ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ

Πεθαίνουν

Σκοτεινή πύλη ο θάνατος.

Μετά το πέρασμα από αυτή την πύλη δεν υπάρχει επιστροφή. Και πλησίασαν σε αυτή την πύλη. Ένα βήμα πιο πέρα και οι αγαπημένοι τους, οι μανάδες, πατεράδες και τα αδέρφια τους δεν θα δούνε ξανά το πρόσωπο τους, δεν θα ακουμπήσουν ξανά το πρόσωπο τους, δεν θα ακούσουν ξανά τα γέλια τους και τα αστεία τους.

Στα σπίτια τους δεν θα μαγειρευτούν ξανά τα αγαπημένα τους φαγητά. Και στο πρόσωπο των μανάδων τους θα μείνει μια ανεξίτηλη μνήμη

Οι πατέρες τους θα κλαίνε κρυφά. Οι αγαπημένοι τους, οι σύζυγοι, οι αρραβωνιαστικιές τους θα φέρουν ένα ισόβιο πένθος και μια μαύρη γραφή στις ψυχές τους. Τα τέκνα των Κούρδων βαδίζουν προς τον θάνατο για την συντήρηση της γλώσσας που άκουσαν από τις μανάδες τους όταν γεννήθηκαν. Ένα απλό αίτημα…Ένα διαυγές, ξεκάθαρο, σαφές και δίκαιο αίτημα. Ζητάνε την γλώσσα των μανάδων τους. Ζητάνε την γλώσσα που μιλάνε οι μάνες τους. Ζητάνε την γλώσσα που μιλούσε η μάνα τους όταν τους χάιδευε την κούνια τους

Πραγματικά τι αδικία και τυραννία είναι να απαγορεύεις σε έναν λαό την γλώσσα του, να του λες πως ¨Μπορείς στο παιδί σου να του λες σε αυτή την γλώσσα νανουρίσματα, αλλά δεν μπορείς να του διδάξεις αυτή την γλώσσα¨. Το να εξαφανίζεις μια γλώσσα είναι σαν να εξαφανίζεις έναν λαό.

Πεθαίνουν δηλώνοντας πως ¨Υπάρχουμε. Υπάρχουμε, είμαστε εδώ, είναι δικαίωμα μας να έχουμε τα δικαιώματα που έχουν όλοι¨

Όταν στην θέση του δικαιώματος εκπαίδευσης της γλώσσας ενός λαού, του παρέχεται η γλώσσα ενός άλλου λαού, αυτό δεν είναι επαρκώς υποτιμητικό, εξοργιστικό, δεν σε κάνει να εξεγείρεσαι ;

Δεν λέω ¨Γιατί δεν δίνουμε αυτό το δικαίωμα στους Κούρδους ;¨. Αναρωτιέμαι ¨Γιατί έχουμε αυτό το δικαίωμα να δίνουμε αυτό το δικαίωμα ;¨.

Για ποιο λόγο τα παιδιά των Κούρδων δεν έχουν τα ίδια με μένα δικαιώματα στην γλώσσα που ακούμε στο αυτί μας όταν γεννιόμαστε ;

Για ποιο λόγο δεν μπορούν να διαβάσουν στα κουρδικά ; Τα βιβλία που τους δίνονται στα σχολεία δεν μπορούν να τα καταλάβουν οι μητέρες τους. Εάν το παιδί ρωτήσει κάτι σχετικά με το βιβλίο δεν θα μπορούνε να απαντήσουν.

Σκεφτείτε έναν έρημο οικισμό. Ένα παιδάκι που μέσα από χιονισμένους δρόμους επέστρεψε στο σπίτι που μυρίζει από την φωτιά του ξύλου, και σκεφτείτε έστω για μια στιγμή την αμηχανία της μητέρας του όταν ανακατεύει τα βιβλία του παιδιού της. Σκεφτείτε τον τοίχο που στήνετε ανάμεσα στο παιδάκι εκείνο και την μητέρα του. Ποιος έχει αυτό το δικαίωμα ; Τίνος δικαίωμα μπορεί να είναι ; Ποιος μπορεί να εμπλέκεται στην γλώσσα ενός λαού ; Ποιος μπορεί να αποφασίζει για την γλώσσα ενός λαού ;

Τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας έτρωγαν ξύλο στο σχολείο όταν μιλούσαν την γλώσσα των μανάδων τους, και τώρα για να μην ζήσουν άλλα παιδιά αυτά που έζησαν οι ίδιοι, οδεύουν προς τον θάνατο.

Επιτροπή του CHP που επισκέφτηκε τις φυλακές είπε πως ¨Ένα βήμα μετά είναι ο θάνατος¨.

Θάνατος. Μια σκοτεινή αιωνιότητα.

………………………..

Τα παιδιά αυτά πεθαίνουν εκεί, πεθαίνουν σε σκοτεινά κελιά. Δεν είναι καθήκον όλων μας να τους σώσουμε ;

Δηλαδή θα τα σκοτώσουμε για να μην πούμε τις τρεις, αυτές τις τρεις απλές λέξεις πως ¨Η εκπαίδευση στην μητρική γλώσσα είναι δικαίωμα σας¨ ;

Η εξουσία δεν μπορεί να το πει. Απώλεσε την λογική, την συνείδηση και την ανθρωπιά της.

………………

Να κραυγάσουμε εμείς. ¨Η εκπαίδευση στην μητρική γλώσσα είναι δικαίωμα των Κούρδων¨.

Για να σώσουμε εκείνα τα παιδιά δεν μπορούμε να πούμε αυτήν τη μικρή φράση ;

Εφ. Ταραφ 3/11/2012

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Κατηγορία: ΚΟΥΡΔΙΚΟ | Ετικέτα: | Σχολιάστε

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *