OMIΛΙΑ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ – 6/6/2018

 

Φίλες και φίλοι, αδέρφια συνέλληνες της Θεσσαλίας,
Θέλω πρώτα πρώτα να ευχαριστήσω θερμά την Οργανωτική Επιτροπή που με κάλεσε από την Κομοτηνή στη Λάρισα για να πω από βήματος λίγα λόγια απόψε, 4,5 μήνες μετά την απίστευτη εκείνη μέρα στη Θεσσαλονίκη. Και μετά πρέπει να ομολογήσω ότι έχουμε κι εδώ σήμερα έναν ανάλογο λαϊκό θρίαμβο!
Για ποιον λόγο έπρεπε λοιπόν να ξαναβρεθούμε σε τόσες ελληνικές πόλεις σήμερα; Δεν τα είπαμε όλα, δεν ξεκαθαρίσαμε τη θέση μας ως ελληνικός λαός στα δύο μεγάλα συλλαλητήρια Αθήνας και Θεσσαλονίκης, έμεινε κάτι αδιευκρίνιστο; Όχι, το μήνυμα εστάλη, παρελήφθη και έγινε απολύτως κατανοητό. Το αν άρεσε στους κρατούντες ή αν επιχείρησαν να το αποσιωπήσουν ή να το διαστρεβλώσουν είναι ένα άλλο θέμα, είναι το αγεφύρωτο, δυστυχώς, χάσμα ανάμεσα σε κυβερνώμενους και κυβερνώντες του προτεκτοράτου. Ή –  για να το πούμε αλλιώς –  μιλάμε για το χάσμα ανάμεσα στην ελληνική ψυχή και στην ραγιάδικη παρακμή.

