25 Ιουνίου εορτάζει ο Άγιος Προκόπιος που μαρτύρησε στη Σμύρνη.

Ο Άγιος Προκόπιος ήταν Έλληνας από τα μέρη της Βάρνας της Βουλγαρίας. Σε ηλικία 20 ετών έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος, στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Ενώ όμως ήταν απλός και ασκητικός μοναχός και οι συμμοναστές του θαύμαζαν την υπακοή του, νικήθηκε από τον λογισμό, που του υπέβαλλε ο διάβολος, να φύγει από το Άγιον Όρος και να βγει στον κόσμο.
Έφυγε και κατέληξε στην Σμύρνη. Τότε πολεμήθηκε από τον ολέθριο λογισμό της απελπισίας, ότι αφού έφυγε από το Όρος δεν υπάρχει πλέον σωτηρία γι’ αυτόν. Συγχυσμένος από τον πόλεμο των λογισμών πήγε κάποια μέρα στο δικαστήριο και δήλωσε ότι θέλει να γίνει Τούρκος. Αμέσως, με πολλή χαρά, τον δέχτηκε ο κριτής, έκανε ομολογία πίστεως στο Ισλάμ και κατηχήθηκε. Με το που τον έκαναν όμως περιτομή, άρχισε να τον ελέγχει η συνείδησή του.
Κατέφυγε τότε σε κάποιον πνευματικό και μίλησε για το πάθημά του και αποκάλυψε την επιθυμία του να ξεπλύνει με το αίμα του, το δεινό αμάρτημα της άρνησής του.
Ο πνευματικός αρχικά προσπάθησε να τον πείσει να επιστρέψει στο Άγιο Όρος, όπου με την μετάνοια και την άσκηση θα μπορούσε να σωθεί. Παράλληλα του παρουσίασε τον κίνδυνο να υποπέσει και πάλι στην άρνηση εξαιτίας των φοβερών βασάνων.
Ο Προκόπιος όμως ήταν αμετάπειστος! Και ένα πρωί λέει στον πνευματικό:
– Σήμερα είναι η τελευταία μου ημέρα. Αποφάσισα να ομολογήσω και ήρθα να σε αποχαιρετήσω. Αφού έψαλλαν την παράκληση με τον πνευματικό και είπαν τα τελευταία λόγια, φόρεσε άλλα ρούχα και πήγε στο δικαστήριο.
Μπροστά στον κριτή, πέταξε κάτω το σαρίκι, έλεγξε με παρρησία το Ισλάμ ενώ παράλληλα ομολόγησε τον Χριστό λέγοντας πως Τον αρνήθηκε απατημένος από τον διάβολο. Τότε οι Τούρκοι τον άρπαξαν και τον οδήγησαν στον κριτή. Εκεί ομολόγησε ο Άγιος με πολύ θάρρος τον Χριστό και αρνήθηκε το Ισλάμ. Τότε άρχισαν τα ταξίματα, τα αξιώματα και τις κολακείες. Ο Άγιος τους απάντησε:
– Και όλο τον κόσμο να μου χαρίσετε, εγώ δεν αλλάζω γνώμη. Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να πεθάνω!
Μπροστά στη σταθερότητα του αγίου μάρτυρος αποφάσισαν την καταδίκη του στον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο. Οδηγώντας τον στον τόπο της καταδίκης, ενώ εκείνοι τον έβριζαν και τον εξευτέλιζαν, ο Άγιος μάρτυρας προχωρούσε, μάλλον έτρεχε με χαρούμενο πρόσωπο σαν να πήγαινε σε πανηγύρι και αποχαιρετούσε όσους Χριστιανούς συναντούσε.
Όταν έφτασαν στον τόπο της εκτέλεσης, στάθηκε με τόση γενναιότητα, ώστε προκαλούσε αμηχανία στους Τούρκους και κανένας δεν τολμούσε να τον αποκεφαλίσει. Τελικά έφεραν κάποιο πωρωμένο αρνησίχριστο, που τον αποκεφάλισε. Ήταν 25 Ιουνίου του έτους 1810.

Άγιε Προκόπιε πρέσβευε υπέρ ημών