¨ΤΟΝ ΔΑΓΚΩΝΩ, ΤΟΝ ΓΛΕΙΦΩ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ¨ !

Αγώνας κολακείας : Ποιος θα ζητήσει να πλύνει και τα πόδια του Ερντογάν ;

Θυμάστε τι είχε πει εκείνη η γυναίκα στην συγκέντρωση του Ερντογάν τον Ιούνιο του 2013 στο Καζλιτσεσμέ ;

¨Εγώ είμαι μια τρίχα από τον πισινό του Ερντογάν! ¨ Όπως και την αναγούλα που είχε νοιώσει η ανταποκρίτρια του Beyaz TV ;

Τις προάλλες στην Καισάρεια ένας άνθρωπος έκανε την έκπληξη λέγοντας στην κάμερα : ¨Τον δαγκώνω τον Ερντογάν…Και τον γλείφω…Λιοντάρι, λιοντάρι…Αχ μωρό μου άχ!..¨

Για την ακρίβεια εγώ είμαι από αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται το βάθος αυτής της ¨αγάπης¨ και το στομάχι τους ανακατεύεται από αυτές τις φιλοφρονήσεις.

Αλλά να λοιπόν που στα αισθήματα αγάπης και σύνδεσης του κόσμου μας, υπάρχουν και αυτού του είδους οι φράσεις…

Τι είπατε ;

Πως πάλι είμαι κακόβουλος ; Πως αυτά είναι ¨αποτυχία στην έκφραση αμόρφωτου κόσμου¨ ;

Καλώς, τότε ας αφήσουμε τους ¨συνηθισμένους¨ εκπροσώπους του κόσμου και ας περάσουμε στους ¨αιρετούς¨.

Ένα από τα αφεντικά των ΜΜΕ εκφράζει ξαφνικά την αγάπη του για τον Ερντογάν.

Φυσικά υπάρχουν και οι δηλώσεις των ¨διανοούμενων¨: ¨Πλατωνική αγάπη άντρα προς άντρα¨… ¨Ο Μεβλανά και ο Σεμς¨…

Ο σύμβουλος του προέδρου της Δημοκρατίας μπορεί και μετατρέπεται σε όπλο και αναφερόμενος σε όνειρο για απόπειρα κατά του αφεντικού του λέει πως ¨Πριν με σκοτώσουν κανείς δεν μπορεί να ακουμπήσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας !¨.

Λες και δεν είναι οικονομικός σύμβουλος αλλά μπράβος σε μπαρ !

Γνωστός και πλέον ηλικιωμένος δημοσιογράφος (73) λέει απευθυνόμενος στον Ερντογάν : ¨Είστε πολύ ανθρώπινος, πολύ θερμός άνθρωπος. Είστε πολύ γλυκός. Είστε σαν μέλι…¨

……………….

Βιώνουμε μια ¨Δημοκρατία κολακών¨. Και όσο ισχυροποιείται ο Ερντογάν ο αριθμός των κολάκων μεγαλώνει σαν χιονοστιβάδα.

……………..

Βλέπετε πως ακόμη και αυτοί που τον αγαπαν τον Ερντογάν, κάθονται πάνω σε αγκάθια ; Με την σκέψη πως ¨Εάν πω ή κάνω κάτι αντίθετο και υποστώ κατηγορία ; Εάν χάζω τότε την δουλειά μου, τα χρήματα μου και το μέλλον μου ;¨.

Ένα από τα χαρακτηριστικά της ¨Δημοκρατίας κολακών¨ είναι και ο φόβος. Η αντιπολίτευση φοβάται, μα και πώς να μην φοβηθεί ! Αλλά και οι συμπολιτευόμενοι και οι κόλακες φοβούνται. Ταυτόχρονα δηλαδή είναι και μια ¨Δημοκρατία του φόβου¨.

Να μην είμαστε βέβαια άδικοι, αυτό το θέμα δεν έχει να κάνει μόνο με τον Ερντογάν και τους κόλακες του. Αυτή η κουλτούρα μας έχει τυλίξει από παντού. Στο σπίτι, στο σχολείο, στην δουλειά, στον σύλλογο, στο κόμμα, παντού υπάρχουν εξουσίες. Πάντα φοβόμαστε από αυτές και αυτές μας φοβίζουν. Ασταμάτητα δίνουμε ¨εξετάσεις υπακοής και αφοσίωσης¨.

……………….

Αξάι Χακάν

Τ24.com.tr 24/5/2015

Σχ : Να θυμίσουμε μερικά σχετικά βίντεο….