Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

Άρθρο του επικεφαλής τουρκικής υπηρεσίας για την ελληνική Θράκη…

2 Comments Share:
Spread the love

Εκπαίδευση: ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα ή εργαλείο για παιχνίδι

Όσο οι συζητήσεις για την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θερμαίνονται, ένα άλλο ζήτημα τίθεται στο τραπέζι: η πίεση της Ελλάδας προς την τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης. Οι ευρωπαϊκές χώρες θα έπρεπε να δώσουν μεγάλη προσοχή στην εντεινόμενη πίεση που ασκείται στην τουρκική μειονότητα και να δράσουν άμεσα ώστε να αποτρέψουν κάθε κατάσταση που θα κατέστρεφε περισσότερο την σταθερότητα της περιοχής.

Για να καταλάβουμε καλύτερα ποια είναι η πραγματική κατάσταση, θα έπρεπε αρχικά να κοιτάξουμε την ιστορία της περιοχής. Για αιώνες η Δυτική Θράκη ήταν τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι το 1913, όταν καταλήφθηκε από την Βουλγαρία και ακολούθως από την Γαλλία, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1923 η περιοχή επίσημα δόθηκε στην Ελλάδα-αυτή η στιγμή ήταν κλειδί στην ιστορία της περιοχής, που συνεχίζει να διαμορφώνει τις εμπειρίες του μεγάλου τουρκικού μειονοτικού πληθυσμού ακόμη και σήμερα.

Η Ελλάδα και η Τουρκία συμφώνησαν για ανταλλαγή πληθυσμών το 1922-1923, αλλά οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης και οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης εξαιρέθηκαν από αυτήν. Αυτές οι ανταλλαγές πραγματοποιήθηκαν μετά από διμερή συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας που χρονολογείται στις 30/01/1923 και η ίδια διμερής συμφωνία αναφέρθηκε επίσημα και τέθηκε υπό εγγύηση αργότερα με το άρθρο 142 της Συνθήκης της Λωζάνης. Αν και τα άρθρα 37-45 της Συνθήκης της Λωζάνης διασφαλίζουν την ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση, την κινητικότητα, τη δικαιοσύνη και την ισότητα, καθώς και τη χρήση της μητρικής γλώσσας σε οποιαδήποτε κυβερνητική υπηρεσία για τους Τούρκους στην Ελλάδα, ένα μεγάλο ποσοστό του τουρκικού πληθυσμού της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης πλειοψηφίας των κατοίκων της Δυτικής Θράκης, οδηγούνταν στη μετανάστευση όλα αυτά τα χρόνια, λόγω μιας ποικιλίας διαφορετικών λόγων όπως η κοινωνική, οικονομική και πολιτική πίεση, όσο ζούσαν σε αυτήν την περιοχή. Η Σύμβαση Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων (FCNM) του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφέρει ότι: «Οι αναταραχές της ευρωπαϊκής ιστορίας έχουν δείξει ότι η προστασία των εθνικών μειονοτήτων είναι απαραίτητη για τη σταθερότητα, τη δημοκρατική ασφάλεια και την ειρήνη σε αυτήν την ήπειρο».

Επιπλέον, ο Ευρωπαϊκός Χάρτης για τις Τοπικές ή Μειονοτικές γλώσσες είναι η ευρωπαϊκή σύμβαση για την προστασία και την προώθηση των γλωσσών, που χρησιμοποιούνται από παραδοσιακές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής στο κράτος μέλος της ΕΕ της Ελλάδας. Μαζί με τη Σύμβαση-Πλαίσιο για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων, αποτελούν τη δέσμευση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων και επιτρέπουν στις μειονότητες να χρησιμοποιούν τις δικές τους γλώσσες τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια ζωή.

Η Ελλάδα είναι επίσης κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης, ωστόσο, δεν επικύρωσε τη συγκεκριμένη σύμβαση. Αυτή η δράση της Ελλάδας δέχθηκε έντονη κριτική κυρίως για το γεγονός ότι το πρωταρχικό κίνητρο της μη υπογραφής της σύμβασης ήταν η αποφυγή της πίεσης να παράσχει στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης τα κρίσιμα θεμελιώδη δικαιώματά της, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας της γλώσσας και της πρόσβασης στην εκπαίδευση.

