Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ- ΔΗΜΟΣΙ0ΓΡΑΦΟΣ, ΟΧΙ ΤΖΟΥΤΖΕΣ…

0 σχόλια Share:

Ιδού η ζωή μου…Του Σενέρ Λεβέντ

Ουδέποτε υπήρξα δεξιός στη ζωή μου. Ούτε και στο εξής θα γίνω. Ακόμα και όταν ήμουν στο δημοτικό δεν φώναξα στους δρόμους «Διχοτόμηση ή Θάνατος»

Ουδέποτε υπήρξα δεξιός στη ζωή μου. Ούτε και στο εξής θα γίνω. Ακόμα και όταν ήμουν στο δημοτικό δεν φώναξα στους δρόμους «Διχοτόμηση ή Θάνατος». Ούτε και «Ζήτω ο δρ Κιουτσιούκ». Έμαθα όταν ακόμα ήμουν στα θρανία του γυμνασίου τι έκαναν εδώ, τι σκευωρίες ετοίμαζαν η Τουρκία και οι ηγέτες μας. Μεγάλωσα μέσα σε μια εφημερίδα. Στοιχειοθέτησα άρθρα στη λινοτυπική. Έφτιαξα σελίδες με γράμματα από μόλυβδο. Έμαθα πολλά από τον μεγάλο μου αδελφό, ο οποίος ήταν δημοσιογράφος, ήξερε πολύ καλά ελληνικά και ήταν ένας από τους πρώτους επιστάτες της τουρκικής πρεσβείας. Τότε γνώρισα τον Αϊχάν Χικμέτ. Μύρισα για πρώτη φορά το μελάνι στο τυπογραφείο που τυπωνόταν η εφημερίδα «Τζουμχουριέτ». Στο λύκειο διάβασα για πρώτη φορά τον Ναζίμ Χικμέτ. Τότε έμαθα ότι έλεγε πως «εσύ είσαι Ρώσος, εγώ είμαι Τούρκος, αλλά και οι δύο είμαστε κομουνιστές». Και εγώ μετά από χρόνια είπα «εσύ είσαι Έλληνας, εγώ είμαι Τούρκος, αλλά και οι δύο είμαστε Κύπριοι». Ήμουν 15 χρονών τον Δεκέμβριο του 1963 όταν άρχισαν οι συγκρούσεις. Με έστειλαν στο φυλάκιο δίδοντάς μου ένα όπλο τόσο μεγάλο όσο το μπόι μου. Ουδέποτε θεώρησα εχθρούς τους Ελληνοκύπριους με τους οποίους ζούσαμε μαζί στα ίδια σοκάκια για χρόνια. Δεν ένιωσα μίσος και εχθρότητα. Πάντα λυπόμουν επειδή δεν καταφέραμε να ζήσουμε μαζί αδελφικά. Ακόμα και όταν φύλαγα σκοπιά οκτώ ώρες στα φυλάκια της περιοχής Αράστα με το όπλο στο χέρι, σκεφτόμουν σε πόσο παράλογο πόλεμο μας έχουν οδηγήσει.

