Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

Τσαμάν: ¨Η κοινή γνώμη στην Τουρκία είναι όπως οι επιβάτες του Τιτανικού που χόρευαν¨…

No Comments Share:

Τουρκικός αλυτρωτισμός

Το καθεστώς δημιούργησε τον δικό του προπαγανδιστικό μηχανισμό όπως ακριβώς έκανε και η Σοβιετική Ένωση. Με μόνο μια μικρή διαφορά: το σοβιετικό πρακτορείο ειδήσεων TASS και η «φωνή» του καθεστώτος, η Pravda, ήταν οι συσκευές  του καθεστώτος που σύμφωνα με τις συνθήκες που επικρατούσαν την συγκεκριμένη περίοδο, δεν κατέβαλλε προσπάθειες να αποκρύψει τον κεντρικό σοβιετικό έλεγχο,. Οι μοντέρνες δικτατορίες δρουν περισσότερο εκλεπτυσμένα. Συγκεντρώνουν διάφορα ειδησεογραφικά πρακτορεία, εφημερίδες, τηλεοπτικά δίκτυα, ραδιοφωνικούς σταθμούς, και ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης σε ένα μέρος. Έτσι, είναι ικανοί να προβάλουν μια χειραγωγημένη και ψευδή όψη της πραγματικότητας (την οποία ονομάζουν εναλλακτική πραγματικότητα) στους πολίτες τους. Αυτή είναι μια μέθοδος κατήχησης. Με αυτό τον τρόπο, στοχεύουν στην δημιουργία μιας μεγάλης μάζας που είναι πιστή στο καθεστώς και δεν αμφισβητεί τις απόψεις και τις τάσεις του.

H Ρωσία είναι μεταξύ των χωρών που μπορούν να διαχειριστούν αυτή την δουλειά καλύτερα. Άλλωστε, έχουν μια ολοκληρωτική συγκεντρωτικότητα μεταβιβασμένη από την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν ξεκάθαρα δηλώνει ότι η πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι μοναδική, έχει διάφορες εκδοχές σύμφωνα με κάθε κράτος και ο έλεγχος της πραγματικότητας είναι μια από τις κύριες αποστολές του κράτους. Το στοιχείο της πραγματικότητας γίνεται αντιληπτό ως τύπος διπλωματικής αρχής αμοιβαιότητας. Ασκούν κριτική στις ειδήσεις από την Δύση με άποψη και στρατηγική, αμφότερες κατά της φύσης της πραγματικότητας, κάτι σαν συμβιβασμός της πραγματικότητας. Όταν λένε «κρίνεις την πραγματικότητά μας» για παράδειγμα, μιλούν για την Κριμαία, το Ουκρανικό έδαφος που καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε από την Ρωσία. Σύμφωνα με την Ρωσία, μια τέτοια απόδοση της κατάστασης «δεν συνάδει με την ρωσική πραγματικότητα».

Πιστεύετε πως το σύστημα πληροφόρησης του καθεστώτος στην Τουρκία λειτουργεί με διαφορετικές αρχές; Όσο κι αν τα μέσα και οι εφημερίδες χάνουν την αντικειμενικότητά τους, καταφέρνουν να κατηχήσουν την κοινή γνώμη με ψευδείς ειδήσεις, χωρίς την ανάγκη κάποιας κάλυψης. Κάπως έτσι, οι υπνωτισμένες μάζες βλέπουν την Τουρκία μέσω πλασματικών αντιλήψεων. Όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία διοικούνται από ένα μοναδικό αρχηγείο με άμεσες οδηγίες. Το παρατηρούμε ήδη στην εσωτερική πολιτική. Το πιο απλό παράδειγμα είναι η πολιτική των διώξεων και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βάσει της αντίληψης για την FETO. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να εστιάσω στο γενικό πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας.

