fbpx

TourkikaNea.gr

Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

Η κυρία Μαρία κάθε φορά επισκεύαζε τον σπασμένο σταυρό στον τάφο του άντρα της…

0 σχόλια Share:
Η κυρία Μαρία κάθε φορά επισκεύαζε τον σπασμένο σταυρό στον τάφο του άντρα της...

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις İletişim το βιβλίο “Νησί πεθαμένων ονείρων” της Κοντζα Αλτάν. Το βιβλίο με μια γλώσσα που ρέει, περιγράφει την ιστορία των τελευταίων 100 ετών της Ίμβρου, στηριζόμενο στις αναμνήσεις της κυρίας Μαρίας. Μιλήσαμε με την Κοντζα Αλτάν που ζει στο νησί, για την Ίμβρο της κυρίας Μαρίας και για το νησί Γκιοκτσεαντα του σήμερα.
…….
…….

Κοντζα Αλτάν : “Η Μαρία ήταν μόνη της και καθώς οι οικογένειες και των δυο μας ήταν πολύ μακριά, στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, ήρθε η στιγμή που οι δυο μας γίναμε οικογένεια. Ένα πρωί η Μαρία με περίμενε με ένα πακέτο τυλιγμένο με λευκό κάλυμμα. Όταν τη ρώτησα τι είναι αυτό μου είπε “Ανοιξε το είναι για σένα”.  Μέσα ήταν ένα υπέροχο κάλυμμα κρεβατιού. Μου περιέγραψε πως ήταν ένα κάλυμμα το οποίο έγινε με το βαμβάκι που παράγεται στο νησί, βάφτηκε με χρώμα από ρίζα και κατασκευάστηκε στο σπίτι στον αργαλειό από τη μητέρα της. Η ίδια ούτε το ακουμπούσε ενώ μου έδειξε τα γεωμετρικά σχέδια περιφερειακά του καλύμματος. Μου περιέγραψε πως η μητέρα της για να τα πετύχει αυτά, εργάστηκε για πολλές μέρες, ίσως και μήνες. Μου είπε πως αργότερα στον γάμο της δεν θέλησε να το κόψει και να το χρησιμοποιήσει. Την ώρα που την άκουγα εκείνη με τα πράσινα γερασμένα μάτια της με κοίταξε και μου είπε “Αυτό πια είναι δικό σου”. Όταν εγώ της είπα πως “Μαρία δεν γίνεται αυτό πρέπει να μείνει στην οικογένειά σου”, αυτή μου απάντησε πως “Μα εσύ είσαι η κόρη μου είσαι δίπλα μου”. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ήμασταν πολύ κοντά, το θέμα δεν ήταν ένα ραμμένο κάλυμμα αλλά η αγάπη που μοιραζόμασταν.

Εγώ ενδιαφερόμουν για την υγεία της και εκείνη μου έμαθε να μαγειρεύω και μου περιέγραφε. Όταν προσπάθησα να θέσω μία χρονολογική σειρά σε αυτά που περιέγραφε, δυσκολεύτηκα πολύ. Η Μαρία περιέγραφε πάντα “στιγμές” και αν δεν υπήρχε μία σαφής ημερομηνία, δεν μπορούσα να αντιληφθώ πότε  είχαν γίνει. Πήγαινα μετά στο σπίτι, εργαζόμουν και μετά επέστρεφα και συνέχιζα να ρωτάω. Έτσι όταν εγώ τη ρώτησα “Μαρία ποια χρονιά ήρθαν στο σπίτι οι στρατιώτες;” και εκείνη μου απαντούσε “Πού να θυμάμαι βρε;”, ανέπτυξα νέες μεθόδους.
Την ρωτούσα “Μαρία εκείνη τη χρονιά πρωθυπουργός ήταν ο Μεντερές, ο Ντεμιρέλ ή ο Ετσεβίτ ;”.  Μερικές φορές θυμόταν ενώ άλλες δεν θυμόταν. Μετά άρχισε να μου παρέχει κάποιες ημερομηνίες οταν την ρωτούσα “Εκείνη τη στιγμή ο γιος σου πόσο χρονών ήταν;”.

Η κυρία Μαρία κάθε φορά επισκεύαζε τον σπασμένο σταυρό στον τάφο του άντρα της...

