Εκείνη η φωτογραφία !…

Φυσικά όσοι έζησαν εκείνες τις πικρές μέρες το αντιλαμβάνονται καλύτερα… Αλλά πιστέψτε πως εγώ κι άλλοι σαν κι εμένα συνεχίζουμε την ζωή μας με επίδραση ανάλογη με αυτούς που είδαν τον πόλεμο… Μεγαλύτερο παράδειγμα από αυτή την φωτογραφία μπορεί να υπάρξει ; Οι φωτογραφίες δηλαδή από την γνωστή ως ¨σφαγή του μπάνιου¨…

Από τότε που φτάσαμε στην ηλικία αυτών των άψυχων παιδιών που κείτονται στο μπάνιο, πάντα έθεταν μπροστά μας αυτή τη φωτογραφία…

Στο δημοτικό σχολείο ήμασταν ακόμη, όταν τον Δεκέμβριο διασφαλιζόταν η επίσκεψη μας  στο σπίτι όπου έγινε εκείνη η φρίκη. Και μας περιέγραφαν το πώς τα μυαλά ενός παιδιού είχαν φύγει από το κεφάλι του και είχαν κολλήσει στον τοίχο…

Φυσικά εμείς τότε αρχίζαμε να αναρωτιόμαστε ¨Μα τι άνθρωποι είναι αυτοί οι Ελληνοκύπριοι ; ¨….

Διότι αυτά που μας περιέγραφαν δεν μπορεί να τα είχαν κάνει άνθρωποι !…

Αυτοί θα έπρεπε να είναι ένα διαφορετικό είδος !..

Μετά ήρθε η περίοδος του γυμνασίου και μάθαμε την φρίκη στο Μουραταγά και στο Σανταλλάρ….

Ήταν οι μέρες που οι Ελληνοκύπριοι ερχόταν στα σύνορα με τις μηχανές…

Μια ομάδα ατόμων μεταξύ των οποίων και κάποιοι καθηγητές μας μας είχαν πει τότε ¨Όλοι σας πάρτε από μια πέτρα στην τσέπη και πάτε στο Γιγιτλέρ Μπουρτζού¨….

Εκείνη την μέρα ήταν η πρώτη μέρα που μπόρεσα και είδα Ελληνοκύπριους…

Αφού είχα γεμίσει τις τσέπες μου με πέτρες ανέβηκα σε ένα μίνιμπας και πήγαμε στο Γιγιτλέρ Μπουρτζού….

Εκεί υπήρχαν πολλοί νέοι Τουρκοκύπριοι με σχολική στολή  και όλοι φερόταν σαν είναι πολύ εξοργισμένοι …

Εκείνη τη στιγμή θέλησα με το ζόρι να περάσω ανάμεσα στο πλήθος και να δω τους Ελληνοκύπριους…

Άραγε πως ήταν αυτοί που είχαν κάνει την σφαγή στο μπάνιο ;

Μετά από πολύ προσπάθεια κατάφερα να δω τους Ελληνοκύπριους…

Και εκείνη τη στιγμή, και από τον τύπο τους και από την τρελή τους συμπεριφορά, κατάλαβα πόσο μας μοιάζουν…

Στράφηκα στον εαυτό μου, αναρωτήθηκα τι έκαμνα εκεί και απομακρύνθηκα γρήγορα από εκεί…

Όταν αργότερα πήγα στο σπίτι και άνοιξα την τηλεόραση, έμαθα πως κάποιοι Τούρκοι είχαν στριμώξει έναν Ελληνοκύπριο που είχε σκαλώσει στα σύρματα και τον είχαν σκοτώσει χτυπώντας τον με σίδερα που κρατούσαν στα χέρια τους…

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκα πως δεν έχουμε καμιά διαφορά μεταξύ μας…

Πλέον δηλαδή για μένα δεν είχε απομείνει καμιά σημασία το αν την σφαγή στο μπάνιο την είχαν κάνει Έλληνες ή Τούρκοι… Διότι δεν είχε νόημα ο διαχωρισμός  αν αυτοί που μπόρεσαν να κάνουν αυτή τη φρίκη ήταν Τούρκοι ή Έλληνες !…

Ήταν αρκετό να γνωρίζουμε πως δεν επρόκειτο για ανθρώπους…

Αλλά σήμερα εδώ που φτάσαμε, βλέπουμε πως ήρθε ο καιρός της λογοδοσίας..

Μάλιστα, υπάρχουν τρεις διαφορετικές φωτογραφίες….

Και δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα… Ποιος ή ποιοι διέπραξαν αυτή τη σφαγή ;  Πέραν τούτου, ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι έπαιξαν με τα πτώματα των παιδιών και για ποιο λόγο το έκαναν ; Για ποιο λόγο αισθάνθηκαν την ανάγκη να προσθέσουν ¨δράμα¨ στο περιστατικό ;

Και για ποιο λόγο δεν βγαίνουν οι διασωθέντες από αυτό το σπίτι να πούνε πως ¨Ναι οι Ελληνοκύπριοι έκαναν αυτή τη φρίκη¨ ;

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να τα συζητήσουμε αυτά…

Όπως έγραψα παραπάνω αυτοί οι οποίοι έκαναν αυτή και άλλες παρόμοιες σφαγές, δεν μπορεί να είναι άνθρωποι…

Κατά τον ίδιο τρόπο όμως δεν μπορεί να είναι άνθρωποι και αυτοί που για να προσθέσουν ¨δράμα¨, έκαναν οπτικό σόου με την χρήση των άψυχων σωμάτων των παιδιών !…

Για αυτό το λόγο πρέπει λογαριαστούμε με το παρελθόν και να κοιτάμε με φώς το μέλλον…

Το κλίμα που βιώσαμε εμείς δεν πρέπει να κάνουμε να το βιώσουν και τα παιδιά μας…

Φυσικά αυτό δεν πρέπει να το κάνουμε μόνο εμείς αλλά και οι Ελληνοκύπριοι και να αναμετρηθούνε με τον εαυτό τους…

Κατά την γνώμη μου αυτό είναι το πιο σημαντικό θέμα στο οποίο πρέπει να σταθούμε…

Εγώ ως Τουρκοκύπριος θέλω να ζητήσω εκατό φορές συγγνώμη από τους Ελληνοκύπριους…

Αλλά για να μπορέσω να το κάνω αυτό πρέπει πρώτα να μάθω τις αλήθειες…

Και δυστυχώς όσο περνά ο καιρός λιγοστεύουν τα άτομα που ξέρουν τις αλήθειες.

Για αυτό τον λόγο μη σωπαίνετε, αλλά μιλήστε για χάρη του μέλλοντος των παιδιών σας.

Αλή Κισμίρ 

Τουρκοκυπριακή εφημερίδα Αφρίκα   5/1/2015