Έχω αναλύσει το πώς το καθεστώς ενώνει στο ίδιο μέρος τα πολιτικά κινήματα, τα οποία τοποθετούνται σε διαφορετικά ιδεολογικά πεδία, μέσω της ρητορικής περί «ισχυρής Τουρκίας». Εν ολίγοις, τα κόμματα, που καθόρισαν την πορεία τους και τροφοδοτήθηκαν από διαφορετικές θεάσεις και ιδεολογικές αφετηρίες, τα πολιτικά κινήματα και οι ομάδες συμφερόντων, πρακτικά ενώθηκαν σε μία κοινή πλατφόρμα με σκοπό να καθορίσουν ένα μέλλον έξω από τα Δυτικά πλαίσια. Το κοινό τους σημείο είναι εν ολίγοις η στάση τους προς την ιδέα της Τουρκίας που αποστασιοποιείται από την Δυτική αμυντική υποχρέωση. Όλοι τους φαντάζονται μια Τουρκία που προχωρεί χωρίς ανάγκη άλλων και ανεξάρτητη από την Δύση, καθ’ ένας με το δικό του ιδεολογικό υπόβαθρο: κάποιοι είναι Ισλαμιστές, άλλοι εθνικιστές (ιδεαλιστές και Παντουρκιστές), κάποιοι είναι αριστεροί εθνικιστές (εθνικιστές, Κεμαλικοί σωβινιστές), ενώ κάποιοι άλλοι είναι νεο-Οθωμανιστές. Αυτό η φαντασίωση είναι απίθανο να πραγματοποιηθεί στον μακροπρόθεσμο και κλασσικό ρόλο της Τουρκίας για το διεθνές σύστημα ασφαλείας εντός του ΝΑΤΟ. Διότι η φαντασίωση της μεγάλης Τουρκίας είναι μία αναθεωρητική και κατά του ισχύοντος status quo έννοια. Με άλλα λόγια, είναι ένα σχέδιο κατά το οποίο δεν θέλουν να μείνουν στην σημερινή δύναμη της Τουρκίας και τα σημερινά εθνικά σύνορα, αλλά επιθυμούν μεγαλύτερη ζώνη επιρροής και κατάληψη περισσότερου εδάφους υπό τους όρους της «αύξησης της επέκτασης» και της «ανάληψης ρίσκων».

Υπήρχε πάντα μια απίστευτη φοβία προς την Δύση στην Τουρκία που προέρχεται από την παράδοση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αυτό, ωστόσο, είναι κάτι νέο. Διότι, ακόμη και οι αξιωματικοί του Οθωμανικού στρατού, που εγκαθίδρυσαν την δημοκρατία, δεν υιοθέτησαν ούτε κατέφυγαν σε τέτοιες αντιδυτικές τάσεις μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επί πλέον, άτομα με τέτοιες τάσεις θεωρούνταν επικίνδυνα. Μετά τον Ενβέρ Πασά, το προφίλ του Τούρκου αξιωματικού απέκτησε μια άποψη που απέχει πολύ από το περιπετειώδες: έγινε πιο προσγειωμένο, και είδαν την ασυνέπεια μεταξύ ισχύος και φαντασίας ως στρατηγική τυφλότητα, ακόμη και σαν προδοσία. Αυτή η προσέγγιση μοιάζει να εγκαταλείπεται σήμερα. Και με την δύναμη των ΜΜΕ που αντιγράφουν την Pravda όπως ανέφερα πιο πριν, ο λαός προετοιμάζεται για αναθεωρητικές πολιτικές.