Όσον αφορά την εκπαίδευση, μετά το 1952, υπήρχαν μειονοτικά σχολεία στην περιοχή, όπου η διδασκαλία γινόταν στα τουρκικά, τα ιεροδιδασκαλεία-μεντρεσέδες (madrasah) και το μειονοτικό σχολείο Τζελάλ Μπαγιάρ. Αυτά τα σχολεία εκπαιδεύουν μαθητές για έξι χρόνια και παρέχουν απολυτήριο λυκείου. Μετά τη δεκαετία του 1980 οι ελληνικές αρχές άρχισαν να ασκούν αυξανόμενη πίεση σε αυτά τα μειονοτικά σχολεία. Σε κανέναν δάσκαλο από την Τουρκία δεν δόθηκε άδεια να εργαστεί σε αυτά τα σχολεία για να διδάξει στην τουρκική γλώσσα. Λίγο αργότερα, Έλληνες καθηγητές τοποθετήθηκαν ως εκπαιδευτικοί στα ιεροδιδασκαλεία-μεντρεσέδες, με την αιτιολογία ότι δεν μπορούσαν να βρεθούν καθηγητές από τους διευθύνοντες των σχολείων. Υπήρξαν διαμαρτυρίες το 1983 ενάντια σε αυτό το νέο σύστημα πρόσληψης δασκάλων, και στη συνέχεια οι ελληνικές αρχές υποχώρησαν για λίγο. Ωστόσο, αυτό το σύστημα προσλήψεων έγινε ο κανόνας και ακόμη και τώρα πολλοί Έλληνες δάσκαλοι διορίζονται σε αυτά τα σχολεία για να διδάξουν στην ελληνική γλώσσα.

Το 2018, το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας εξέδωσε διάταγμα, κατά το οποίο υπήρχαν πάρα πολλές διαλέξεις στην τουρκική γλώσσα και ότι ολόκληρο το σχολικό πρόγραμμα θα έπρεπε να αλλάξει, περιλαμβανομένης της γλώσσα του προγράμματος σπουδών. Γονείς και μαθητές ξεκίνησαν μια εκστρατεία διαμαρτυρίας ως απάντηση σε αυτό το νέο διάταγμα με τεράστια δυναμική με αποτέλεσμα οι ελληνικές αρχές να υποχρεωθούν να επανεξετάσουν τα σχέδιά τους για τους μαθητές της τουρκικής μειονότητας.

Μια συνάντηση πραγματοποιήθηκε  στην Αθήνα, με συμμετέχοντες την ένωση των γονέων των ιεροδιδασκαλείων-μεντρεσέδων της Κομοτηνής, τους μαθητές, τις διαχειριστικές αρχές των σχολείων και τις ελληνικές αρχές. Δόθηκε η υπόσχεση ότι θα εξασφαλιστεί βελτίωση και ότι θα υπάρξει λύση για αυτά τα προβλήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα της τουρκικής μειονότητας. Αν και έχουν περάσει περισσότερα από δύο χρόνια από αυτήν την υπόσχεση, δεν υπήρξε καμία αλλαγή. Οι διαμαρτυρίες στην αρχή του τρέχοντος εξαμήνου συνεχίζονται και ενδυναμώνονται.

Η κύρια αιτία αυτών των προβλημάτων είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την τουρκική μειονότητα ως ξεχωριστή μειονοτική ομάδα και ορίζει τον πληθυσμό ως «Μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Λόγω αυτού, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε εναντίον της Ελλάδας το 2008, αλλά δυστυχώς αψήφησε αυτές τις αποφάσεις και αρνήθηκε να τις εφαρμόσει ώστε να επιτρέψει στα μέλη της τουρκικής μειονότητας να ασκήσουν τη θρησκεία και τον πολιτισμό τους και να λάβουν ελεύθερα εκπαίδευση.

Πρόσφατα συμφωνήθηκε από τις κυριότερες ΜΚΟ της περιοχής και άλλων μερών του κόσμου, ότι αυτές οι κυρώσεις που επιβάλλονται από την Ελλάδα είναι αντίθετες με τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προτροπή του ΟΗΕ για παροχή σε όλους καθολικής πρόσβασης σε υψηλής ποιότητας εκπαίδευση. Ο ΟΗΕ αναφέρθηκε ξανά σε αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα με έναν νέο παγκόσμιο εκπαιδευτικό στόχο (SDG-4) που εισήχθη για τη «διασφάλιση περιεκτικής και δίκαιης ποιότητας εκπαίδευσης και την προώθηση ευκαιριών διά βίου μάθησης για όλους». Πρόσφατα διάφορες οργανώσεις πολιτών ξεκίνησαν την οργάνωση μιας νέας εκστρατείας κατά των παράνομων πρακτικών των ελληνικών αρχών.

Τα προβλήματα αυτά που προκλήθηκαν από τις ελληνικές αρχές αύξησαν των σκεπτικισμό των πολιτών προς την ελευθερία τους, και ακόμη αναμένουν μια δίκαιη λύση και ένα ξεκάθαρο μήνυμα από την διεθνή κοινότητα για την διασφάλιση της αποτροπής τέτοιου είδους παραβάσεων του διεθνούς δικαίου στο μέλλον.

Ο Αμπντουλλάχ Ερέν είναι πρόεδρος της Διεύθυνσης Απόδημων Τούρκων και Συγγενών Κοινοτήτων της Τουρκίας (ΥΤΒ)

https://www.hurriyetdailynews.com/amp/education-a-fundamental-human-right-or-a-tool-to-play-160069?__twitter_impression=true

16/11/2020

Σχ.: Καταρχήν η ιστορία της περιοχής δεν αρχίζει με την κατάκτηση της από την οθωμανική αυτοκρατορία αλλά ήταν ελληνική πολύ πριν έρθουν οι Οθωμανοί. Είναι οξύμωρο επίσης κρατικός υπάλληλος της Τουρκίας να αναφέρεται στα δικαιώματα που διασφαλίζει η συνθήκη της Λωζάνης στη μειονότητα της Θράκης. Διότι όλοι ξέρουμε το ποσό σεβάστηκε η Τουρκία τα μειονοτικά δικαιώματα της Ελληνικής μειονότητας στην Πόλη. όπως και το πόσοι ήταν αρχικά εκεί οι Έλληνες και πόσοι είναι σήμερα… Είναι αστείο να μας εγκαλεί ο υπάλληλος του Ερντογάν για ανεπαρκή προστασία εθνικών μειονοτήτων την ώρα που στην Τουρκία διαπράττεται μία πολιτική και πολιτιστική γενοκτονία σε βάρος των Κούρδων. Χρόνια πριν φίλος Κούρδος μας είχε πει πως ¨Μακάρι να είχαμε και εμείς τα δικαιώματα που έχει εδώ η μουσουλμανική μειονότητα¨

Τσουβαλιάζει διαφορετικούς πληθυσμούς υπό την ονομασία της “τουρκικής μειονότητας”, όπως οι Ρομά και οι Πομάκοι και επιμένει για την εφαρμογή ενός συστήματος το οποίο θα πνίγει τα δικαιώματα αυτών των ομάδων. Ας μας απαντήσει σε αυτό ο  Ερέν: Για ποιόν λόγο ο Πομάκος να λάβει εκπαίδευση στα τουρκικά, μια ξένη γι’ αυτόν γλώσσα, η οποία στο μόνο που εξυπηρετεί είναι η τουρκική επεκτατική πολιτική; Φυσικά αυτό είναι κάτι που πρέπει να απαντήσει πρώτα η ίδια η πολιτεία μας…

Previous Article

Συμφωνία συνεργασίας σε άμυνα & εξωτερική πολιτική με τα Η.Α.Ε.

Next Article

Βίντεο- Αζέροι στρατιώτες καταστρέφουν σπίτι Αρμένιου

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

2 Comments

  1. Ναι, τη Βουλγαρία τη θυμήθηκε μόνο ως κατακτητή (αντί της Γερμανίας) και ούτε λόγος για την παρουσία των Βουλγάρων στην ευρύτερη περιοχή από αιώνες.
    Και μη μου πει ότι οι Πομάκοι δεν είναι Βούλγαροι, γιατί ο Καρακατσάνοβ παίζει τα ρέστα του με τον Ζάεβ και πάνω στην απελπισία του είναι ικανός να κάνει χαρακίρι.
    Έπειτα, δεν είναι μόνο η Ελλάδα αυτή που αναγνωρίζει μόνο “μουσουλμανική μειονότητα”. Το ίδιο το κείμενο της Συνθήκης της Λωζάνης αυτό λέει και την οποία υπογράφουν καμιά δεκαριά χώρες.
    Τα πούστικα επομένως να τα κάνει στα Πουτινοειδή.
    Τα λάθη της φυσικά η Ελλάδα και θα τα πληρώσει, όπως έγινε με τη Βουλγαρία και το ίδιο θα γίνει και με την Τουρκία.

  2. Στο τέλος αυτής της νεο-οθωμανικής πορείας, η Τουρκία, o μεγάλος ασθενής του 2020, θα τεμαχιστεί με μπαλτά και με πριόνι και οι καταπιεσμένες, από τους τούρκους, μειονότητες θα αποκτήσουν τα κράτη τους.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *