Κώστας Καραΐσκος
Ὅσο βαθειά καί νἄναι ἡ πληγή τῆς – δεύτερης καί ὁριστικῆς – Ἅλωσης, δέν θά τήν ξύσω σήμερα καθόλου. Δέν θά ξαναδιαβάσω κανένα χρονικό της, δέν θά δῶ τίς πανηγυρικές ἀναπαραστάσεις τῶν βασιβουζούκων στήν Πόλη, δέν θά ἀνακαλέσω καμμία ἑλληνική δόξα πού θάφτηκε κάτω ἀπό τό σιχαμερό, βάρβαρο πέλμα. Ἀλλοίμονο ἄν κάνανε (μόνον) αὐτό οἱ παπποῦδες μας πρίν δύο αἰῶνες καί οἱ πατεράδες μας πρίν ἕναν αἰώνα, οἱ πρόγονοί μας δηλαδή πού πήγανε κωλοφεράντζα τά ὀθωμανικά ἀσκέρια στοῦ βοδιοῦ τό κέρατο!

Σήμερα προέχει ἡ ἔμπνευση τοῦ ἐναπομείναντος ὑπαρκτοῦ ἑλληνισμοῦ, αὐτή πού θά τόν ὠθήσει ἔξω ἀπό τόν βοῦρκο τῆς παρηκμασμένης χαυνόπολης – κράτους. Ἔμπνευση ἀπό νικηφόρους ἀγώνες πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἐθνοκρατική ἀνάταξη τήν ὁποία τόσο ἐπειγόντως χρειαζόμαστε ἐνώπιον ἑνός ὁρίζοντα πού σκοτεινιάζει. Τόσο στό ἐσωτερικό τῆς χώρας, μέ τήν κατεστημένη μισελληνική Πέμπτη Φάλαγγα, ὅσο καί στό ἐξωτερικό μέ τήν Κατάρα τῆς Ἀσίας πάλι νά ἀσχημονεῖ.
Ἐθνική συνειδητοποίηση καί ἅλμα πάνω ἀπό τή φθορά λοιπόν, ζοῦμε στόν 21ο αίώνα, γ@μῶ τό κέρατό μου, κι ὄχι στόν 16ο!