Τό δημοσίευμα τοῦ Κ. Φαφούτη στήν “Καθημερινή” ἦταν τόσο ἀναλυτικό πού δέν ἄφηνε ἀμφιβολίες γιά τήν ἀξιοπιστία του. Ἡ ἀναφορά του στόν ὑποπρόξενο Ἰρφάν Τσετίν τῆς Κομοτηνῆς (ὡς ἰσχυροῦ ἀνδρός τοῦ Προξενείου, μέ σαφῆ ὑπονοούμενα γιά τήν πραγματική του ὑπηρεσία καί γιά τίς σχέσεις του μέ τούς γκιουλενιστές) ἦταν τόσο κραυγαλέα πού μᾶλλον θά τόν ξαποστείλει σύντομα ἀπότή χώρα μας. Πέρα ὅμως κι ἀπό ὅλα τοῦτα, πέρα κι ἀπό τόν ρόλο τοῦ εὐαγοῦς ἱδρύματος τῆς ὁδοῦ Ἰώνων πού πολλάκις ἔχουμε καταγγείλει, μήπως στή συγκεκριμένη συγκυρία μποροῦμε νά δοῦμε διαφορετικά τήν τουρκική φιλολογία περί “τρομοκρατικῆς ὀργάνωσης FETO”; Γιατί ἄν πάρουμε στά σοβαρά τίς παρόλες τοῦ ἐρντογανικοῦ καθεστῶτος, σίγουρα ἔχουμε συμπολίτες μας (π.χ. ὁ Μπιλάλ Μπουντούρ τῆς φασιστοφυλλάδας “Μιλλέτ” ἔχει ἀδερφή καί γαμπρό ὑπεύθυνους στα σχολεῖα τοῦ Γκιουλέν στή Ρουμανία) πού μετεῖχαν ἤ ὑποστήριζαν τήν ὀργάνωση αὐτή. Μήπως νά τούς ἀντιμετωπίζαμε κι ἐδῶ κάπως ἔτσι, μέ συλλήψεις, ἀνακρίσεις, φυλακίσεις κτλ καί νά ζητούσαμε τήν ἀπόσυρση τοῦ Τσετίν; Τό γεγονός ὅτι δέν κάνουμε τίποτε ἀλλά οὔτε καί μᾶς ζητᾶ κάτι ἡ Τουρκία, δέν δείχνει πώς ὅλο τό στόρυ εἶναι …πίπες τοῦ νεοσουλτάνου;

Αντιφωνητής 19/8/2016