Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υλοποίησε το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρωπίνου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση», στο πλαίσιο τού ΕΣΠΑ 2014 – 2020, που μεταξύ άλλων περιελάμβανε και την Πράξη «Πιλοτικές Παρεμβατικές δράσεις υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης».

Όπως αναφέρεται σχετικά στην ιστοσελίδα τού Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, «αντικείμενο της Πράξης αποτελεί ο σχεδιασμός και η υλοποίηση πιλοτικού προγράμματος προσχολικής εκπαίδευσης με τη σύγχρονη παρουσία στην τάξη της/ου νηπιαγωγού και συνεργάτριας/η μέλους της μειονότητας πτυχιούχου ΑΕΙ, με σκοπό την αποτελεσματική διαχείριση του μαθησιακού περιβάλλοντος μέσα από δραστηριότητες που στηρίζουν τη γνωστική, κοινωνική και γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, αξιοποιώντας και τη μητρική τους γλώσσα».

Γεννάται φυσικά ένα θέμα αναφορικά με τη «μητρική γλώσσα» των μουσουλμανοπαίδων, αφού όπως είναι γνωστό αυτή δεν είναι κοινή για όλα, εφόσον άλλα μιλούν πομάκικα, άλλα ρομανί και άλλα τουρκικά. Άντε να βρει, όμως, κάποιος «συνεργάτης / μέλος της μειονότητας πτυχιούχος ΑΕΙ» πιστοποίηση γλωσσομάθειας στα πομακικά ή στη ρομανί! Επομένως, με τον τρόπο αυτό η τότε κυβέρνηση εισήγαγε από το παράθυρο τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας και στα νηπιαγωγεία τής Θράκης, δηλαδή την εκμάθηση μιας γλώσσας σε μικρά παιδιά που μέχρι τότε δεν την είχαν μιλήσει ποτέ στο σπίτι τους! Μία τέτοια ενέργεια δεν θα ήταν υπερβολή αν τη χαρακτηρίζαμε ως προσπάθεια γλωσσικής γενοκτονίας. Ας μη ξεχνάμε μάλιστα ότι αυτό ακριβώς αποτελούσε και αποτελεί διακαή επιδίωξη τής Άγκυρας!

Πέραν όμως των αυτονόητων εγκληματικών επιπτώσεων με εθνικό αντίκτυπο στην ευαίσθητη περιοχή της Θράκης, τίθενται και σοβαρά παιδαγωγικά ζητήματα, αφού πλέον μέσα στις τάξεις θα εισέρχονται άτομα χωρίς τη συναίνεση των γονέων των μαθητών, χωρίς παιδαγωγική μόρφωση και επομένως με σοβαρότατο ενδεχόμενο να υποπέσουν σε παιδαγωγικά παραπτώματα, ενώ παράλληλα θα υπήρχε καταγραφή του παιδαγωγικού έργου των νηπιαγωγών από εξωθεσμικούς παράγοντες, για τους οποίους μάλιστα δεν θα υπήρχε καν έγγραφη απόφαση της Προϊσταμένης Αρχής για την τοποθέτησή τους!

Όλα αυτά τα θέματα αποτυπώθηκαν από υπεύθυνες νηπιαγωγούς της Θράκης, αλλά δυστυχώς η αντίδραση της Υπηρεσίας ήταν απειλητικά και παραπλανητικά έγγραφα, ακόμη και εξώδικα (!), αλλά και πειθαρχικά για τους όσους τελικά δεν συμμορφώνονταν!

Αυτά καταγγέλλει με ανοικτή επιστολή της η νηπιαγωγός, κα Δέσποινα Παρτσαλίδου, η οποία διώκεται πειθαρχικά επειδή δεν συμμορφώθηκε με όλα τα παραπάνω! Την επιστολή της, μάλιστα, απευθύνει στην Υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως, στον Υπουργό Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα και στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Αικ. Σακελλαροπούλου! Σε αυτήν, μεταξύ άλλων, μαθαίνουμε ότι με εξώδικο που έστειλε η ίδια και συνάδελφοί της προς την Υπηρεσία τους, πέτυχαν να μην επιστρέψουν στις τάξεις οι γλωσσικοί διαμεσολαβητές που τους είχαν επιβληθεί προς στιγμήν. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα να παραπεμφθεί η ίδια στο Πειθαρχικό Συμβούλιο στις 19/3/2019! Μάλιστα, μέχρι σήμερα, όπως καταγγέλλει η ίδια στην επιστολή της, δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία και εύλογα ισχυρίζεται ότι έτσι επιλέγεται η «τακτική της παράτασης του εργασιακού μου στιγματισμού και του πλήγματος της ψυχικής μου ακεραιότητας με την αναίτια και αδικαιολόγητη καθυστέρηση της πειθαρχικής απόφασης».

Όπως τονίζει στην επιστολή της η κα Παρτσαλίδου: «Η άρνηση μου για τη συμμετοχή μου στο πιλοτικό πρόγραμμα ήταν κυρίως για τον αυταρχικό και βίαιο τρόπο που επεβλήθη και όχι για τη φιλοσοφία που διέπει το ίδιο το πρόγραμμα. Η δεκαετής συνεργασία μου με τους γονείς και τα παιδιά της μειονότητας στηρίχτηκε τόσα χρόνια στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, στον αλληλοσεβασμό και στην πεποίθηση ότι συνεργαζόμαστε για έναν κοινό στόχο. Το καλό των παιδιών. Επικαλούμαι την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Υπουργό Παιδείας και τον Υπουργό Δικαιοσύνης να επέμβουν για την άμεση ολοκλήρωση της πειθαρχικής διαδικασίας και την αποστολή της πειθαρχικής απόφασης για να θέσω τέλος στην υπηρεσιακή μου στοχοποίηση, στην ηθική μου κηλίδωση, στο διασυρμό του προσώπου και της οικογένειας μου, στον κοινωνικό και εργασιακό μου θάνατο. Ως Ελληνίδα πολίτης, περήφανη για αυτή τη χώρα που ανέδειξε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, στη χώρα που όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, αγωνιώ και αποζητώ τη διασφάλιση των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων μου, γιατί ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά αποτελεί μια οντότητα αξία πλήρους σεβασμού».

Πράγματα αυτονόητα για μία δημοκρατική κοινωνία, αλλά μάλλον όχι τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα τού 2020, όπου κάποια πράγματα δείχνουν ότι η νεοσουλτανική επιρροή στη Θράκη μάλλον υπερισχύει των δημοκρατικών λειτουργιών…

Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης

«Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

info@thess-el-poli.gr