Ο Μπερτζάν Τουτάρ, αρθρογράφος που γράφει περί στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής στην εφ. Σαμπάχ, που είναι ένα από τα κέντρα της προπαγάνδας, είναι ένα καλό παράδειγμα τέτοιων απόψεων. Ο Τουτάρ προπαγανδίζει  τον «Ευρασιατισμό» από την 15η Ιουλίου και γράφει για την Ευρασιατική στρατηγική με ιδιαίτερη εμβάθυνση. Είναι συνεπή και ευφυή τα άρθρα από μόνα τους. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι είναι συνεπή μεταξύ τους, είναι απίθανο να υποστηριχθεί ότι είναι κατάλληλες αναλύσεις που διαγιγνώσκουν την πραγματική κατάσταση σωστά και με αρμογή. Ο κορμός των άρθρων υποστηρίζει ότι το διεθνές σύστημα ήδη απέχει από το να είναι «μονο-κεντρικό» με ένα κέντρο ισχύος και υιοθετείται ένα «πολυ-κεντρικό» οικοδόμημα.

Μιλάω περί αυτού ήδη από το 2006 σε τουρκικά πανεπιστήμια και στρατιωτικές σχολές. Ωστόσο, άνοιξα μια παρένθεση αμέσως μετά την αναφορά μου αυτή και εξήγησα στους μαθητές μου ότι ένας κόσμος με πολλά κέντρα ισχύος δεν ενέχει σχέσεις μεταξύ ίσων, αλλά αντιθέτως, είναι μια ιεράρχηση της ισχύος. Όλοι οι Ισλαμιστές ή Ευρασιανιστές αριστεροί συγγραφείς, όπως ο Μπερτζάν Ντουράν από το ίδρυμα SETA είναι ομοϊδεάτες: πιστεύουν ότι η Τουρκία ανέπτυξε ένα προφίλ ως κέντρο ισχύος μετά τον Αμερικανο-κεντρικό μονοπολικό κόσμο. Αυτό είναι μια τεράστια οφθαλμαπάτη. Επειδή η Τουρκία είναι παίκτης με σοβαρές αδυναμίες και είναι απίθανο να προχωρήσει ως δύναμη μέσης ισχύος σε μια πολυκεντρική ιεραρχία. Ακόμη κι αν κάποιοι απογοητεύονται από αυτό το γεγονός, είναι ωστόσο η πικρή αλήθεια. Σε ένα πολυκεντρικό κόσμο, είναι απίθανο για έναν παίκτη να είναι μεγάλη δύναμη χωρίς να έχει πηγές πρώτων υλών, και κυρίως ορυκτές πηγές ενέργειας. Δεν είναι τίποτα παρά μια αντίφαση το να αναμένεις από μια χώρα να είναι μεγάλη δύναμη χωρίς καν να μπορεί να καταφέρει να λύσει τα μακροοικονομικά προβλήματα και ιδίως τα ζητήματα όπως η επιδείνωση της υποτίμησης, ο πληθωρισμός, η ύφεση, η ανεργία, και η οικονομική κρίση.

Αυτοί οι συγγραφείς είναι αναμφίβολα γνώστες της κατάστασης. Ωστόσο, η αναγκαιότητα της «καθοδήγησης από τα κεντρικά» απαιτεί από αυτούς να σχηματίσουν μια εικόνα της Τουρκίας πολύ μακριά από τα σκληρά γεγονότα. Κάνουν τους υποστηρικτές τους να πιστέψουν αυτό την φαντασίωση μέσω του μηχανισμού προπαγάνδας που ανέφερα πιο πριν. Ανησυχώ για το ότι αυτό είναι μόλις η προετοιμασία. Όπως στις ημέρες του Χίτλερ, που η Γερμανία ήταν αδύναμη, προσπαθούν να πουλήσουν φαντασιώσεις στον λαό με σκοπό να τροφοδοτήσουν την δικτατορία τους. Επί πλέον, ρίχνω μεγάλη βαρύτητα στο γεγονός ότι το καθεστώς ίσως πάει σε κάποιες σοβαρές στρατιωτικές περιπέτειες με σκοπό να ικανοποιήσει αυτή την κοινωνική του βάση. Θα είναι ευτυχές αν αυτές οι περιπέτειες είναι περιορισμένες με μικρής κλίμακας επιχειρήσεις, όπως οι παράνομες στρατιωτικές παρεμβάσεις στα κουρδικά εδάφη του βορείου ιράκ, ή οι επιθετικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων της Συρίας! Αυτό που εννοώ είναι η πιθανότητα μιας επεκτατικής επιχείρησης όπως ακριβώς την περιέγραψε πρόσφατα ο Μπερτζάν Τουτάρ. Το Ευρασιατικό οικοδόμημα, το οποίο εμβαθύνει τις σχέσεις με την Ρωσία και το Ιράν, μέρα με τη μέρα και ειδικά φτάνει την συνεργασία με την Ρωσία σε βαθμό συμπόρευσης πλευρό με πλευρό με σκοπό την υπεράσπιση του καθεστώτος, επεκτείνει την σφαίρα επιρροής της βαθμιαία, χάρη στην τρωτότητα του Ερντογάν.

Είναι γνωστό ότι πηγές φυσικού αερίου ανακαλύφθηκαν γύρω από την Κύπρο. Η Κύπρος (Ελληνική) σκοπεύει να εξορύξει αυτά τα κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο συνεργαζόμενη με άλλες χώρες όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος και έπειτα να τα πωλήσει στην ευρωπαϊκή αγορά! Η Τουρκία συνεργάζεται με το Ισραήλ και την Αίγυπτο πολύ λιγότερο από όσο θα μπορούσε. Και οι δυο παίκτες χρησιμοποιούν ισλαμιστική ρητορική ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής. Ο Ερντογάν, ο οποίος εύκολα μπορεί να πείσει την ισλαμιστική του βάση να γίνει αντιδυτική και Ευρασιανιστική για την Γάζα και τον Σίσι, χαίρει εκτίμησης στα μάτια των εγχώριων και ξένων Ευρασιατών εταίρων του. Η Ρωσία έχει ήδη διαβλέψει ότι το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου θα αποτελέσει νέα πηγή που θα έχει αρνητική επίδραση στο δικό της μερίδιο στις αγορές. Επομένως, η Ρωσία προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την Μεσόγειο μέσω της γραμμής Ρωσσία-Τουρκία-Συρία υποστηρίζοντας μυστικά την Άγκυρα. Από την άλλη, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ προσπαθούν να βάλουν το φυσικό αέριο στην Ευρωπαϊκή αγορά από την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου με τον φθηνότερο και ασφαλέστερο τρόπο με σκοπό να καταστρέψουν τα ενεργειακά αποθέματα της Ρωσίας. Όπως ακριβώς ο αγωγός BTC (Μπακού-Τμπιλισί-Τζεϊχάν) κατέστησε διαθέσιμο το πετρέλαιο του Μπακού στην παγκόσμια αγορά. Αντί να βρει μια γρήγορη λύση στην Κύπρο και να αντισταθμίσει την ζημία που προκλήθηκε από τους ενοχλητικούς Ευρασιατές στρεφόμενος προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία περιορίζει τις πιθανές επιλογές της προσεγγίζοντας ακόμη περισσότερο την Ρωσία. Η ανάπτυξη των S-400 στην Μεσόγειο είναι ένα πολύ ανησυχητικό θέμα. Η Αίγυπτος, η Ιορδανία, το Ισραήλ, η Ελλάς, και η Κύπρος αρχίζουν στρατιωτική συνεργασία υποστηριζόμενες από μέλη του ΝΑΤΟ. Και σε αυτό το σημείο, ο Μπερτζάν Τουτάρ υποστηρίζει ανοιχτά τις επεκτατικές (αναθεωρητικές) πολιτικές και δηλώνει σε αυτά τα πλαίσια πως «Είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε την αναθεωρητική στρατηγική που ξεπερνά την προληπτικότητα σε πολιτισμικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο τις μέρες αυτές που βιώνουμε μια ραγδαία περίοδο αλλαγής». Αυτή η θέση αποκαλύπτει το γεγονός ότι τα σχέδια των σημερινών ευρασιατών για την Τουρκία, είναι πολύ πιο επικίνδυνα από όσο θα μπορούσαμε ποτέ να προβλέψουμε!

