Νεκτάριος Δαπέργολας

«Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπέσωμεν ἐν μετανοίᾳ, κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς: Δέσποινα, βοήθησον ἐφ’ ἡμῖν σπλαγχνισθεῖσα· σπεῦσον, ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλήθους πταισμάτων. Μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς· σὲ γὰρ καὶ μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα.

Πάντων προστατεύεις, Ἀγαθή, τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει τῇ κραταιᾷ σου χειρί· ἄλλην γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσιν ἀεὶ μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου· ὅθεν σοι προσπίπτομεν. Ῥῦσαι πάσης περιστάσεως τοὺς δούλους σου.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν ἡμᾶς ὑπὸ τὴν σκέπην σου».

Εδώ είμαστε λοιπόν, καθώς ξημέρωσε η στερνή ημέρα της πολιορκίας. Βεβαίως, σχετικά με την επέμβασή της να το ξεκαθαρίσουμε: όπως θέλει, όταν θέλει και αν θέλει. Και όποτε το επιτρέψει ο Υιός της. Ό,τι είναι για το καλό μας πνευματικά, εκείνο και θα συμβεί. Εμείς πάντως θα μείνουμε εδώ, σ’ αυτήν την αγιοτόκο και εκ βάθρων πλέον κλυδωνιζόμενη πατρίδα, εν δοκιμασία και εν καμίνω θλίψεως, για να παλεύουμε και πάνω απ’ όλα για να την παρακαλούμε. Διότι, αυτή είναι η μεγάλη ελπίδα μας. Αυτήν μεσίτριαν ἔχομεν πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν…