Η μέρα που το κατοχικό καθεστώς έδειξε τα φασιστικά του δόντια…

Εκείνη τη μέρα ήρθα στην εφημερίδα πιο νωρίς από άλλες φορές…
Και πάντοτε μαζί το όπλο μου έφερα….
Μα τι το πήρες εκείνο το όπλο; Μα επειδή αναρωτήθηκα μετά τους πυροβολισμούς σε βάρος μας, αν θα μου έδιναν μία άδεια οπλοφορίας…
Μετά από πολλές συζητήσεις μου το έδωσαν…
Πρωθυπουργός ήταν ο Ιρσεν Κιουτσούκ… Σε αυτούς που είχαν αντίθετη άποψη τους είχε πει : “Μα θα τον σκοτώσoυν τον άνθρωπο και εμείς ούτε μία άδεια οπλοφορίας δεν θα του δώσουμε, γίνεται;
Η ατμόσφαιρα στην εφημερίδα ήταν όπως κάθε μέρα…
Υποθέταμε πως μετά από την στοχοποίηση από τον Ταγίπ Ερντογάν θα συνέβαινε κάτι.. Αλλά δεν μπορούσαμε να καθορίσουμε το μέγεθος του…
Έξω φαινόταν ήσυχα…. Είχαν μαζευτεί κάποιοι διαδηλωτές αλλά ακόμα δεν είχε αρχίσει η διαμαρτυρία….
Σύντομα άρχισαν να συσσωρεύονται… Έφτασαν να γίνουν περίπου 1.000 άτομα… Άρχισαν να φωνάζουν το τεκμπιρ, “Για Αλλάχ μπισμιλλαχ, Αλλάχ ου εκμπερ”. Οταν η πρώτη πέτρα έσπασε το τζάμι και έπεσε μπροστά μας, πιστέψαμε πως η αστυνομία θα έκανε την επέμβαση της… Όταν είδαμε πως δεν υπήρξε καμία επέμβαση, κατάλαβα… Ακόμη και η αστυνομία ήταν ενάντια σε μας και μαζί τους. Θα προστατεύαμε τον εαυτό μας όσο μπορούσαμε… Τηλεφώνησα στο Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή. Βγήκε ο γραμματέας του… Μου είπε πως θα τον έψαχνε και μετά μου είπε πως έχει συνάντηση. Εγώ τότε του είπα : “Πείτε του μήπως περιμένει να μας σκοτώσουν για να επέμβουν;”. Έκλεισα το τηλέφωνο. Μας πετούσαν πέτρες σίδερα ξύλα, οτι υπήρχε …φίλοι που είχαν έρθει να μας στηρίξουν και να αντισταθούμε μαζί ξήλωσαν την πόρτα και έκαναν οχυρώματα…. Δεν έμεινε παράθυρο που να μην έσπασε. Εν τέλει ανέβηκαν από έξω στον ιστό της σημαίας, σκαρφάλωσαν και άρχισαν να μπαίνουν μέσα από το παράθυρο και από το μπαλκόνι μας. Οταν οι φίλοι μου, μου είπαν πως “Αυτοί έρχονται να σε σκοτώσουν”, κατάλαβα πως δεν απέμενε άλλη λύση από το όπλο. Έβαλα τη σφαίρα μέσα στο όπλο… Εκείνη την ώρα μία ομάδα αστυνομικών με πολιτικά που έκαναν τίμια το καθήκον τους, άρχισαν με άγχος να χτυπούν την πόρτα μας… “Ανοίξτε αστυνομικοί, είμαστε ανοίξτεεεε”!
Προφανώς είχαν δει απέξω αυτούς που μπήκαν μέσα και για αυτό πεταχθτηκαν και αυτοί να ρθουνε. Ανοίξαμε τότε την πόρτα. Η αστυνομία για να μην υπάρξει σύρραξη πήρε προς τα πίσω εμας και έπιασε αυτούς που είχαν μπει μέσα και τους έβγαλε έξω. Δεν υπήρξε όμως σύλληψη. Η σύλληψη έγινε μερικές μέρες αργότερα.

Αυτή η μέρα υπήρξε η πλέον θλιβερή εικόνα της κυβέρνησης κατοχής στο βορρά. Η 22 Ιανουαρίου 2018 περασε στην ιστορία ως μία μέρα γεμάτη ντροπή. Μα τι εικόνα ήταν αυτή… Στη Βουλή απέναντί μας γινόταν η τελετή ορκωμοσίας. Οι νεοεκλεγέντες βουλευτές θα ορκίζονταν. Και ένα βήμα στην άλλη πλευρά κάποιοι ερχόταν να μας σκοτώσουν υπό την προστασία της αστυνομίας. Και ενώ οι πέτρες έπεφταν προς τα κεφάλια μας από τη Βουλή, δεν βγήκε κανείς να κοιτάξει. Εκτός του Μουσταφά Ακιντζί…Ο Ακιντζί βγήκε από τη Βουλή μαζί με τους αστυνομικούς του και βάδισε μπροστά στην εφημερίδα μας. Και εκείνον του επιτέθηκαν και τον γιουχαισαν… Του φώναζαν πως “Εσύ δεν είσαι ο ΠτΔ μας, ΠτΔ μας είναι ο Ταγίπ Ερντογάν.
Αν σε εκείνο τον έξαλλο όχλο δεν επενέβαιναν κάποια άτομα τότε αυτή θα επιτίθονταν και στον Ακιντζί…
Τη βραδιά της επίθεσης η αστυνομία συνέλαβε μπροστά στα γραφεία μας δύο επιτιθέμενους που κρατούσαν μεγάλα μαχαίρια… Αλλά με επέμβαση τουρκικής πρεσβείας αμέσως τους άφησαν ελεύθερος. Και μάλιστα ευχαρίστησαν την πρεσβεία για την απελευθέρωσή τους…
Το βράδυ θα γινόταν ακόμη μία επίθεση στην εφημερίδα μας…αλλά μετά από κινητοποίηση από τα social media, περίπου 300 νέοι εθελοντές μας στήριξαν. Μαζεύτηκαν μπροστά στην εφημερίδα μας και σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα…
Βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν εξάλλο όχλο που είχε βγει από το τζαμί και ήρθε εναντίον μας. Αυτή τη φορά ανάμεσα τους μπήκαν τα ΜΑΤ.
Και με αυτό τον τρόπο αποτρ;aπηκε και μία σύρραξη που θα μπορούσε να είναι πολύ αιματηρή…
Η σημασία της 22/1 είναι η εξής : Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κύπρου, έγινε μία απόπειρα λιντσαρίσματος και ανθρωποκτονίας υπό την αιγίδα της αστυνομίας και μπροστά στα μάτια της…
Πρώτη φορά…
Η Κύπρος Το είδε και αυτό… Μία απόπειρα λιντσαρίσματος που έγινε μετά από μία έκκληση από ένα φασίστα δικτάτορα, ο όποιος δεν χορταίνει από πολέμους και αίματα…
Έξι ημέρες μετά από την επίθεση συνελήφθησαν έξι άτομα. Τιμωρήθηκαν σε ποινές από δύο έως έξι μήνες φυλάκισης. Δικαστής ήταν ο Ταρζάν Ρειναρ… Δέχθηκε πολλές απειλές θανάτου. Πήγαινε και ερχόταν στο δικαστήριο συνοδεία αστυνομικών. Και στο τέλος παραιτήθηκε… Και στην δίκη με εκείνη την περίφημη καρικατούρα μας υπερασπίστηκε μαζί με την Μινε Ατλι. Σηκώθηκε από τη θέση του δικαστή και πέρασε δίπλα μας. Αυτό είναι κάτι που συνέβη πρώτη φορά στην ιστορία της Κύπρου.
Οι δράστες καταδικάστηκαν αλλά πριν περάσει καιρός λόγω καλής διαγωγής απελευθερώθηκαν με περιοριστικούς όρους…
Ενώ εκείνοι οι οποίοι ανέβηκαν στη στέγη της βουλής και άνοιξαν τη σημαία της κατάκτησης δικάστηκαν ερήμην και τιμωρήθηκαν-γλίτωσαν με 4.000 λίρες πρόστιμο ο καθένας…
Όλα αυτά για πρώτη φορά στην ιστορία μας….
Η Πλατφόρμα Συνδικάτων οργάνωσε στις 26 Ιανουαρίου μία διαδήλωση για να καταγγείλει την επίθεση. 10.000 άτομα βάδισαν κάτω από βροχή αλλά στις ομιλίες που έγιναν ούτε ακούστηκε το όνομα της εφημερίδας μας, ούτε καταγγέλθηκε ο Ταγίπ Ερντογάν που μας είχε στοχοποιήσει … Με εμπόδισαν ακόμη και να ανέβω στη σκηνή να χαιρετήσω τον κόσμο…
Η αστυνομία ανακοίνωσε πως αναζητεί ακόμη 9 δράστες. Αλλά μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να τους συλλάβει…
Δεν ξεχάσαμε την 22)1…
Και δεν θα την ξεχάσουμε…
Η 22/1 είναι η μέρα στην οποία μετά από το 1974 η κατοχή της Τουρκίας έδειξε τα φασιστικά της δόντια στους Τουρκοκύπριους….