Τεφίκ Ντουρούλ

Η Ελλάδα επιβάλλει απαγόρευση εισόδου σε ακαδημαϊκό που ερευνά για τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης

Η Ελλάδα επέβαλε απαγόρευση εισόδου στον ακαδημαϊκό Μουράτ Ντερίν- που έγραψε βιβλίο για το κόμμα Ειρήνης, Φιλίας και Ισότητας που ιδρύθηκε από τον Δρ. Σαδίκ Αχμέτ-όνομα σύμβολο των Τούρκων της Δυτικής Θράκης.

Ο Μουράτ Ντερίν που είναι εργαζόμενος στο Πανεπιστήμιο Trakya και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου Rumeli Balkan Center for Strategic Studies,  είπε στο  πρακτορείο Anadolu ότι ενώ προσπαθούσε να εισέλθει στην Ελλάδα μέσω της συνοριακής πύλης Ιψάλων για να πραγματοποιήσει έρευνα, η ελληνική συνοριακή αστυνομία τον απέτρεψε.

Δηλώνοντας ότι η συνοριακή αστυνομία του είπε ότι του απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να του επιτρέψουν να περάσει τα σύνορα, ο Ντερίν είπε πως ¨Όταν ρώτησα  “Ποιο είναι το πρόβλημα, γιατί εμποδίζεται η είσοδος;”  μου είπαν  «Δεν ξέρουμε», μετά «Ξέρεις γιατί».

Ο Ντερίν δήλωσε ότι ζήτησε επίσημο έγγραφο από την ελληνική αστυνομία για το θέμα και ότι του δόθηκε ένα «Έντυπο Απαράδεκτου Επιβάτη» και ότι στο έντυπο αναγραφόταν η ενότητα «Εθνικό Πληροφοριακό Σύστημα».

Δεν προβλήθηκε δικαιολογία

Ο Ντερίν ανέφερε πως ως ακαδημαϊκός που κάνει έρευνα για το Κόμμα DEΒ που ίδρυσε ο Σαδίκ Αχμέτ, δεν τον εξέπληξε η προαναφερθείσα στάση της Ελλάδας και οπρόσθεσε τα εξής : ¨Το μέλος της Ευρώπης, η Ελλάδα με αντιμετώπισε έτσι παρά την απουσία οποιουδήποτε εγκλήματος ή δικαστικής έρευνας».

Τονίζοντας ότι τέτοιες πρακτικές από τις ελληνικές αρχές δεν μπορούν να τον εκφοβίσουν, ο Ντερίν είπε: «Σήμερα καταλαβαίνω πολύ καλά την ταλαιπωρία των Τούρκων της Δυτικής Θράκης για αιώνες και όσων αφαιρέθηκε η ιθαγένεια και απομακρύνθηκαν απο τα σύνορα στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 19 του νόμου περί ελληνικής ιθαγένειας. Η Ελλάδα που φέρθηκε έτσι σε εμένα που είμαι Τούρκος πολίτης και τι δεν θα έκανε στους Τούρκους της Δυτικής Θράκης ; Το μέτρο που πήραν οι Έλληνες χωρίς να αναφέρουν κανέναν λόγο. επιβεβαίωσε το πόσο καλά δούλευα».

Το βιβλίο του ακαδημαϊκού Derin με τίτλο «Η Δυνατή Φωνή των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, Κόμμα Φιλίας, Ισότητας και Ειρήνης» εκδόθηκε πέρυσι από την Πολιτιστική & Εκπαιδευτική  Εταιρεία Δυτικής Θράκης (ΠΕΚΕΜ) .

