fbpx

TourkikaNea.gr

Μεταφράσεις Και Νέα Των Τουρκικών Εφημερίδων Και Ιστοσελίδων Που Αφορούν Την Ελλάδα

Κούρδισσα ηλικιωμένη : ¨Ο λοχαγός Χασάν είχε απαγορέψει και το πένθος και το κλάμα¨….

0 σχόλια Share:
Κούρδισσα ηλικιωμένη : ¨Ο λοχαγός Χασάν είχε απαγορέψει και το πένθος και το κλάμα¨....

33 Σφαίρες: Το κράτος σκότωσε τον πατέρα μου, αργότερα σκότωσε και τον γιο μου

Η κυρία Μπεντιλε έχασε τον πατέρα της στην σφαγή 33 Σφαιρών. Το κράτος αργότερα δολοφόνησε και τον γιο της με την κατηγορία της *λαθρεμπορίας”.

Ο πατέρα της 85 ετών Μπεντιλε Ντεμιρμπατζακ  που ζει στο χωριό Σερεφχανε της επαρχίας Σαράι, δολοφονήθηκε στην σφαγή 33 Σφαιρών, ενώ ο γιος της το 2006, πάλι με την κατηγορία περί λαθρεμπορίας δολοφονήθηκε στην ίδια περιοχή.

Η κυρία Μπεντιλε-μάρτυρας της σφαγής 33 Σφαιρών περιέγραψε αυτά που έζησε στο πρακτορείο ANF

ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η Μπεντιλε Ντεμιρμπατζακ που ονομάστηκε Μπεντιλε, όταν μετά το γάμο της της έδωσαν ταυτότητα, είναι γνωστή στο χωριό ως “Νταγικε Μπεντε”. Τον Ιούλιο του 1943 μετα απο διαταγή του Τούρκου στρατηγού Μουσταφά Μουγλαλι, έχασε τον πατέρα της τον Μεμί στην σφαγή 33 Σφαιρών.

Η Ντεμιρμπατζακ που επί χρόνια έφερε αυτόν τον πόνο για τον πατέρα της και δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνο το γεγονός, το 2006 είδε να δολοφονείται και ο γιος της Τζεμιλ από Τούρκους στρατιώτες, με τη δικαιολογία πως έκανε συνοριακό εμπόριο. Η Μπεντιλε Ντεμιρμπατζακ όταν γεννήθηκε οι Τούρκοι στρατιώτες έκαιγαν χωριά και κατά τη διάρκεια της 85 ετών ζωής της βίωσε μεγάλους πόνους και καταστροφές. Η Ντεμίρμπατζάκ λέει ότι μετά την σφαγή 33 Σφαιρών στα χωριά τους έκανε εφόδους ο λοχαγός Χασάν, ο οποίος τους απαγόρευσε να κλαίνε και μάλιστα έστησε και στρατιώτες μη επιτρέποντάς τους να πενθησουν. Η Ντεμιρμπατζακ ανέφερε : Αυτό το κράτος που μας απαγόρευσε ακόμα και να πενθησουμε εγώ δεν το συγχωρώ. Εφάρμοσε σε βάρος μας κάθε τυρρανια” .

“Τους έπαιρναν και επί μία εβδομάδα τους έδερναν’
Η Ντεμιρμπατζακ η οποία κατά τη διάρκεια της σφαγής ήταν 10 ετών, αυτή τη στιγμή ζει με τα τέσσερα παιδιά της και περιγράφει αυτά που έζησε ως εξής:
Ένα βράδυ ήρθαν, πήραν τον πατέρα μου κι άλλους χωρικούς και τους μετέφεραν. Από πριν άλλωστε υπήρχαν μεγάλες διώξεις στα χωριά. Συνέχεια ο αρχιλοχίας και οι στρατιώτες, έκαναν έφοδο στα χωριά και έδερναν τους άντρες του χωριού. Θυμάμαι μία φορά πως η μητέρα μου πονούσε στα μάτια της και έπρεπε να πάει στο γιατρό. Εγώ της είπα “ο μπαμπάς μου να σε πάει στο γιατρό” και εκείνη τότε μου απάντησε ως εξής: “κορίτσι μου ο αρχιλοχίας έρχεται τους παίρνει και μέχρι το πρωί τους δέρνει, για αυτό το λόγο δεν με πάει στο νοσοκομείο”. Το όνομα του πατέρα μου ήταν Μεμί. Μία φορά πήραν τον πατέρα μου,τον έδειραν και μετά όταν τον έφεραν στο σπίτι ήτανε παντού μέσα στις πληγές. Όταν η μητέρα μου ανέφερε πως τα μάτια της πονάνε πολύ, ο αρχιλοχίας με δυνατή φωνή είπε ” Να ο άντρας σου, εδώ είναι να σε πάει στο νοσοκομείο” και τότε εκείνη οργίστηκε πολύ και του είπε ” Τον άντρα μου επί μία εβδομάδα τον παίρνετε και τον δέρνεις, πώς να με πάει στο νοσοκομείο;”.

