ΦΤΗΝΕΣ ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

10 χιλιάδες λίρες για το χέρι και 100 χιλιάδες για την ζωή

kol-10-bin-can-100-bin-lira-6999-669x321

Η Ασλί Οντμάν του Συμβουλίου Ασφάλειας Εργασίας, περιέγραψε τις συνθήκες εργασίας που οδηγούν σε θανάτους εργατών και το σύστημα της υπεργολαβίας. Σύμφωνα με τον Οντμάν που επί χρόνια εργάζεται σε θέματα ασφάλειας εργασίας, οι θάνατοι των εργατών χάνονται στους διαδρόμους των δικαστηρίων. Η εταιρία πληρώνει 100 χιλιάδες λίρες για την ζωή που χάθηκε και συνεχίζει τη δουλειά της σαν να μην έγινε τίποτε.

Λουτφί Μπουλούτ, Γιασάρ Μπουλούτ, Καχραμάν Μπαλτάογλου, Ερντογάν Πολάτ…Οι τρεις πρώτοι πέθαναν στην κατασκευή της τρίτης γέφυρας στον Βόσπορο και ο τελευταίος στην κατασκευή ενός κέντρου στην μέση της πόλης την περασμένη εβδομάδα. Και έτσι καθώς πέθαναν σε αυτά τα ¨λαμπρά¨ έργα μάθαμε και τα ονόματα τους. Και όμως καθημερινά υπάρχουν τόσες κηδείες εργατών που πεθαίνουν σιωπηλά σε όλη τη χώρα…Διαβάζοντας αυτό το κείμενο κρατήστε στην μνήμη σας, ότι εάν γράφαμε τα ονόματα των 1235 εργατών που πέθαναν πέρσι σε εργατικά ατυχήματα, όλη αυτή η σελίδα δεν θα αρκούσε.

………………………

Πριν από μια εβδομάδα ακόμη 4 άνθρωποι πέθαναν πέφτοντας από κατασκευές. Μα δεν είναι δυνατόν να προβλεφτούν αυτοί οι θάνατοι ;

100% είναι δυνατόν. Είναι δυνατόν αν υπάρχει μια σκαλωσιά στην οποία θα μπορέσεις να ακουμπήσεις την πλάτη σου και στην οποία θα δέσεις την ζώνη σου. Μάλιστα οι εργάτες την λένε ¨γερμανική σκαλωσιά¨. Δημιουργείται ένα μικρό κτίσμα, εκτός του ανεγειρόμενου κτιρίου . Είδες εσύ ποτέ μια τέτοια σκαλωσιά στην Τουρκία ;

………………..

Η νομοθεσία σε αυτό το θέμα είναι ανεπαρκής στην Τουρκία ;

Σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία η σκαλωσιά ου παράσχει 100% προστασία είναι υποχρεωτική. Αλλά η κατασκευή της δεν συνάδει με την ταχύτητα που επιθυμεί ο κατασκευαστικός κλάδος στην Τουρκία. Στα θεμέλια της τρίτης γέφυρας ο πρωθυπουργός έλεγε “quickly quickly”… Στον τομέα των κατασκευών λοιπόν αυτό το “quickly quickly” κατέστη σύμβολο.

  Τι είδους σύμβολο ;

Στην προηγούμενη δεκαετία πολλές εταιρίες που ενδυναμώθηκαν στην περίοδο του ΑΚΡ ήταν στις κατασκευές. Έπαιρναν τον έναν διαγωνισμό και μετά έμπαιναν και στον άλλο. Διότι αυτό σημαίνει περισσότερες κατασκευές, μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίου και ακόμη μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Όταν η οικονομία της Τουρκίας αναπτύσσονταν με ρυθμούς 5-6% ο κλάδος των κατασκευών δεν έπεφτε κάτω από 10%. Το 2008 αναπτύχθηκε με το απίστευτο 16%. Αυτά τα νούμερα ανάπτυξης για εμάς είναι στενάχωρα καθώς ο εργάτης πριν καν στεγνώσει ο ιδρώτας του τρέχει από το ένα έργο στο άλλο. Και αυτό σημαίνει πως δεν μπορούν να γίνουν σκαλωσιές. Το πρόβλημα είναι δηλαδή η ρύθμιση της ταχύτητας εργασίας με βάση την ταχύτητα συγκέντρωσης κεφαλαίου και το ότι καθώς οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν αυτή την ταχύτητα, κυριολεκτικά συνθλίβονται.

Η σύνδεση των ομάδων του κεφαλαίου με την πολιτική πως επηρεάζει τους θανάτους εργατών ;

Στην Τουρκία 15-20 άτομα την μέρα πεθαίνουν λόγω παραγόντων που σχετίζονται με την εργασία. Πρόκειται για ένα κόστος σε ζωές που είναι μεγαλύτερο ακόμη και από τον χαμηλής έντασης πόλεμο που διεξάγεται από το 1990 και μετά. Μα καλά δεν πρέπει να επέμβει το κράτος σε αυτό ; Αλλά δεν το κάνει. Και αυτό οφείλεται στην σχέση του με τις εταιρίες. Άλλωστε και το ίδιο το κράτος παρουσιάζεται απέναντι μας ως εταιρία υπό την μορφή του ΤΟΚΙ-Ακίνητα. Αλλά και πέρα από αυτό έχει οργανικούς δεσμούς με όλες τις ομάδες κεφαλαίου. Οι δεσμοί αυτοί θέλει δε θέλει κανείς, παρεμποδίζουν την εφαρμογή των εργατικών κανόνων που προστατεύουν τους εργαζόμενους.

Πόσοι επιθεωρητές υπάρχουν στην Τουρκία για να ελέγχουν την εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής ;

Είναι αδύνατον αυτοί να ελέγξουν τις σχεδόν δύο εκατομμύρια επιχειρήσεις. Είναι λιγότεροι από χίλιοι. Υπάρχει έλλειμμα κρατικής εργατικής πολιτικής. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο θέμα. Το σημαντικότερο είναι πως ψηφίζονται νόμοι μέσω των οποίων επεκτείνονται οι δομές μέσα στις οποίες αυξήθηκαν τα εργατικά ατυχήματα. Με το σύστημα των υπεργολαβιών στην πράξη πεθαίνουν περισσότεροι εργάτες και τώρα ετοιμάζουν νόμο που νομιμοποιεί πια όλες τις παράνομες πρακτικές υπεργολαβίας.

Πως σχετίζονται οι θάνατοι εργατών με την υπεργολαβία ;

Η υπεργολαβία είναι κάτι το οποίο δεν συντονίστηκε με την ασφάλεια των εργαζομένων. Για παράδειγμα στην κατασκευή ενός πλοίου δίνεις το βάψιμο σε μια εταιρία και το μοντάζ σε άλλη. Μετά από την είσοδο των μπογιατζήδων μπορεί τα αέρια να μην εκκενωθούν πλήρως. Μετά έρχεται ο οξυγονοκολλητής, πιάνει δουλειά και συμβαίνει έκρηξη. Έτσι πέθανε το 2006 ο Ιμπραήμ Λεβέντ.

Αυτό τι διασφαλίζει στους εργοδότες ;

Ρίχνει τα κόστος σε κάθε στάδιο. Η Α εταιρία προσλαμβάνει την Β, η Β τη Γ…Και αυτός που είναι κάτω κάτω του βγαίνει η ψυχή. Στην Τούζλα εντόπισα σε ένα έργο 8η εταιρία υπεργολαβίας . Ο εργάτης ήταν εργαζόμενος της 8ης εταιρίας. Ο άλλος παίρνει έναν συγγενή του, δείχνει ως έδρα το σπίτι του και ιδρύει εταιρία υπεργολαβίας. Και έτσι δεν προσλαμβάνεις εργαζόμενους, αν συμβεί ατύχημα δηλώνεις πως ¨εγώ δεν είμαι υπεύθυνος¨.

…………………….

Όταν πεθάνει ένας εργάτης νομικά ποιος είναι η υπεύθυνος η αρχική εταιρία ή ο υπεργολάβος ;

Και οι δύο είναι υπεύθυνοι. Αλλά στην πράξη δεν λειτουργεί έτσι. Όταν πεθάνει εργαζόμενος εάν η οικογένεια δεν ακολουθήσει μια επίπονη δικαστική διαδικασία δεν θα δικαστεί κανείς.

Ποιος δικάζεται ;

Στην πραγματικότητα δικάζεται κάποιος που δεν έχει ευθύνη, ο οποίος δεν δύναται καν να πει ¨η σκαλωσιά δεν στήθηκε σωστά, σταματήστε την δουλειά¨. Τον ονομάζουν βοηθό εργοδότη. Και όταν πεθαίνει κάποιος οδηγούν ενώπιον δικαστηρίου όχι τους πραγματικούς υπεύθυνους αλλά αυτόν. Και καθώς οι οικογένειες δεν παρακολουθούν τη δίκη, εντέλει το φταίξιμο πέφτει κατά 99% σε αυτόν και του βάζουν ένα πρόστιμο.

……………..

Οι οικογένειες γιατί δεν παρακολουθούν τις δίκες ;

Έχει πεθάνει ο σύζυγος ή πατέρας τους. Σε γενικές γραμμές ο μόνος που έφερνε χρήματα στο σπίτι. Μετά από το ατύχημα πάει ο δικηγόρος της εταιρίας και τους λέει : ¨Το δικαστήριο θα κρατήσει πολύ, να σου δώσω από τώρα τα χρήματα που θα πάρεις στο τέλος της αγωγής στο δικαστήριο, απλά εσύ να μην παραστείς ως πολιτική αγωγή¨. Και τους βάζουν να υπογράψουν ένα συμφωνητικό. Νομικά δεν έχει καμμία εγκυρότητα αλλά αποτελεί μια ψυχολογική πίεση. Μάλιστα στο Ζόγκουλντακ όταν πέθαναν εργάτες έφτασαν να πουν σε οικογένεια ¨Να σας δώσουμε 50 χιλιάδες λίρες και να πάρουμε και στην δουλειά τον αδερφό του¨. Τόσο δραματική κατάσταση…

Οι εργοδότες την γλυτώνουν πληρώνοντας αποζημίωση στις οικογένειες, έτσι δεν είναι ;

Μάλιστα έτσι είναι, σαν να μην υπάρχει δημόσια ευθύνη. Έτσι ένα δάχτυλο κοστολογείται 5 χιλιάδες λίρες, ένα χέρι 10 χιλιάδες λίρες και μια ζωή 100 χιλιάδες λίρες. Μπορείς δηλαδή να σκοτώνεις ανάλογα με τα χρήματα που έχεις στην τσέπη σου. Εκεί φτάνει η δουλειά. Δεν υπάρχει τίποτε το αποτρεπτικό σε αυτές τις δίκες. Τότε λοιπόν και ο εργοδότης συνεχίζει τα “quicky quickly”, γιατί να σταματήσει ;

…………………

Εφ. Ταράφ 14/4/2014

 

 

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Κατηγορία: ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | Ετικέτα:

Τα σχόλια είναι κλειστά.