Ελένη Παπαδοπούλου

Το Σαββατοκύριακο ήμουν στη Μυτιλήνη. Η Μυτιλήνη είναι γεμάτη αρχοντικά, κάτι καταπληκτικά σπίτια με μεγάλους κήπους, σπίτια μίας άλλης εποχής, καλοδιατηρημένα τα περισσότερα.

Εδώ βλέπουμε ένα αρχοντικό να είναι δομή Αφρικανών και ένα άλλο κατάλυμα για ξεπλένηδες λαθροαγαπούληδες. Και απ’ότι έμαθα αρκετά τέτοια αρχοντικά παραδόθηκαν, με το αζημίωτο, στους λάθρο και τους προστάτες τους.
Το σοκ που πέρασε το νησί είναι εμφανές. Τα αποτελέσματα της λαθροαγαπουλίασης επίσης. Κάποιοι Μυτιληνιοί αποφάσισαν να καταστρέψουν το νησί τους για να βγάλουν λεφτά σε συνεργασία με άλλα τομάρια, ελληνόφωνα και αλλόφωνα, που μισούν οτιδήποτε όμορφο, οτιδήποτε ελληνικό και οτιδήποτε ευπρεπές.
Αντί η Μυτιλήνη να είναι γνωστή στα πέρατα του κόσμου για την αρχοντιά της, είναι γνωστή για την Μόρια και τη μιζέρια που την κατέλαβε.
Έρχεται ο άλλος από τις στέπες της Ασίας και τις ερήμους της Αφρικής και μένει στο αρχοντικό μέσα στην πόλη της Μυτιλήνης, με τους περιποιημένους κήπους, με τα χαρτζιλίκια του, με τα όλα του. Αυτό δεν λέγεται “προσφυγικό”. Αυτό λέγεται “Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα και πες το και σε άλλους”.
Να δούμε πότε θα τελειώσει ο βιασμός της λογικής και της χώρας.