Σε ηλικία 21 χρόνων πήγα στη Σοβιετική Ένωση με σοσιαλιστικά αισθήματα να ανθίζουν στην καρδιά μου. Έμεινα έναν χρόνο στο Μπακού. Ύστερα πήγα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Και από τα πρώτα χρόνια κιόλας άρχισα να στεναχωριέμαι. Δεν ήταν για μένα το ένα και μόνο κόμμα, η μία και μόνη αλήθεια. Όταν ήμουν στο Μπακού, στη σχολή εκμάθησης της ρωσικής γλώσσας, μια μέρα μας έδωσε μια έκθεση ο καθηγητής μας. Ο ίδιος διάλεξε τον τίτλο: «Το καλύτερο Σύνταγμα του κόσμου είναι το σοβιετικό». «Πηγαίνετε, γράψτε την και φέρτέ μου την», μας είπε. Δεν ένιωσε καν την ανάγκη να ρωτήσει την άποψή μας για το «ποιο είναι το καλύτερο Σύνταγμα του κόσμου». Στεναχωρήθηκα και γι’ αυτό. Και κάνοντας εγώ την ερώτηση που δεν είχε υποβάλει εκείνος, έγραψα την έκθεση και την πήρα. Ρώτησα όλους τους φίλους μου: «Ποιο είναι το καλύτερο Σύνταγμα;». Αλγερινοί, Αιγύπτιοι, Σύροι, Κολομβιανοί, Αιθίοπες, Βιετναμέζοι. Κανένας τους δεν είπε «το καλύτερο Σύνταγμα του κόσμου είναι το σοβιετικό». Ακόμα και ο Βιετναμέζος είπε ότι «το καλύτερο Σύνταγμα είναι το δικό μας, το βιετναμέζικο». Αφότου είδα την κατάσταση του Κομουνιστικού Κόμματος, ψυχράνθηκα με τον κομματισμό. Πρώτη φορά στη Μόσχα γνώρισα και Ελληνοκύπριους κομμουνιστές μέλη του ΑΚΕΛ που δεν γνώριζα καθόλου προηγουμένως. Και εξεπλάγην όταν είδα πως όλοι, εκτός από μερικούς, υποστήριζαν την ένωση. Μέχρι την τραγωδία του 1974 δεν συμφωνούσαν καθόλου με την άποψή μου για ανεξάρτητη και κυρίαρχη Κύπρο. Προσπαθούσαν να με πείσουν για την άποψη της ένωσης με μια σοσιαλιστική Ελλάδα. Από τότε διασαλεύθηκαν οι σχέσεις μας με το ΑΚΕΛ και δεν διορθώθηκαν ποτέ ξανά. Γι’ αυτό το ΑΚΕΛ απέρριψε την παράταση της υποτροφίας μου για διδακτορικό.

Μετά τη Σοβιετική Ένωση έζησα δύο χρόνια στη Σουηδία και είδα τα κέρδη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Ήταν ένας τελείως διαφορετικός κόσμος. Αν υπάρχει κάποιο μέρος για το οποίο λέγεται ότι πήδηξε εποχή, σίγουρα αυτό ήταν η Σουηδία. Είχαν κάνει ένα βήμα προς τον 21ο αιώνα πριν απ’ όλους μας. Ο Όλαφ Πάλμε ήταν ένας ηγέτης που αγάπησα. Τότε θαύμαζα τον ηγέτη του Κομουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Και τον ηγέτη του Κομουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας Σαντιάγκο Καρίγιο. Στη Στοκχόλμη διάβασα για πρώτη φορά τα απαγορευμένα στη Σοβιετική Ένωση βιβλία του Σολζενίτσιν. Στην Τουρκία αγάπησα πιο πολύ τον Αζίζ Νεσίν.

Κανείς δεν μου έδωσε δουλειά όταν επέστρεψα στη χώρα το 1979. «Δεν υπάρχει δουλειά για κομουνιστές», είπαν. Αφού γύριζα άνεργος για έξι μήνες, βρήκα με χίλια δυο ζόρια δουλειά στην εφημερίδα «Σοζ». Εργάστηκα τρία χρόνια και μετά πήγα στην «Κίμπρις Ποστασί» και αργότερα στην εφημερίδα «Ορτάμ». Το 1990 επέστρεψα ξανά στη Μόσχα ως δημοσιογράφος. Ως διαπιστευμένος ανταποκριτής της εφημερίδας «Γκιουνές» της Τουρκίας. Με επηρέασε πολύ η κατάρρευση των σοβιέτ. Αφότου γεύτηκε την περεστρόικα και την γκλάσνοστ, ένας Ρώσος μου είπε: «Είναι ο κανόνας του σωλήνα αυτός, δεν βάζεις ποτέ ξανά μέσα στον σωλήνα όποιον βγαίνει από αυτόν». Οι Ρώσοι πολεμιστές επέστρεφαν από το Αφγανιστάν χωρίς χέρια και πόδια. Η Μόσχα κόχλαζε σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Το 1997 επέστρεψα στην πατρίδα. Έναν μήνα μετά την επιστροφή μου εξέδωσα την εφημερίδα «Αβρούπα». Έκλεισαν την «Αβρούπα». Εξέδωσα την «Αφρίκα». Τα υπόλοιπα δεν χρειάζεται να τα διηγηθώ. Άλλωστε τα ξέρετε. Ακόμα πιστεύω αυτά που πίστευα όταν ήμουν 19 χρόνων. Ουδέποτε ήμουν σαν φύλλο που το παίρνει ο άνεμος. Και δεν θα γίνω

http://politis.com.cy/article/idou-i-zoi-moutou-sener-levent

24/1/2019

Previous Article

ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΟΨΥΧΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ…

Next Article

ΑΝ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟΣ, ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΤΣ ; …

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!