Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΠΕΡΙ ΝΗΣΙΔΩΝ ΚΑΙ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

 

To θέμα των ¨υπό ελληνική κατοχή νησιών μας¨

Για ποιο λόγο συνέχεια η Ελλάδα σκαλίζει αυτά τα νησιά και τις βραχονησίδες;  Διότι η Ελλάδα είναι ναυτική χώρα, κατασκευάζει εκεί φάρους. Ενώ η Τουρκία μας αποτελείται από Τσόρουμ, Γιόζγκατ, Αφιόν και Ικόνιο.

Πιάστηκαν πάλι: ¨18 νησιά μας είναι υπό ελληνική κατοχή!¨ Σαν δημοπρασία, βγήκαν κάποιοι που δήλωσαν πως ¨Εκατοντάδες νησιά μας είναι υπό ελληνική κατοχή!¨.

Πρέπει να γραφτεί, είναι πολλοί που θέλουν να διαβάσουν, αλλά σε αυτή την χώρα τα ¨επείγοντα¨ θέματα αλλάζουν κάθε 15 λεπτά . Μη δίνετε σημασία, πρέπει να γραφτεί. Διότι η αμορφωσιά κατατρώει την Τουρκία και καταστρέφει άσχημα τους ανθρώπους.

Το θέμα αυτών των νήσων είναι περισσότερο μια επινόηση του αντιπολιτευόμενου κόμματος CHP παρά της κυβέρνησης του ΑΚΡ. Γίνεται και από αμορφωσιά αλλά και διότι έτσι θέλοντας να ανταγωνιστεί το ΑΚΡ, απευθύνεται στον εθνικιστικό ενθουσιασμό θέλοντας να πάρει ψήφους. Τις προάλλες βγήκε ένας βουλευτής πάλι του CHP και δήλωσε πως ¨Ο γάμος με μουφτή είναι παραβίαση της συνθήκης της Λωζάννης¨.  Ε μα ! Μα στους γάμους μιας χώρας τι δουλειά έχει η Λωζάννη;  Το άρθρο 42/1 απλά ζητά οι θρησκευτικοί γάμοι των μειονοτήτων να είναι έγκυροι. O βουλευτής δεν λέει όμως πως στα τέλη του 1925 εμείς με βία απαγορεύσαμε εκείνο το άρθρο στους μη μουσουλμάνους ! Αυτή είναι η αντίληψη των εθνικιστών για το λαϊκό καθεστώς διακυβέρνησης. Και αυτό είναι κάτι που ωφελεί ιδιαίτερα το ΑΚΡ στην Ισλαμο-Τουρκική σύνθεση του.

Ας μην μακρολογώ, να μπούμε στο θέμα, άλλωστε δεν είναι μεγάλο.

Στο διάστημα Δεκεμβρίου 1996-Ιανουαρίου 1996, ξέσπασε η κρίση των βραχονησίδων Ίμια.  Πρόκειται για δύο βραχονησίδες που είναι δίπλα-δίπλα και πολύ κοντά στο Τουργκούτρέις και Γκιουμουσλούκ του Μπόντρουμ. Σε μια από αυτές Έλληνες εθνικιστές νομίζοντας πως κάνουν εξυπνάδα, αποβιβάστηκαν και έβαλαν σημαία. Η τότε εθνικίστρια πρωθυπουργός  Τσιλλέρ, έκανε τον ¨ανδρισμό¨ της ακόμη και με φωνή που έμοιαζε με άντρα και δήλωσε πως ¨Η σημαία εκείνη θα φύγει, ο στρατός εκείνος θα φύγει¨.

Μετά είχαμε τα γνωστά : Ειδικές δυνάμεις και μετά δημοσιογράφοι της εφημερίδας Χουριέτ (που ακόμη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 είναι έμπειρη στην αξιολόγηση τέτοιων ευκαιριών) πήγαν στο διπλανό νησί και έβαλαν την δική μας σημαία . Η θερμή σύγκρουση ερχόταν και τα ενδιάμεσα κράτη μετά βίας την απέτρεψαν.

Πολιτικοί και των δύο χωρών για να πάρουν ψήφους ή για να στρέψουν την προσοχή στο εξωτερικό, πάντοτε χρησιμοποίησαν τα νησιά και τις βραχονησίδες του Αιγαίου. Αυτό είναι που γίνεται και τώρα.

Σε ποιόν ανήκουν αυτά; Σε κανέναν! Ως εξής:

Στο θέμα του καθορισμού της ιδιοκτησίας τέτοιου είδους σχηματισμών υπάρχουν 3 διεθνείς συνθήκες των οποίων οι διατάξεις εμπλέκονται η μία στην άλλη. 1) Τα άρθρα 6,12 και 15 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης 2)  Η Συνθήκη της Άγκυρας (4/1/1932)  και η Ανταλλαγή επιστολών μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας και 3) Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

Αυτές λοιπόν Ελλάδα και Τουρκία τις σχολιάζουν με όρεξη και δικαιώνουν τον εαυτό τους. Εάν είστε περίεργοι και θέλετε να δείτε επιστημονικά την περιπλοκότητα του θέματος, μπορείτε να δείτε το κείμενο της Μελέκ Φιράτ με τιτλο ¨Οι τουρκικές και οι ελληνικές θέσεις για τις βραχονησίδες Ίμια¨ στις σελίδες 466-467 στον δεύτερο τόμο  του βιβλίου Τουρκική Εξωτερική Πολιτική (εκδόσεις Iletisim). Αλλά εδώ μπορώ να σας δώσω μια περίληψη:

Με την Λωζάννη νησιά που ήταν σε απόσταση μικρότερη των 3 μιλίων από την Ανατολία δόθηκαν στην Τουρκία. 3 μίλια διότι τότε τόσα ήταν τα χωρικά ύδατα. Τα νησιά που ήταν πιο μακριά δόθηκαν στην Ελλάδα και μέχρι το 1947 ανήκαν στην Ιταλία. Το 1947 η Ιταλία τα παρέδωσε στην Ελλάδα, τα περιγράφω σε χοντρές γραμμές.

Προσέξτε όμως μιλάμε για ¨νησιά¨. Και όχι για νησίδες και βραχονησίδες. Πάνω σε αυτά δεν μπορεί να ζήσει άνθρωπος και σύμφωνα με την Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, αυτά δεν έχουν ούτε υφαλοκρηπίδα, ούτε χωρικά ύδατα.

Η ουσία είναι η εξής: Το ιδιοκτησιακό καθεστώς αυτών των ¨νησίδων και βραχονησίδων¨ δεν είναι σαφές, Στο Αιγαίο μάλιστα υπάρχουν πολλά τέτοια. Αν μάλιστα πηγαίναν οι γλάροι και δήλωναν πως ¨είναι δικά μας¨ κανείς δεν θα μπορούσε να πει τίποτε. Τις προάλλες ο πρέσβης Γιαλίμ Εράλπ δήλωσε πως Τουρκία και Ελλάδα είχαν αποφασίσει στην Λωζάννη, πως το θέμα αυτό θα λυνόταν με διμερείς συνομιλίες. Αλλά και οι δύο χώρες όντας πνευματικά υπανάπτυκτες, ε συγνώμη ας πούμε ¨αναπτυσσόμενες¨,  αντί για αυτό συνεχίζουν να κάνουν αυτό το θέμα αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής.

Μετά από τα Ίμια, η Τουρκία έκατσε και έκανε καταγραφή τέτοιων ¨σχηματισμών¨ και εμφάνισε την θέση της περί ¨γκρίζων ζωνών¨. Με αυτό τον τρόπο δήλωνε πως το ιδιοκτησιακό καθεστώς αυτών των νησίδων και βραχονησίδων δεν είναι σαφές, δηλαδή δεν ανήκουν στην Ελλάδα. Και έλεγε την αλήθεια.