“ΕΝΩ ΜΕΤΑΦΕΡΑΜΕ ΦΑΓΗΤΟ,  ΕΙΠΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΑΝ”

Θυμάμαι πως 33 άτομα τους κράτησαν για 15-20 μέρες στο Σαράι. Τους κρατούσαν εκεί σε ένα μικρό δωμάτιο. Όταν εμείς κλαιγαμε ο πατέρας μου, μας έλεγε “Μην κλαίτε, σε 3-4 μέρες θα μας αφήσουν”. Διότι δεν είχαν κάνει κάποιο αδίκημα και για αυτό ήταν σίγουροι πώς θα τους αφήσουν. Εμείς συνεχώς τους επισκεπτόμασταν. Τους μεταφέραμε τρόφιμα μέσα σε κουβέρτες και τσουβάλια. Μία από αυτές τις φορές, περίπου 40 γυναίκες, μαζί με άλλα τόσα παιδιά πήραμε το δρόμο για το Σαράι. Όταν πλησιάσαμε στο Σαράι, μία ομάδα στρατιωτών μας εμπόδισε το δρόμο και μας ζήτησε να γυρίσουμε πίσω στο χωριό μας. Όταν εμείς τους είπαμε πως θέλουμε να πάμε ψωμί σε αυτούς που είναι στη φυλακή ένας στρατιώτης, μας έδωσε την μαύρη είδηση λέγοντας μας πως “Εκείνους τους σκότωσαν όλους”. Κοντά στην λίμνη Ενγκιζ μας περικύκλωσαν στρατιώτες. Περνούσαν έφιππες στρατιωτικές μονάδες και τραγουδούσαν εμβατήρια. Μετά απο αυτό το πέρασμα που διήρκεσε ως το βράδυ, οι στρατιώτες μας είπαν “άιντε σηκωθείτε επιστρέψτε στο χωριό σας”. Εμείς θελήσαμε να πάρουμε τις σορούς των ανθρώπων μας αλλά μας είπαν πως “απαγορεύεται”. Τους ζητήσαμε τουλάχιστον για τελευταία φορά να δούμε τις σορούς τους, αλλά αυτοί πάλι μας είπαν “απαγορεύεται απαγορεύεται” και δεν μας το επέτρεψαν. Επί 70 χρόνια έβαλαν  συρματοπλέγματα στο μέρος όπου βρισκόταν οι τάφοι και δεν μας επέτρεπαν να πάμε εκεί”.

“ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΝΑ ΠΕΝΘΗΣΟΥΜΕ”

Η Ντεμίρμπατζάκ λέει πως όταν με κραυγές και οιμωγές επέστρεψαν στο χωριό τους, ο λοχαγός Χασάν με τους στρατιώτες του, περικύκλωσε όλο το χωριό και απαγόρευσε την έξοδο από τα σπίτια. Η Ντεμιρμπατζακ περιγράφει πως ο λοχαγός απαγόρευσε στο χωριό το πένθος και το κλάμα και όπως λέει “Για να μην επιτρέψει σε κανέναν να κλάψει, σε κάθε σημείο του χωριού είχε βάλει στρατιώτες. Αν έκλαιγε κανείς επενέβαιναν αμέσως οι στρατιώτες. Ήταν τόσο μεγάλη η τυραννία από τον λοχαγό που θυμάμαι πολύ καλά πως κάποιοι στις γωνίες στο μέσο της νύχτας έκλαιγαν κρυφά-κρυφά. Δεν επιτρεπόταν μάλιστα καν σε συγγενείς μας να έρθουν για τα συλλυπητήρια. Για αυτό το λόγο κάποιοι ήρθαν στα κρυφά, στο μέσο της νύχτας. “.
Η Ντεμιρμπατζακ λέει πως οι 33 δολοφονηθέντες χωρικοί ήταν όλοι αθώοι και προσθέτει : “Ολοι τους ήταν αθώοι, δεν είχαν κάνει αμαρτίες. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν ήταν καν λαθρέμποροι. Ο πατέρας μου εμένα ήταν γεωργός. Θυμάμαι πως μεταξύ των δολοφονημένων ήταν και ο κοινοτάρχης ο Βελι. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν αθώοι, δεν είχαν αμαρτίες. Αυτούς τους ανθρώπους τους σκότωσε ο στρατηγός Μουσταφά”.

Κούρδισσα ηλικιωμένη : ¨Ο λοχαγός Χασάν είχε απαγορέψει και το πένθος και το κλάμα¨....

Η Ντεμιρμπατζακ περιγράφει ως εξής κάποια από τα βασανιστήρια στα οποία ήταν μάρτυρας: “Ο λοχαγός Χασάν και οι στρατιώτες του, ανέβαιναν στην πλάτη των χωρικών και τους έλεγαν “Κουραστήκαμε πολύ, πάνε μας ως εκείνο το λόφο”. Τραβήξαμε πολλές πίκρες. Για παράδειγμα για την κατασκευή τοίχου στο φυλάκιο του χωριού έβαζαν τους άντρες να δουλεύουν τζάμπα σαν σκλάβοι. Όταν γεννήθηκα εγώ στο χωριό μου το Σερεφχανε, οι στρατιώτες το έκαψαν και οι χωρικοί είχαν εξαναγκαστεί σε μετανάστευση. Όταν έγινε η σφαγή των 33 Σφαιρών ζούσαμε στο χωριό Ντεμιργκιολ. Εκείνη την περίοδο πολλά χωριά σε αυτή την κοιλάδα κάηκαν από τους στρατιώτες. Μετά από αρκετά χρόνια μπορέσαμε να επιστρέψουμε στο χωριό μας”

ΜΕΤΑ ΑΠΌ 66 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΣ

Η Ντεμιρμπατζακ που στην σφαγή 33 Σφαιρών, έχασε τον πατέρα της, 63 χρόνια αργότερα το 2006, έχασε και τον γιο της τον Τζεμίλ Ντεμίρμπατζάκ. Ο Τζεμιλ Ντεμιρμπατζακ το 2006 δολοφονήθηκε από στρατιώτες με τον ισχυρισμό πως έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου. Η Ντεμιρμπατζακ λέει πως δολοφόνησαν τον γιο της στα 30 του χρόνια και προσθέτει: ” Τον γιο μου τον σκότωσαν πριν από 13 χρόνια στα 30 του χρόνια. Ο γιος μου σκοτώθηκε και οι Τούρκοι στρατιώτες τον σκότωσαν. Το σκότωσαν με τη δικαιολογία πως ήταν λαθρέμπορος πετρελαίου”.
Η γυναίκα λέει πως το κράτος σκότωσε και τον πατέρα της και τον γιο της και υποστηρίζει πως ” Το κράτος πρέπει να μας ζητήσει συγνώμη για αυτή τη σφαγή”.

https://anfturkce.com/guncel/33-kursun-devlet-babami-sonra-da-oglumu-oelduerdue-128261

30/7/2019

 

Previous Article

Επιμένει η Τουρκία για ¨ασφαλή περιοχή¨ στην Συρία, υπό τον έλεγχο της βεβαίως-βεβαίως….

Next Article

Τουρκοεκδήλωση με χορηγό την Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας & Θράκης ;

Ίσως Σας Ενδιαφέρουν

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.