Είμαστε λοιπόν σήμερα εδώ, χωρίς κομματισμούς και μικροσυμφέροντα, για να ακούσει όλο το πολιτικό σύστημα του αθηναϊσμού και ο μηντιακός ξενιστής του – ο πραγματικός μας εχθρός, δηλαδή – ότι όσα προ μηνών φωνάξαμε για τη Μακεδονία μας ισχύουν μέχρι κεραίας. Ότι ούτε η επιχειρηματολογία τους μας έπεισε, ούτε οι ελιγμοί τους μας μπέρδεψαν, ούτε οι συκοφαντίες τους μας τρόμαξαν. Ανάμεσα στον «ετερόκλητο όχλο» και στην όποια «συντεταγμένη συμμορία» – βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε – εμείς επιλέγουμε σταθερά τον πρώτο. Όλα όσα διακινούνται στους διαύλους είτε της κυβερνητικής προπαγάνδας είτε της χυδαίας ιδιώτευσης έχουν έναν και μοναδικό σκοπό, να μας πείσουν πως τον αγώνα τον χάσαμε και δεν γίνεται τίποτε. Να μας οδηγήσουν στο σημείο είτε να αποδεχθούμε τα τετελεσμένα είτε να κρυφοελπίζουμε απλώς σε μία ακόμη παράταση. Ώστε αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν να νιώθουμε και υποχρεωμένοι απέναντι στην Κυβέρνηση που θα βγει και από πάνω, κι ας παζάρευε επί μήνες με τους Ψευτομακεδόνες την ιστορία και την τιμή μας!
Στο σημείο αυτό πρέπει να θυμήσουμε για άλλη μια φορά ότι απέναντί μας δεν είναι μόνον οι σημερινοί κυβερνώντες. Δεν είναι μόνον ο εθνομηδενισμός μιας δήθεν αριστερής παράταξης αλλά και ο κοτζαμπασισμός όλων όσων διαχειρίζονταν παλαιόθεν τα δημόσια πράγματα της χώρας μας και άφηναν το Μακεδονικό να κακοφορμίζει. Αναφέρομαι δηλαδή και σε κείνους που βάζοντας μπροστά την ελληνική σημαία έκαναν από πίσω της όσα επέβαλε ο «διεθνής παράγων», όπως μας αρέσει να λέμε τα δυτικά μας αφεντικά. Και η σημερινή Κυβέρνηση επικαλείται τα λάθη ή την αβελτηρία των προκατόχων της για να δικαιολογήσει τα πεπραγμένα της: το Abecedar του 1925, την αφωνία του 1944, τη διγλωσσία του 1992… Ναι, τα ξέρουμε αυτά ή τα υποπτευόμαστε, έχουμε άλλωστε ζήσει ανάλογες ντροπές σε όλα τα θέματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Και λοιπόν; Τα προηγούμενα εγκλήματα δικαιολογούν τα επόμενα; Γίνεται μήπως κάποιος διαγωνισμός προδοσίας των εθνικών μας συμφερόντων;  Σαν αυτόν στο πεδίο της οικονομίας, όπου κάποιος θα χτυπούσε το νταβούλι να χορεύουν οι αγορές, μόνο που δεν μας είπε ότι θα παίζει παραγγελιά των αγορών και το νταβούλι θάναι από το δικό μας το τομάρι!
Το μήνυμα λοιπόν και σήμερα είναι πως καμμία υποχώρηση των ψευτοελίτ της πρωτεύουσας δεν δεσμεύει τον λαό της Ελλάδος, εφόσον ακόμη ισχυριζόμαστε ότι ζούμε σε δημοκρατία. Προφανώς για κάποιους η λέξη αυτή σημαίνει μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια, όπου επιλέγεις μεταξύ παρασιτικών ομάδων κατά συρροήν ψευδολόγων, και μετά πας στο σπίτι σου αφήνοντάς τους κάθε πεδίο ελεύθερο. Για όποιους όμως οι λέξεις έχουν ακόμη κάποιο περιεχόμενο, η λέξη δημοκρατία σημαίνει κράτος του δήμου, όχι επιλογή του δήμιου. Και ο δήμος κρατεί όταν είναι σε εγρήγορση και δεν περιορίζεται στη διαδρομή σπίτι – δουλειά – κατανάλωση. Παράδειγμα:  ο δήμος των Λαρισαίων απόψε κρατεί στο κέντρο της πόλεως, η Εκκλησία του Δήμου αποφάνθηκε για την ελληνική και μόνον ελληνική Μακεδονία! Αλλά ακόμα και αν περιοριστούμε στην λεγόμενη αντιπροσωπευτική λειτουργία του κοινοβουλευτισμού, υπήρξε ποτέ προεκλογική αναφορά του κυβερνώντος κόμματος σε λύση του Μακεδονικού; Από πού κι ώς πού μας προέκυψε τέτοια πρεμούρα να λύσουμε σε ασφυκτικές προθεσμίες ένα πολύχρονο πρόβλημα, όντας στη χειρότερη περίοδο της νεότερης ιστορίας μας, κόντρα μάλιστα στην ομόφωνη θέση των πολιτικών αρχηγών του 1992; Για ποιαν δημοκρατία μιλάμε λοιπόν όταν ψηφίζεις Α και σου βγαίνει Ω; Ή όταν ψηφίζεις 62% ΟΧΙ σε δημοψήφισμα και την άλλη μέρα βγαίνει ΝΑΙ; Ή όταν μια Βουλή ψηφίζει απνευστί χιλιάδες αγγλογραμμένες σελίδες Μνημονίου με μοναδικό φίλτρο τον …μεταφραστή της Google, κόντρα στο ελληνικό Σύνταγμα και σε κάθε έννοια αξιοπρέπειας και εθνικού συμφέροντος;
Θα κλείσω αγαπητοί φίλοι με το δια ταύτα. Μπροστά μας βρίσκονται ανοικτά δύο ενδεχόμενα: το πρώτο, το καλό ας πούμε, είναι οι Σκοπιανοί μέσα στον μαξιμαλισμό τους να αρνηθούν την συμφωνία και να λήξει εκεί το θέμα. Ίσως οι δικοί μας υποχώρησαν στο ζήτημα της ονομασίας κατά μέρος για να αποκαλυφθεί η αδιαλλαξία της άλλης πλευράς και στις υπόλοιπες πτυχές, κυρίως στο erga omnes. Έτσι θα μπορεί ο κ. Κοτζιάς να πει πειστικά στους Αμερικανούς ότι το φταίξιμο για την κατάρρευση των συνομιλιών δεν μας ανήκει. Βγαίνουμε λοιπόν αλώβητοι από την ιστορία αυτή; Όχι, γιατί όσα «βορειομακεδόνικα», «νεομακεδόνικα» και «ανωμακεδόνικα» υποσχεθήκαμε θα αποτελέσουν την αρχή της επόμενης διαπραγμάτευσης, άρα η εκκίνηση τότε θα γίνει με το μακεδονικό όνομα χαμένο για μας. Αν λοιπόν κάποτε η άλλη πλευρά αναγκαστεί εν μέρει να υποχωρήσει, θα το κάνει με σχετική άνεση, έχοντας εξασφαλίσει το μείζον. Το έργο αυτό το είδαμε στο Κυπριακό το 2004, και δυστυχώς ακόμη δεν έχει …κατέβει. Ο αμερικανός σκηνοθέτης επιμένει στην παράσταση, αφού οι πρωταγωνιστές της ελληνοκυπριακής πλευράς εξακολουθούν να εμφανίζονται συνεργάσιμοι, λες και δεν αντιλαμβάνονται ότι στο φινάλε της θεατρικής παράστασης θα επέλθει μια αληθινή τραγωδία για την ελληνική Μεγαλόνησο.
Υπάρχει όμως και το δεύτερο ενδεχόμενο: όλες αυτές οι μανούβρες να είναι μόνο προπέτασμα καπνού για μια καταστροφική εθνική υποχώρηση, με την Κυβέρνησή μας να συναινεί σε μια συμφωνία που το φθινόπωρο θα περάσει απλώς από την Βουλή των προθύμων. Τότε άλλο όπλο δεν μας μένει παρά αυτό που είχα πει και στη Θεσσαλονίκη και το είπε και ο Μίκης Θεοδωράκης στην Αθήνα: να απαιτήσουμε δεσμευτικό δημοψήφισμα, να αποφασίσει για την συμφωνία ο λαός, όπως εξάλλου θα γίνει και στα Σκόπια.

Αν δεν θέλουμε να καταντήσει πικρό ανέκδοτο αυτό για τη χώρα «που γέννησε τη Δημοκρατία», οφείλουμε να διεκδικήσουμε παντί σθένει την εθνολαϊκή κυριαρχία, όπως επιτάσσει και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας. Και όποιος λούστρος της εξουσίας μάς το αρνηθεί, ανεξαρτήτως κόμματος και χρώματος, αναλαμβάνει και την ευθύνη για ό,τι ευλόγως θ΄ ακολουθήσει.

Ο Θεός της Ελλάδος μαζί μας!

Κώστας Καραΐσκος
Λάρισα, 6/6/2018