύρραξη ή μετά από «μικρές συρράξεις» που οδηγούν σε μεγάλες απώλειες και μεγάλο πόλεμο.

Η αποτρεπτική στρατηγική θεωρεί αξίωμα αυτό που ο Hans Morgenthau –διαμορφωτής βασικά της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής– υποστήριξε, ότι δηλαδή «βιώσιμο είναι εκείνο το κράτος το οποίο που διαθέτει επαρκή ισχύ για να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο για την Επικράτειά του». Δεν θα επεκταθούμε αλλά θα παραθέσουμε μερικές αναλύσεις στο τέλος. Εδώ όλες οι παρεμβάσεις: Τίτλοι-σύνδεσμοι δοκιμίων και άρθρων αναρτημένων στο διαδίκτυο https://wp.me/p3OqMa-26x στην ενότητα περί τα στρατηγικά. Περιοριζόμαστε σε τρεις σχεδόν μονολεκτικές επισημάνσεις και περισσότερα υπάρχουν σε συνδέσμους στο τέλος.

ΠΡΩΤΟΝ, ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ. Οι αναλυτές της εθνικής στρατηγικής που εδράζουν τις θεωρήσεις του πάνω στα αξιώματα του αλάνθαστου Θουκυδίδειου Παραδείγματος, αλλά και με καθιερωμένους πλέον όρους πάγιων τυπολογιών της στρατηγικής ανάλυσης, αναλύουν τους λόγους για τους οποίους έχουμε «απέραντη Τουρκική απειλή». Μάλιστα, στο βιβλίο με τον Αθανάσιο Πλατιά «Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική» πριν 3 δεκαετίες (η επανέκδοση δεν αλλάζει ούτε μια λέξη) στο δικό μας κεφάλαιο «Αποτρεπτική Στρατηγική και η Ελληνική εξωτερική πολιτική» στηριχθήκαμε στον νομικό ορισμό της Τουρκικής απειλής που ο συνάδελφος Χρήστος Ροζάκης είχε δημοσιεύσει τέλος της δεκαετίας του 1980.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ΙΣΧΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗ. Πάγια θέση μας που αντλεί από εδραιωμένες τυπολογίες της στρατηγικής ανάλυσης είναι ότι «δεν διαθέτεις ούτε ένα δολάριο ή ευρώ για την άμυνα περισσότερο ή λιγότερο από ότι απαιτεί η αποτρεπτική στρατηγική». Εξ ου και σε πολλά Αγγλικά και Ελληνικά βιβλία και άρθρα εξετάζουμε τον πόλεμο με όρους Clausewitz (“ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα και υπακούει στην λογική της πολιτικής”). Δεσμεύεις όμως τόσους πόρους όσους χρειάζονται για την άμυνά σου (για τον λόγο αυτό μια ρήση που πολλοί παραπέμπουν είναι του Στάλιν ότι για την άμυνα του κράτους «τανκς ή ψωμί επιλέγεται τανκς»). Εξ ου και όταν βάζεις στο στόμα σου την λέξη στρατηγική είναι δεσμευτικό να αναλύεις ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης για απόκτηση επαρκούς αποτρεπτικής ισχύος και άμεση εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Ο κατευνασμός δεν είναι στρατηγική αλλά το αντίθετο της στρατηγικής και συνταγή όπως ήδη αναφέρθηκε πολέμου. Ιδιαίτερα όταν η απειλή είναι απέραντη. Στην περίπτωση της αντιπαράθεσης με την Τουρκία όπου η Ελλάδα υπεραμύνεται της διεθνούς νομιμότητας είναι ή έπρεπε να είναι μονόδρομος η παράκαμψη του ακραία παράνομου casus belli και καταγγελία της Τουρκίας στο ΣΑ και όλους τους άλλους διεθνείς θεσμούς. Ταυτόχρονα και ως απάντηση στην  παρανομία της η άμεση εφαρμογή του μονομερούς δικαιώματος των 12 μιλίων Αιγιαλίτιδας ζώνης. Εάν δεν έχουμε αξιόπιστη στρατηγική να το εφαρμόσουμε αυτό είναι το πρόβλημα και η απάντηση δεν είναι ο κατευνασμός.

ΤΡΙΤΟΝ, Η «ΤΡΙΠΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ». Επί μακρόν και πριν ενταχθούμε στον Ελληνικό πανεπιστημιακό χώρο αναλύαμε την αποτρεπτική στρατηγική από την Θράκη μέχρι την Κύπρο διαμέσου του Αιγαίου και ΕΑΧ με την Κυπριακή Δημοκρατία (α) αποτρεπτική στρατηγική, β) Ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ και εκμετάλλευση του νομικού κεκτημένου ως βάση λύσης και γ) διαπραγματεύσεις μόνο με όρους ισορροπίας δυνάμεων και κόκκινης γραμμής εφαρμογής της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας).

Όλα είναι γραπτά και δημοσιευμένα και ο καθείς κρίνει. Πέραν αυτού τον λόγο έχει ο πολίτης και το πώς αντιλαμβάνεται την πατρίδα του / κράτος του στον σύγχρονο ανελέητα ανταγωνιστικό κόσμο που καθίσταται ολοένα και πιο συγκρουσιακός. Επειδή πρέπει να είμαστε ειλικρινείς από καιρό διαπιστώσαμε ότι για κάποιο περίεργο και μυστήριο λόγο στο εθνοκράτος που είναι φορέας της κληρονομιάς του Λεωνίδα, του Μακρυγιάνη, της Μπουμπουλίνας, του Ρήγα και όλων των άλλων, η  πλάστιγγα γέρνει προς το να καταστεί μη βιώσιμο το νεοελληνικό κράτος. Γι’ αυτό και άλλες παρεμβάσεις είναι πλέον μάλλον αχρείαστες εξ ου και λέμε τον λόγο τον έχουν οι πολίτες. Επικεντρωνόμαστε σε μεγαλύτερα κείμενα που επέρχονται πολύ σύντομα.