Η κυρία Μαρία στα νιάτα της
…….
Έτσι η διαμόρφωση των βασικών γραμμών του βιβλίου πήρε αρκετό καιρό αλλά μαζί της περνούσαμε υπέροχες μέρες. Πήγαμε μαζί στην εκκλησία και άναψαμε κερί, άλλοτε επισκεφτήκαμε φίλους της και άλλοτε με γνώριζε με γηραιους ανθρώπους του νησιού.
……
Ενα από τα κίνητρα που με ώθησαν να γράψω αυτό το βιβλίο είναι ότι άγνωστα άτομα, επανειλημμένα είχαν σπάσει το σταυρό στον τάφο του άντρα της Μαρίας. Η Μαρία κάθε φορά τον επισκεύαζε και έλεγε “Θα φύγουμε, θα εξαφανιστούμε τουλάχιστον ας επιτρέψουν να μείνει μία πέτρα”. Ήθελε να μείνει στο νησί ένα ίχνος από τον άντρα της. Εγώ θέλησα να αφήσω για κείνην ένα μεγάλο ίχνος. Θέλησα να μην ξεχαστεί η Μαρία. Θέλησα οι τουρίστες που γυρνάνε δεξιά και αριστερά στους δρόμους της Ιμβρου να λένε ” Η Μαρία εδώ έζησε, εδώ ήταν, η Ίμβρος ήταν το νησί της”. Εύχομαι ολόψυχα να το πέτυχα.
……..
Στις μέρες μας η Ίμβρος με την ονομασία των ημερών μας ως Γκιοκτσεαντα, είναι γνωστή για τον τουρισμό. Σχεδόν όλοι ξέρουν πώς παλιά ζούσαν στο νησί Έλληνες και ότι τα ωραία παλιά σπίτια ανήκαν σε εκείνους. Αλλά λίγοι αναρωτιούνται γιατί έτσι μειώθηκε ο αριθμός τους. “Έφυγαν” λένε. Δεν αναρωτιούνται για ποιον λόγο κάποιοι να αφήσουν  αυτή εδώ την υπέροχη φύση, τα σπίτια τους, τους κήπους τους, τις ελιές τους, τα σκάφη τους και να φύγουν.   Η μεγάλη πλειοψηφία φοβάται να το αντιμετωπίσει αυτό.
……..
Περνώντας μπροστά από ένα σπίτι για το οποίο μου μιλούσε η Μαρία, παρατήρησα αυτούς που έβγαιναν από το σπίτι. Αραγε ήξεραν την Άννα που με δάκρυα στα μάτια, εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει αυτό το σπίτι; Δεν πιστεύω. Όπως ανέφερα οι περισσότεροι δεν επιθυμούν να αντιμετωπίσουν αυτήν την αλήθεια. Αυτό που λέγεται ιδιαίτερα στο νησί είναι ότι “Ο μπαμπάς μου το αγόρασε αυτό το σπίτι από έναν Έλληνα, αυτός μόνος του το πούλησε, το αγαπούσε πολύ”.
……
Γυρνώντας στα σοκάκια μαζί με την Μαρία, αυτή ποτέ δεν ήταν δυστυχισμένη. Για παράδειγμα έλεγε  “Ναι αυτό ήταν το σπίτι της Ελένης Αχ μα τι άχρηστη κόρη είχε. Να εδώ καθόταν η Άννα. Αυτά που κέρδισε στην Αφρική τα επένδυσε σε αυτό το σπίτι, μετά δεν υπάρχει μετά”.
………
………
Αυτοί οι οποίοι ήρθαν πρόσφατα (σχ. μεταφρ. : εννοεί τους εποίκους που εγκατέστησε εκεί η Τουρκία) είναι γνώστες κάποιων πληροφοριών που κυκλοφορούν αλλά δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα. Υπάρχουν κάποιοι που λένε πως “Αυτούς τους ξαπόστειλε το κράτος, ήταν Έλληνες, θα προκαλούσαν εξέγερση”. Αυτά που λένε δεν έχουν περιεχόμενο, αλλά όταν ζεις στο σπίτι κάποιου που έφυγε είναι πιο εύκολο να σκέφτεσαι έτσι. Καθώς οι περισσότεροι ήρθαν ομαδικά διαμέσου του κράτους, θεωρούν ως δικαίωμα τους να έχουν το νησί ως δικό τους. Ενίοτε όταν το χωριό έμενε κάτω από το φράγμα ή προκλήθηκε καθίζηση, το κράτος εκκένωσε εκεί τα σπίτια και τους μετέφερε στο νησί. Κάποιοι μάλιστα λένε πως “Οταν φτάσαμε στο νησί δεν μας άρεσε καθόλου, το χωριό μας ήταν πιο ωραίο”. Αλλοι πάλι σκέπτονται πως “Αφού το κράτος-πατέρας με έφερε εδώ, έπρεπε όλες τις ευλογίες του νησιού να μου τις προσφέρει”. Αισθάνομαι πως δεν αρκούνται σε αυτά που πήραν.
……

Η κυρία Μαρία κάθε φορά επισκεύαζε τον σπασμένο σταυρό στον τάφο του άντρα της...

Κοντζα Αλτάν

http://www.agos.com.tr/tr/yazi/22648/madam-maria-nin-dilinden-imroz-nasil-gokceada-oldu
11/7/2019

Previous Article

Αλή Ισμαήλ Κορκμάζ : ¨Μην με χτυπάτε άλλο, πέθανα πια-Βιντεο

Next Article

11 νεκροί και δεκάδες τραυματίες από επίθεση του YPG στο κέντρο του Αφριν

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.