Όποιος μπορεί από το υστέρημα του…

.Γράφει ο Πάνος Καλουδάς

…Ποιός να το περίμενε, πως στους καιρούς μας, λίγο πολύ όλοι μας, θα φθάναμε στο μη παρέκει…
Κάποιοι ακόμα και στην απόγνωση
Η εγκληματική πολιτική των τελευταίων κυρίως χρόνων, έκανε την κοινωνία μας, να παραμιλάει.
Το τι ακούμε καθημερινά για διάφορα δράματα, που παίζονται γύρω μας, δεν περιγράφεται.
Αναρωτιέμαι κάποιες φορές, τι παραπάνω έχει η κόλαση, που αναφέρουν οι γραφές, από τούτη εδώ την επίγεια. Από αυτή που χιλιάδες συνάνθρωποι μας ζούνε.
Από αυτή που ζει και η οικογένεια του Άκη. Και ο ίδιος φυσικά. Μου το είπαν και πραγματικά, δεν χωρούσε στα μέσα μου.
Άκουγα και μάτωνε η ψυχή μου. Γιατί εδώ το δράμα που παίζεται, ως σενάριο ζωής, θα το ζήλευε κι ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας.
Ο πατέρας της οικογένειας λοιπόν, μεγάλος πλέον άνθρωπος, με μια άθλια πενιχρή σύνταξη.
Και πολλά, απελπιστικά, θέματα υγείας. Που χρήζουν συνεχούς ιατρικής αντιμετώπισης.
Άρρωστη και η μητέρα, που κάποτε μπορούσε και ήταν το στηριγμα της οικογένειας.
Κι αυτή η άμοιρη, με ένα φορτίο πολλαπλών προβλήματων. Που τώρα της βρήκαν κι έναν υψηλό δείκτη φλεγμονής
Οπότε τρέχει ξανά και ξανά και αυτή η ταλαίπωρη, που στην ουσία είναι το οξυγόνο ζωής, όλων μέσα στο σπίτι. Αφού όλα περνάνε από αυτή την ηρωίδα μάνα.
Κυρίως η φροντίδα του Άκη του τριανταχρονου παλικαριού, που εδώ και χρόνια έχει καθηλωθεί, με ολική αναπηρία.
Από έντονα παραπληγικά θέματα.
Τα οποία παρά τα αλλεπάλληλα χειρουργεία, που έχει κάνει, δεν μπόρεσαν να τον επαναφέρουν στο χιλιοστό.
Κι έτσι το παλικάρι εδώ και πολλά χρόνια είναι καθηλωμένο σε ένα κρεβάτι.
Με τους συνεχείς αβάσταχτους πόνους να σκίζουν τη καρδιά της άμοιρης αυτής μάνας.
Η οποία βλέπει το παλικάρι της βυθισμένο μέσα στο απέραντο του θαμπός. Μέσα στην βαθιά, αξεπέραστη θολούρα της ανύπαρκτης πια ελπίδας του, να έχει ξεχάσει να κάνει όνειρα.
Αφού κι αυτά ακόμα, τον έχουν προδώσει.
Όταν τον καταλαμβάνουν οι πόνοι τον Άκη, μέσα στο μικρό εκείνο σπιτικό, παίζεται μια ακόμα τραγωδία, που λόγια για να την περιγράψουν δεν υπάρχουν.
Μου λεει κλαίγοντας η μητέρα, πως το παιδί,της μέσα στον πόνο, στην απελπισία και στους λιγμούς του, τον ακούει να της φωνάζει το παράπονο: «- Γιατί σε μένα μάνα;
Τι έχω κάνει μάνα, πές μου… Πες μου γιατί τόση απόρριψη από τη ζωή; Πονάω. Πονάω πολύ.
Μπορεί κάποιος να με νοιώσει;»
… Μαχαίρια βαθιά γι αυτή τη μάνα, που νοιώθει, στο δεκαπλάσιο τον πόνο του παιδιού της. Φυσικά και τον νοιώθει.
Μα είναι αδύναμη στο να μπορέσει να τον βοηθήσει.
Τι να κάνει; Πως να ανταποκριθεί;
Ότι είχαν και δεν είχαν οι άνθρωποι, τα ξεπούλησαν γι αυτό το παιδί. Όμως δεν έφθασαν για την ίαση.
Η οποία παραμένει μακρινό όνειρο.
Αφού και το κράτος, πάνω και σε αυτά τα θέματα, της κοινωνικής μέριμνας, είναι ανύπαρκτο.
Έτσι ότι μπορεί να γίνει, για μια στάλα βελτίωσης, μέσα από την αγάπη και την προσφορά του πλησίον θα μπορέσει να υπάρξει.
Για τους δύο γονείς, δεν έχει μείνει τίποτα πια για να έχουν τώρα, στη δύση της ζωής.
Δεν τους νοιάζει όμως.
Όλη τους η μέριμνα είναι το παιδί αυτό.
Κι όλες τους οι ελπίδες, έχουν πια αφεθεί στην καλή διάθεση των συνανθρώπων τους.
Το παλικάρι τους, μπορεί με κάποια αγωγή, η οποία είναι φυσικά εξαιρετικά κοστοβόρα, να αρχίσει να βλέπει βελτίωση.
Τουλάχιστο να μειωθούν οι πόνοι.
Και να μπορέσει να αρχίσει κάπως να κάθεται στο κρεββάτι. Να μην είναι συνέχεια ξαπλωμένος.
Μου τα έλεγε αυτά η μητέρα, με έναν σπαραγμό που μου έσκιζε την καρδιά. Και φυσικά με συνεχείς διακοπές, από την απόγνωση που της έπνιγε τη λαλιά. Την άκουγα και αρρώσταινα, όλο και περισσότερο.
Και μέσα μου προσπαθούσα να κάνω εικόνα το δράμα αυτό. Του παλικαριού, που η ζωή θέλησε τόσο πολύ να παίξει άσχημα μαζί του.
Τη Μάνα αυτή, παρά την φοβερή της απόγνωση, θέλησα και να της προστατέψω την αξιοπρέπεια της.
Γι αυτό και είμαι προσεκτικός, συντάσσωντας το κείμενο μου αυτό.
Διατηρώ όμως στη διάθεσή του καθενός, τα στοιχεία της.
Υπάρχει ελπίδα μου είπε.
Αν ακολουθηθεί μια συγκεκριμένη αγωγή, θα μπορέσει να αρχίσει αμυδρά να διαφαίνεται κάποια βελτίωση.
Μια αγωγή που έρχεται από το εξωτερικό, από την Γερμανία και είναι δυστυχώς πολύ ακριβή.
Μου έδωσε λοιπόν, έναν αριθμό λογαριασμού, στο ενδεχόμενο που κάποιος θα έχει τη διάθεση να βοηθήσει.
Όποιος μπορεί.
Ότι μπορεί απο το υστέρημα του.
Και το 1 ευρώ είναι Ιερό για έναν τέτοιο σκοπό.
Λοιπόν ο αριθμός είναι.
Τράπεζα Πειραιώς 5027- 072172- 420
IBAN: GR 40 0172 0270 0050 2707 2172 420