Την εκτίμηση ότι η Αθήνα θα μπορούσε να συζητήσει με την Άγκυρα το ζήτημα του εύρους των χωρικών υδάτων, παρά την επίσημη θέση πως είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια, εξέφρασε ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, Χρήστος Ροζάκης, ο οποίος μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «Το GPS της επικαιρότητας» με τον Θάνο Σιαφάκα, τόνισε ότι σε μια τέτοια περίπτωση το κέρδος θα ήταν ότι «θα έκλεινε αυτός ο “καρκίνος” που μας απασχολεί τόσα χρόνια».

Με φόντο τις νέες τουρκικές απειλές περί casus belli σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, ξεκαθάρισε ότι είναι αντικείμενο διαλόγου το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης, των χωρικών υδάτων. Αναφορικά με το τι θα μπορούσε να συζητήσει η Ελλάδα, είπε πως εάν η συζήτηση ήταν καλόπιστη, θα έπρεπε να γυρίσουμε στις προηγούμενες θέσεις της Τουρκίας, η οποία είχε αποδεχθεί τα 12 ναυτικά μίλια για την ηπειρωτική χώρα και τα 6 ναυτικά μίλια για τα νησιά. «Εκεί η μόνη εύλογη προσπάθεια της Ελλάδας θα ήταν να συζητήσει όχι 6 ναυτικά μίλια για τα νησιά, αλλά κάποιο διαφορετικό εύρος στα 8 ή στα 10 ναυτικά μίλια», δήλωσε. Πρόσθεσε, δε, ότι σε περίπτωση συμφωνίας, κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η Τουρκία θα τηρούσε το λόγο της, αλλά «εμείς θα είχαμε κάνει ότι μπορούσαμε για να διατηρήσουμε την ειρήνη». Σημείωσε ότι η συμφωνία για την αιγιαλίτιδα είναι προϋπόθεση για να ξεκινήσει η συζήτηση για την υφαλοκρηπίδα.

«Υπάρχουν διαφορές οι οποίες αρχίζουν και “σαπίζουν”. Υπάρχει μια διαφορά για τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Στην αρχή η Τουρκία προσπάθησε να ισχυριστεί ότι οι βραχονησίδες δεν περιλαμβάνονται στις συμφωνίες και ως εκ τούτου, είναι αμφισβητήσιμη η κυριότητά τους, δηλαδή η κυριαρχία της Ελλάδας πάνω σε αυτές. Μετά μετέβαλε αυτή τη στάση και είπε ότι οι βραχονησίδες ανήκουν στην Τουρκία. Και τώρα φτάνει στο σημείο να αμφισβητεί την κυριαρχία των ελληνικών νησιών, των κατοικημένων και μεγάλων», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον κ. Ροζάκη, αυτό σημαίνει όσο δεν λύνονται οι διαφορές, η Τουρκία επιζητεί να τροποποιεί τη στάση της  και προσπαθεί να επιβάλλει περισσότερους όρους στην Ελλάδα. «Επιβαρύνει τον διάλογο, προσπαθεί να μεταφέρει αξιώσεις στο τραπέζι του διαλόγου, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα σε αδιέξοδο, διότι ούτε συζητήσεις γίνονται – οι διερευνητικές δεν έχουν πάρει οριστική μορφή- ούτε και βρίσκεται μια λύση στα προβλήματα», επισήμανε. «Εάν ο κ. Ερντογάν πει ότι δεν υπάρχει casus belli, φυσικά και δεν θα υπάρχει. Δεν υπάρχει περίπτωση όμως να ειπωθεί τώρα, να μην περιμένουμε κάτι τέτοιο», πρόσθεσε.

Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών παραδέχθηκε ότι στη στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα παίζουν ρόλο τα πολλά και μεγάλα εσωτερικά προβλήματα της γειτονικής χώρας, αλλά η Άγκυρα «μας έχει συνηθίσει σε μια διεύρυνση των αιτημάτων της, εκμεταλλεύεται αυτό το αδιέξοδο, την αδυναμία επίλυσης των διαφορών».

Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα ότι η γειτονική χώρα θα σταματήσει σε λεκτική κλιμάκωση και δεν θα προχωρήσει σε πολεμικές ενέργειες, γιατί αυτό θα της στοιχίσει πολύ. «Η Τουρκία ξέρει ότι από τη στιγμή που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση με τα οικονομικά της αδιέξοδα, δεν τη συμφέρει να επεκταθεί σε ένα νέο μέτωπο που θα της είναι πολύ δυσάρεστο. Δεν νομίζω ότι θα το επιχειρήσει, νομίζω ότι δεν είναι έτοιμη να κάνει κάτι τέτοιο», είπε χαρακτηριστικά.

Χρ. Ροζάκης στο Πρώτο: Πρέπει να συζητήσουμε για τα 12 ναυτικά μίλια με την Τουρκία – Να κλείσει αυτός ο «καρκίνος» (audio)

Previous Article

Άλλα είχε δηλώσει η κυβέρνηση για το ΚΥΤ στον Έβρο και άλλα κάνει…βίντεο

Next Article

Βομβαρδισμός τζαμιού (!) από τουρκικές δυνάμεις- βίντεο

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *