Ελένη Παπαδοπούλου

Τη Δευτέρα το απόγευμα πέρασα από την Πανεπιστημίου πηγαίνοντας προς Σύνταγμα. Αρχικά νόμιζα πως ήταν τα καλλιτεχνά που έχουν κάνει κατάληψη στο Εθνικό, στο Ρεξ. Τελικά ο δρόμος είχε κλείσει από κάτι σφυροδρέπανους που προσδιορίζονταν ως φοιτητά, καλλιτεχνά και καθηγητά, τα οποία έκαναν μία συναυλία “τον κλαίγαμε τον Παναή”, όλο μίρλα και μιζέρια. Μία ντεκαντάνς άνευ προηγουμένου. Κάπου έπιασε το μάτι μου και την Τσανακλίδου, που θέλει κι αυτή μάλλον να πάρει πτυχίο Πανεπιστημίου ως τραγουδίστρια, να ολοκληρώσει την καρριέρα της. Πιο κάτω καημένοι οδηγοί στριμώχνονταν στον ένα και στον άλλον παράδρομο, όπου τους έστελνε η αστυνομία. Αυτό γύρω στις 6 το απόγευμα.
Γύρω στις εννιά που επέστρεφα η λεωφόρος παρέμενε κλειστή. Αρκετά ψηλά στην Πανεπιστημίου είχαν εμφανιστεί κάτι πρεζόνια τελειωμένα, ουκ ολίγα, κατεβαίνω ολίγον πιο κάτω, να και οι Αφρικανοί ντίλερς. Αυτά πάνε πακέτο. Έξω από το Ρεξ το κέφι είχε ανάψει. Είχε μαζευτεί όλη η απλυσιά πλέον, ο μπάφος ήταν στα καλύτερα του, διάφορα καλλιτεχνά περίμεναν να διασκεδάσουν τον κόσμο που ήταν σαν κατάληψη Εξαρχείων στα καλύτερα της.
Δίπλα στο Ρεξ είναι το Τιτάνια. Εξαιρετική η εικόνα της πόλης στους ξένους που έρχονται να δουν πώς ήμασταν και πώς καταντήσαμε.
Μία κεντρική λεωφόρος παρέμεινε κλειστή επί ώρες, γιατί διάφοροι παρτσακλοί με το έτσι θέλω – ή μηπως όχι κ. Θεοδωρικάκο και Μπακογιάννη; – αποφάσισαν να διασκεδάσουν μέσα στον δρόμο. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Αίσχος! Δεν υπάρχει ούτε νόμος ούτε κυβέρνηση. Μόνο χάος!
Δεν τολμούν να διώξουν 10 άπλυτους από έναν δρόμο, περιμένετε εσείς να διώξουν Τούρκους και συμμορίες. Οι κουραμπιέδες. Πώς αμέ!