Προακτορείο Αναντολού

Σχ. : Και πολύ καλά του φέρθηκαν., Για δείτε πέρσι τι έκαναν σε αντίστοιχη περίπτωση οι Τούρκοι :

Η  κ. Ευσταθιάδου σε ανάρτησή της στο facebook, σημειώνει:

«Από μικρό παιδί, δίπλα στον πατέρα μου, που πήγαινε με τη λύρα στο χέρι, έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι εκείνο τον τόπο, να αναπνέω από την Τραπεζούντα.
Αργότερα, προσπάθησα σε επίπεδο μεταπτυχιακού, διδακτορικού και μεταδιδακτορικού να αναδείξω τη λαογραφία εκείνου του τόπου.
Τα μάτια μου έλαμπαν όταν μιλούσα για την Τραπεζούντα. Ενθάρρυνα πολύ κόσμο να επισκεφθεί τα μέρη των προγόνων του. Κλάψαμε, γελάσαμε, αγκαλιαστήκαμε, ζήσαμε, νιώσαμε.
Ουδέποτε ασχολήθηκα με πολιτική, μικροπολιτική, εθνικιστικές προσεγγίσεις.
Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια πηγαίναμε οικογενειακώς, με τον Κώστα Αλεξανδρίδη και με τα παιδιά μας στην αγκαλιά, για τουρισμό και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Την περασμένη Παρασκευή, που μετέβην αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη με το γιο μου για να προμηθευτώ βιβλία Τούρκων συγγραφέων, με την άφιξή μου έμαθα ότι έχω πλέον απαγόρευση εισόδου στη χώρα (τελευταία φορά πήγα στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2020, άρα, απόφαση εν μέσω πανδημίας!) και ήμασταν δυο μέρες υπό κράτηση στο αεροδρόμιο Sabiha Gökçen. Δακτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφήσεις, ανακρίσεις ειρωνικές δίχως τέλος. Κατάσχεση προσωπικών ειδών και τηλεφώνου. Σε κρατητήρια χωρίς παράθυρα, χωρίς «προαυλισμό», μέσα σε τριπλές κλειδωμένες πόρτες ασφαλείας. Ο κάθε κρατούμενος είχε δικαίωμα να παραγγείλει τσιγάρα από τους υπαλλήλους κι εμείς δεν μπορούσαμε επί πληρωμή να πάρουμε ένα γάλα, ένα κουλούρι.
Αντέδρασα σθεναρά όταν ήθελαν να πάρουν από δίπλα μου το παιδί και να το βάλουν σε κρατητήρια ανδρών. Τα κατάφερα, παρέμεινε μαζί μου.
Ευτυχώς το παλικάρι μου είναι δυνατό και αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα την κατάσταση, καταγράφοντας και τη «λαογραφία των φυλακών».
Τις προσεχείς μέρες θα κάνω ένσταση στην Τουρκική Πρεσβεία, ζητώντας παράλληλα να μάθω τον λόγο.
Δεν επιθυμώ, όμως, η περίπτωσή μου να γίνει αιτία να χαλάσει η γέφυρα που τόσα χρόνια χτίζουμε με φίλους μας εκεί, ούτε στην παρούσα ανάρτηση να υπάρχουν ανάρμοστα σχόλια. Διαχωρίζω εντελώς τις πρακτικές ορισμένων ανθρώπων, από το λαό. Κι αν έλαχε να είμαι εγώ η «θυσία» για να χτιστεί «τη Τρίχας το γεφύριν», ας είμαι! Το δέχομαι με χαρά! Αρκεί να χτιστεί και να είναι γερό!
Ακόμη κι αν ήξερα προκαταβολικά τις άθλιες συνθήκες κράτησης, πάλι θα πήγαινα, ξανά και ξανά και ξανά. Δεν αλλάζω γνώμη για το λαό στην Τουρκία, για τους φίλους μας εκεί, τους οποίους αγαπώ.
Το ότι μια χώρα θεωρεί μια γυναίκα, ερευνήτρια επικίνδυνη για την ασφάλειά της, μόνο ένα ελαφρά ειρωνικό μειδίαμα μού προκαλεί, ενθυμούμενη την ποντιακή παράδοση:
«Γυναίκικον ο πόλεμον, γυναίκικον τ΄ασκέρι;;»
Κατά τα άλλα, όσο ζω, και πάλι από εκεί θα παίρνω αναπνοή, γιατί έχω αποθηκεύσει άπειρες φιάλες οξυγόνου στη μνήμη και στην καρδιά μου!
Στα παιδιά μου και πάλι θα μιλώ με αγάπη για τον τόπο εκεί και τους ανθρώπους του…
Τα μάτια μου λάμπουν ακόμη όταν μιλώ για την Τραπεζούντα!

Bize her yer Trabzon!
Size her yer/insan terörist mi?»