………………

Μάλιστα κάθε χρόνο συγκεντρωνόμαστε και τιμούμε  με σεβασμό και αγάπη τον Σαδίκ Αχμέτ. Διότι εκείνος έδωσε έναν αγώνα σκεπτόμενος όχι τον την δική του ζωή αλλά την κοινότητα και σκεπτόμενος το πώς θα ζήσει εκείνη καλύτερες μέρες. Εμείς βαδίζουμε σήμερα στην εποχή που εκείνος άνοιξε

…………….

Η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια έχει δημοκρατία. Αλλά βλέποντας αυτά που ανέφεραν οι προλαλήσαντες και στηριζόμενοι στις πληροφορίες που εμείς γνωρίζουμε, βλέπουμε πως βρίσκεται μακριά από την δημοκρατία και από το να δώσει στην μειονότητα εδώ τα δικαιώματα της. Αν πάτε στην άλλη πλευρά των συνόρων η δημοκρατία είναι 26 ετών, μέχρι το 90 δεν ήταν δυνατόν να μιλήσεις για δημοκρατία στην Βουλγαρία μέχρι τότε. Αλλά και εκεί δεν άλλαξε τίποτε. Πείτε το όπως θέλετε το σύστημα. Όταν γίνεται λόγος για μειονότητες, για την ευημερία και τα δικαιώματα της μειονότητας, δεν αλλάζει τίποτε . Μόνο η μορφή αλλάζει. Γιατί το λέω αυτό ; Μαζί με την αναφορά πως επί 26 χρόνια δεν άλλαξε τίποτε, σήμερα στην βουλγαρική βουλή βλέπουμε, συζητάμε και εξετάζουμε νόμους που δεν είχαν τεθεί ούτε καν επί κομμουνιστικού καθεστώτος. Και φυσικά αφορούνε τις μειονότητες. Δεν αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Για αυτό είναι ανάγκη αυτή η δάδα, αυτός ο αγώνας να διατηρηθεί ζωντανός. Ξέρουμε πως κάποιοι όταν πέθανε ο Σαδίκ πίστευαν πως αυτός ο αγώνας θα τελείωνε αλλά βέβαια δεν έγινε έτσι.

Φέτος ο Ιούλιος ήταν ένας περίεργος μήνας. Στις 24 Ιουλίου έγινε προσπάθεια να περατωθεί ο αγώνας που δινόταν και δεν το κατάφεραν, αλλά και στην μητέρα πατρίδα έγινε ένα πραξικόπημα που επιδίωκε να σταματήσει την ανάπτυξη, εξέλιξη και ενδυνάμωση  της χώρας. Αλλά και αυτό δεν πέτυχε.

………………..

Mε αυτές τις σκέψεις και τα αισθήματα εύχομαι στους αδερφούς μου που ζούνε στην δυτική Θράκη να έχουν ακόμη καλύτερες μέρες.