Νικόλαος Πλαστήρας, 4 Νοεμβρίου 1883 – 26 Ιουλίου 1953.

Σαν σήμερα η γη την οποία υπερασπίσθηκε με απαράμιλλη γενναιότητα έγινε η αιώνια κλίνη του. Η έκθεση νεκροψιας του είναι γεμάτη από σπαθισμούς, σημάδια από σφαίρες και ξιφολόγχες. Όλα μπροστά, κανένα στην πλάτη. Πέθανε φτωχός στο ίδιο ράντζο εκστρατείας που χρησιμοποιούσε σε όλους τους πολέμους, Α’ και Β’ ΠΠ, Βαλκανικούς, Μικρασιατική Εκστρατεία και στην εκστρατεία της Ουκρανίας. Όλος ο μισθός του πήγαινε σε αναπήρους στρατιώτες του και στα ορφανά προσφυγόπουλα που είχε υιοθετήσει. Άφησε μόνο το σπαθί του, την στολή του και το παράδειγμα του. Αυτός ο Θετταλός γιος ενός ράφτη και μιας υφάντρας που οδηγούσε πάντα πρώτος την έφοδο, τρόμος των εχθρών και δροσερή σκιά βοήθειας των αδύναμων είναι ο αγαπημένος μου, διότι ήταν σάρκα από την σάρκα του Έθνους, ανδρείος, τίμιος και ανυποχώρητος.

FACEBOOK

Failos Kranidiotis