Όπως φαίνεται, η θραύση του ισοζυγίου ισχύος θα συμβεί στην ανατολική Μεσόγειο. Το μπλοκ Τουρκία-Ρωσία-Ιράν-Συρία (και ο μεγάλος παίκτης, η Κίνα που θα υποστηρίξει εξωτερικά), είναι οι «κύριοι άλλοι» του δευτέρου Ψυχρού Πολέμου ως ο νέος άξονας δυνάμεων! Η Τουρκία αδέξια τινάζει την 75 ετών Δυτική συμμαχία υποστηρίζοντας το λάθος άλογο όπως έκανε και στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Στην πραγματικότητα, ακόμα και αν η Τουρκία ήταν σωστή με την πρώτη επιθετική της ενέργεια (20 Ιουλίου 1974), η υιοθέτηση  την δεύτερης επιθετικής εν΄4εργειας ως status quo, αφήνει την μοίρα της Τουρκίας στα χέρια της Ρωσίας, την ώρα που στην Κύπρο η ένταση αυξάνεται. Όσο οι S-400 αναπτύσσονται στην τουρκική πλευρά της Μεσογείου σαν τα νέα Γιαβούζ και Μιντιλί (θωρηκτά ), η πιθανότητα αυτές οι συστοιχίες να γίνουν η νέα δικαιολογία για έναν αναθεωρητικό πόλεμο αυξάνεται. Και καθώς ο έλεγχος αυτών των συστοιχιών θα βρίσκεται στα χέρια Ρώσων ειδικών (τουλάχιστον στην αρχή), το ρίσκο που παίρνει η Άγκυρα διακρίνεται καθαρότερα.

Το δραματικό της υπόθεσης είναι πως δεν υπάρχει το ικανό υπόβαθρο στην Τουρκία ώστε να διακριθεί η παγίδα ή να αντιμετωπιστεί. Καθώς ο τουρκικός αναθεωρητισμός φέρνει την χώρα σε ένα υπαρξιακό σταυροδρόμι εν απουσία της δημοκρατίας, του νόμου, και της ελευθεροτυπίας, η κοινή γνώμη στην Τουρκία είναι ακριβώς όπως οι επιβάτες του Τιτανικού που χόρευαν !

Turkish Irredentism

 

Ο δρ. Μεχμέτ Εφέ Τζαμάν είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Memorial του Newfoundland (MUN). Η ερευνητική του δρ. Τζαμάν επικεντρώνεται στην Δημοκρατία, τον εκδημοκρατισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην τουρκική πολιτική, στην Μέση Ανατολή, στις Ευρασιατικές πολιτικές και τις πρώην Σοβιετικές περιοχές, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει δημοσιεύσει μία μονογραφία περί της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, πολυάριθμα κεφάλαια σε βιβλία και επιστημονικά άρθρα στα Αγγλικά, Γερμανικά και Τουρκικά για θέματα σχετικά με τα ερευνητικά του πεδία.

5/6/2019

Σχ: Ο συγγραφέας κάνει ιστορικό παραλληλισμό συγκρίνοντας τους S-400 με τα γερμανικά θωρηκτά του A’ Παγκοσμίου Πολέμου, Breslau και Goeben, τα οποία «μεταμφιεσμένα» σε οθωμανικά έπληξαν στόχους της Αντάντ αναγκάζοντας το Οθωμανικό κράτος να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων έπειτα από κήρυξη πολέμου από την Ρωσία.

 

Previous Article

Φωτογραφίες μποϊκοτάζ γαλλικών προϊόντων στον πιο εμπορικό δρόμο της Τουρκίας

Next Article

Εγκύκλιος- Απαγόρευση παραίτησης των εργαζομένων στην υγεία !!!

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *