Σεϊφί Ογούν

Eλληνοτουρκικές σχέσεις, αδελφοσύνη λαών και συγκυρία

Έγραψα ότι η ομιλία του Μητσοτάκη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και η ενθουσιώδης υποστήριξη των εκπροσώπων που ήταν παρόντες εκεί σηματοδότησε μια ιστορική ρήξη. Φυσικά, είναι απαραίτητο να αντιμετωπίσουμε την τεταμένη πορεία που ακολούθησε αυτή την ομιλία.

Η ελληνοτουρκική φιλία που ξεκίνησε το 1922, δηλαδή μετά την ελληνική καταστροφή στην Ανατολία και συνεχίστηκε για δεκαετίες, έχει εξελιχθεί κάπως από τη δεκαετία του 1950 και τα δύο κράτη έφτασαν κατά καιρούς στα πρόθυρα του πολέμου.

Γνωρίζουμε πλέον ότι έχουμε μια σειρά ζητημάτων σε θέματα που ξεπερνούν τον μισό αιώνα, όπως Κύπρος, εξοπλισμένα νησιά, υφαλοκρηπίδα, εναέριος χώρος κ.λπ. ·  που μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι έχουν γίνει κακοήθη.

Σε αυτό το διάστημα γίναμε μάρτυρες επικίνδυνης κλιμακωσης. Αλλά αν τα πρόσφατα γεγονότα θεωρηθούν ως ένας από τους κρίκους αυτής της αλυσίδας κλιμάκωσης και πιστεύεται ότι θα λάμψουν και θα ξεθωριάσουν όπως πάντα, μπορώ εύκολα να πω ότι αυτό είναι σοβαρό λάθος.

Σε προηγούμενες εμπειρίες, η Ελλάδα δεν ήταν τόσο ενεργητική και  τόσο προκλητική. Έκανε μερικά βήματα, αλλά αμέσως έκαμνε πίσω. Διακρίνουμε το εξής :  Για να εφαρμοσουν τις θέσεις τους, αυτή τη φορά, ενεργούν πιο προκλητικά από ποτέ και με πιο αποφασιστική γραμμή. Τα σχέδια τους έχουν ως εξής: Η Τουρκία πιέζεται όλο και περισσότερο από τις ΗΠΑ, τόσο εντός της ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Επιπλέον, υποφέρουν από μια οικονομική κρίση από την οποία δεν έχουν καταφέρει ακόμα να βγουν… Νομίζουν ότι έχουν πλήρη στήριξη από  την ΕΕ και τις ΗΠΑ και πιστεύοντας ότι έχουν πιάσει την Τουρκία στην πιο αδύναμη κατάσταση  της, λένε  πως “Η μέρα ειναι ΣΗΜΕΡΑ”.

Πάντα λέγεται το εξής: Το θέμα είναι μεταξύ των πολιτικών τάξεων. Μεταξύ των λαών αυτά τα θέματα δεν υπάρχουν. Πολλές ιστορίες λέγονται με βάση τις πολιτιστικές συγγένειες που επιβεβαιώνουν αυτή την άποψη. Υπάρχουν συγκεκριμένα γεγονότα που το επιβεβαιώνουν. Γνωρίζουμε την αλληλεγγύη και τη συγχώνευση της τουρκικής και της ελληνικής Gas Arbeiter, που διαμόρφωσε μια ενότητα της μοίρας στη Γερμανία. Θυμάμαι ότι στον σεισμό του 1999 οι Έλληνες έκαναν ουρά για να δώσουν αίμα και από την απέναντι όχθη του Αιγαίου είπαν «Περίμενε, Μεχμέτ, είμαστε εδώ» . Από την άλλη, εμείς οι Τούρκοι κάναμε το ίδιο στον σεισμό που έπληξε την Ελλάδα λίγο καιρό αργότερα. Είπαμε, «Περίμενε, Γιώργο, εδώ είμαστε». Δεν ξεχνάμε τη φιλία του Γιώργου Παπανδρέου και του Ισμαήλ Τζεμ και τον τρόπο που χόρευαν μαζί το συρτάκι. Οι πολιτιστικές ανταλλαγές, οι συναυλίες Ζουλφί Λιβανελί-Μαρία Φαραντούρη-Θεοδωράκη, Κωνσταντίνος Καβάφης-Γιάννης Ρίτσος, Ναζίμ Χικμέτ, Γιασάρ Κεμαλ, λίγο χρησιμοποιήθηκαν  για να χτίσουν γέφυρες μεταξύ των διανοουμένων και των λαών των δύο χωρών; Αμέτρητες συναυλίες, μεταφράσεις, παραστάσεις… Το αποτέλεσμα όμως ήταν ένα μεγάλο μηδέν. Ειλικρινά, δεν εμπιστεύομαι τη θέση της αδελφοσύνης των λαών. Είμαι σίγουρος ότι στον κόσμο των μέσων ανθρώπων, τα συναισθήματα είναι πολύπλοκα. Οι Τούρκοι και αγαπούν και αντιπαθούν τους Έλληνες. Στην ίδια κατάσταση είναι και οι Έλληνες. Υπάρχουν αναρίθμητοι λόγοι που δικαιολογούν τόσο την αγάπη όσο και το μίσος στη συλλογική μνήμη. Η πολιτική συγκυρία αποφασίζει ποια από αυτά τα συναισθήματα θα καταπιεστούν και ποια όχι. Αυτό συμβαίνει.

Μια άλλη ερώτηση στο μυαλό μου είναι η εξής: Αφού οι λαοί αγαπιούνται, γιατί δεν  ζητούν από την πολιτική τάξη ή τους ηγέτες την τουρκοελληνική φιλία, όταν  κάνουν την επιλογή τους ; Το ακροδεξιό και αντιτουρκικό Κόμμα της Χρυσής Αυγής, που βρίσκεται πλέον εκτός ελληνικής πολιτικής σκηνής, έλαβε για λίγο το 7% των ψήφων. Στις εκλογές του 2019, το κόμμα της Ελληνικής Λύσης, με επικεφαλής τον Κυριάκο Βελόπουλο, έλαβε το 4% των ψήφων με μια πιο μετριοπαθή ρητορική και μπήκε στο κοινοβούλιο. (Η διαφορά είναι  πατέρας Λεπεν-Κόρη Λεπέν). Από την άλλη, το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Νίκο Ανδρουλάκη, του οποίου η πολιτική δύναμη  μετά τον Σύριζα μειώθηκε, έδιωξε τον Γιώργο Παπανδρέου και παρέμεινε στο 8%. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το κόμμα πρεσβεύει τον «πανελλήνιο» σοσιαλισμό. Ο πανελληνισμός εμπεριέχει αναπόφευκτα μια δόση τουρκικής εχθρότητας. Το κόμμα της  Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη έλαβε την υποστήριξη του 40% των ψηφοφόρων. Οι πράξεις  του είναι εμφανείς. Αντίστοιχα, όταν εξεταστούν συνολικά, περίπου το 60% των Ελλήνων ψηφοφόρων ψήφισαν κόμματα που δεν επιθυμούν την ελληνοτουρκική ειρήνη. Ο Σύριζα και το ΚΚΕ είναι μειοψηφία.

Όταν οι άνθρωποι ψηφίζουν και στην Τουρκία και στην Ελλάδα, σκέφτονται πρώτα τα προς το ζην. και όχι  την «Αδελφοσύνη των Λαών». Όποιος έρθει, χρησιμοποιεί την κοινή γνώμη, που έχει αντιφατικά συναισθήματα, προς την κατεύθυνση που απαιτεί η συγκυρία. Πρέπει να δεις ποια είναι η συγκυρία. Η συγκυρία στην οποία βρισκόμαστε δεν μπορεί να υποβιβάζεται σε ελληνοτουρκικές  σχέσεις με τη στενή έννοια. Αυτή τη φορά η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή. Το πλαίσιο αντιστοιχεί στη δυτικοευρασιατική αναμέτρηση.

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό , ότι η Ευρασία με πρώτες τη Ρωσία και την Τουρκία  πιέζονται από τη Δύση. Έτσι ενώ η Ρωσία του Πούτιν μπαίνει στα δύσκολα μέσω της Ουκρανίας, η Τουρκία του Ερντογάν εκτίθεται σε παρόμοια μεταχείριση μέσω της Ελλάδας.

Δες τον Ζελένσκι, δες και τον Μητσοτάκη. Όπως ο Ζελένσκι με την παρότρυνση της Δύσης προκάλεσε τη Ρωσία του Πούτιν, τώρα ο Μητσοτάκης με τον ίδιο τρόπο προκαλεί την Τουρκία του Ερντογάν. Μακάρι η μοίρα να μην καταλήξει  σαν την Ουκρανία…

https://www.yenisafak.com/yazarlar/suleyman-seyfi-ogun/turk-yunan-iliskileri-halklarin-kardesligi-ve-konjonktur-2063111

6/6/2022