Την έλεγε, αλλά μετά από την κρίση στα Ίμια, το 1996 ξέσπασε αυτή τη φορά η κρίση για την νήσο Γαύδο. Η Ελλάδα θέλησε να προστεθεί αυτή η νησίδα στην οποία δεν μπορούν  να ζήσουν άνθρωποι, σε άσκηση του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα για να μην δέχεται αιχμές από την δική της κοινή γνώμη, θέλησε να λύσει αυτές τις κρίσεις διαμέσου δύο οδών 1) Για να εγκαταστήσει εκεί ανθρώπους, δεσμεύτηκε πως όποιοι πολίτες θα εγκατασταθούν εκεί θα έχουν δωρεάν νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, καθώς όμως δεν υπήρξαν Ροβινσώνες, έθεσε το εξής σχέδιο: 2) Καταχώρησε περιοχές σαν και αυτή στο ΝΑΤΟ

Το δικό μας Γενικό Επιτελείο Στρατού που στις δεκαετίες του 80 και του 90 είχε μπει σε ανταγωνισμό με το υπουργείο Εξωτερικών στο θέμα της διοίκησης της εξωτερικής πολιτικής, έφτασε να ιδρύσει και σχετικό τμήμα. Έτσι σε μια σύνοδο του ΝΑΤΟ σηκώθηκαν και είπαν πως η Γαύδος είναι  ¨γκρίζα ζώνη¨, δηλαδή το καθεστώς της είναι αμφισβητήσιμο και αντέδρασαν στην ένταξη της στην άσκηση του ΝΑΤΟ. Έδειξε αντίδραση αλλά λίγο το παράκανε.  To υπουργείο Εξωτερικών μας τραβούσε τα μαλλιά του διότι η Γαύδος ήταν πιο κοντά στην Λιβύη παρά στην Τουρκία, βρισκόταν στα ΝΔ της Κρήτης!

Εντέλει οι ΗΠΑ έκαναν μια ανακοίνωση: Υπήρξε μια παρεξήγηση ανάμεσα στα δύο μέλη του ΝΑΤΟ. Η Γαύδος είναι ένα ελληνικό νησί…

Για ποιο λόγο η Τουρκία δεν ξύνει το θέμα της ιδιοκτησίας αυτών των νησίδων και βραχονησίδων και συνεχώς το κάνει η Ελλάδα;  Μα διοτι η Ελλάδα είναι μια θαλάσσια χώρα, κατασκευάζει εκεί φάρους κ.λ.π. και επωφελούνται όλα τα καράβια. Ενώ η Τουρκία μας αποτελείται από Τσόρουμ-Γιόζγκατ-Αφιόν και Ικόνιο.

Διαφορετικά πάρε τον ένα και χτύπα τον άλλο.

Σημείωμα: Όπως έχει δηλώσει και ο Ηρακλής Μιλλάς, αμφότερα τα δύο έθνη με ένα διάλλειμα 100 ετών (1821-1919), έχτισαν τις εθνικές τους συνειδήσεις χρησιμοποιώντας το ένα το άλλο. Κι ακόμη δεν χόρτασαν από αυτό. Δυστυχώς.

Μπασκίν Οράν

http://t24.com.tr/yazarlar/baskin-oran/yunan-isgalindeki-ege-adalarimiz-meselesi,18881

5/1/2018

Σχ: Αυτό όμως που ΔΕΝ αναφέρει ο Οράν στο άρθρο του είναι πως η Τουρκία αμφισβητεί το καθεστώς ΚΑΙ κατοικημένων νήσων όπως φαινεται και στην παρακάτω εικόνα. Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, η Τουρκία το κάνει αυτό απλά διότι πιστεύει πως είναι πιο ισχυρή και πιστεύει πως ¨την παίρνει¨. Και διεκδικεί αυτά προς το παρόν…

 

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone