KATΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΡΑΧΟ ΓΙΑ 21 ΜΕΡΕΣ

Κάτω από ένα βράχο 21 μέρες…

45c1da068daf0ff6f675b80df3f6afea_DSCN8479

¨Δεν υπήρχε ούτε νερό να πιούμε. Για να μην πεθάνει από την δίψα της έριχνα νερό στο στόμα. Μετά από την 10η μέρα βρήκα μισό σακούλα μουχλιασμένα ψωμιά σε ένα παρατημένο αυτοκίνητο. Είχε γίνει κατάμαυρο, αλλά υποχρεωθήκαμε να το φάμε για να επιβιώσουμε¨.

Καθημερινά εμφανίζονται νέα ίχνη από την ανθρώπινη τραγωδία που υπήρξε μετά από την επίθεση της ΙΚΙΛ. To ηλικιωμένο ζευγάρι του Ξελίλ(63) και της Χενίφ(55) αποτελούν ένα παράδειγμα του αγώνα για ζωή.

Το ζευγάρι που ζούσε στο χωριό Σολάκ όταν έγινε η επίθεση της ΙΚΙΛ, ακόμη είναι υπό την επίδραση αυτών που έζησαν. Πάνω τους υπάρχουν τα σημάδια της κούρασης και των δύσκολων ημερών που πέρασαν. Αδυνατούν να μιλήσουν. Οι λέξεις μετά δυσκολίας βγαίνουν από τα χείλη του Ξελίλ.

Το ζευγάρι Ξελίλ και Χενίφ έζησαν πεινασμένοι επί 21 μέρες κάτω από ένα βράχο. Μέχρι που τους πρόσεξαν οι αντάρτες του HPG…

Όταν έγινε η επίθεση της ΙΚΙΛ στο χωριό Σολάκ, το ζευγάρι μαζί με τους άλλους χωρικούς ανέβηκαν σε αυτοκίνητο και προσπάθησαν να φτάσουν στο όρος Σεγκάλ, αλλά καθώς ήταν ηλικιωμένοι δεν μπόρεσαν να φτάσουν ως εκεί. Κρύφτηκαν κάτω από ένα βράχο στην περιοχή Κεντίλα στους πρόποδες του βουνού.

Το ζευγάρι κρατήθηκε στη ζωή εκεί για 21 μέρες μέχρι που τους εντόπισαν αντάρτες του HPG που τους μετέφεραν στην Ροζάβα μέσω διαδρόμου ασφαλείας που είχε ανοιχτεί.

Το ζευγάρι τώρα βρίσκεται στο στρατόπεδο Νεβρόζ στο Ντέρικ, με νέες ρυτίδες στο πρόσωπο από την παραμονή των 21 ημερών.

Ο Χελίλ από την μια μιλάει και από την άλλη σηκώνει τα χέρια του στον ουρανό και προσεύχεται υπέρ των ανταρτών του HPG :

¨Όταν μπήκε η ΙΚΙΛ στο χωριό μας ανεβήκαμε στο αυτοκίνητο ενός χωριανού για να πάμε στο βουνό Σενγκάλ. Από το σημείο που σταμάτησε το αυτοκίνητο, μετά όλοι έτρεξαν προς το βουνό. Αλλά εγώ και η σύζυγος μου, όντας ηλικιωμένοι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε. Κρυφτήκαμε κάτω από ένα βράχο και το τι βιώσαμε για 21 μέρες μόνο ο Αλλάχ το ξέρει.

ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΒΡΗΚΑΜΕ ΜΟΥΧΛΙΑΣΜΕΝΟ ΨΩΜΙ

Τα βράδια έφευγα κρυφά από εκεί και πήγαινα και έψαχνα για νερό και ψωμί. Το λίγο νερό που έβρισκα το έριχνα στο στόμα της συζύγου μου. Δεν είχε καν τη δύναμη να πιει νερό. Για να μην πεθάνει από τη δίψα, επί 10 μέρες της έριχνα νερό στο στόμα. Μετά από 10 μέρες βρήκα μια σακούλα με ψωμί στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Αλλά ήταν κατάμαυρο, μύριζε και είχε άσχημη γεύση. Αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να το φάμε για να παραμείνουμε στην ζωή. Ρίξαμε νερό πάνω στο ψωμί και το φάγαμε.

Πλέον είχαμε χάσει τις ελπίδες μας. Είχαμε αγκαλιάσει σφικτά ο ένας τον άλλο. Εκτός από εμάς δεν υπήρχε άλλος. Παιδιά δεν αποκτήσαμε. Ο Αλλάχ δεν μας έδωσε. Μια μέρα βγήκα έξω σκεπτόμενος μήπως δω κάποιον. Και είδα ένα παλικάρι. Μου λέει ¨τι κάνεις εδώ ;¨. Εγώ του είπα πως ήμασταν εκεί 21 μέρες και πως πεινούσαμε.

ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΜΑΣ ΕΔΩΣΑΝ ΖΩΗ

Αμέσως κινητοποιήθηκε. Ήταν ένα παλικάρι ονόματι Καβά. Ένας παλικαράς σωστός. Καταρχήν έβαλε ζάχαρη μέσα σε ένα μπουκάλι νερό και μου το έδωσε. Με ρώτησε που είναι η σύζυγος σου και εγώ του είπα πως είναι κάτω από την πέτρα. Έτρεξε και έδωσε και σε αυτήν νερό με ζάχαρη. Η γυναίκα μου επανήλθε. Θέλησε να την πάρει στην πλάτη αλλά δεν μπόρεσε. Μας είπε να περιμένουμε και έφυγε. Έφερε μετά ένα γάιδαρο και έβαλε πάνω την γυναίκα μου. Μας είπε ¨μην ανησυχείτε, ακόμη και με τίμημα τη ζωή μου θα σας πάω στην Τσιλμέρα¨.

Δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε γιατί δεν είχαμε δύναμη. Πήγε βρήκε και άλλο γάιδαρο και τον έφερε. 3 φίλοι του HPG μας ανέβασαν στα γαϊδούρια μέχρι που φτάσαμε. Οι δύο μας κρατούσαν για να μην πέσουμε και ο άλλος κρατούσε το σκοινί και οδηγούσε. Εάν δεν ήταν αυτοί θα είχαμε πεθάνει και οι δυό μας. Αυτοί είναι ήρωες, σαν αυτούς δεν υπάρχουν άλλοι στον κόσμο¨

…………..

Κουρδικό Πρακτορείο Φιράτ 15/9/2014KA

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Κατηγορία: ΚΟΥΡΔΙΚΟ | Ετικέτα:

Τα σχόλια είναι κλειστά.