ΙΝΣΤΑΝΜΠΟΥΛ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Εφ. Ραντικάλ 13-8-2011

Ινστάνμπουλ και Κωνσταντινούπολη

 Όταν αυτή η χώρα συναντήσει πλήρως την συνείδηση της, τότε ο εθνικισμός δεν θα βρίσκει αγοραστές. Αυτός που εμπιστεύεται τον εαυτό του δεν αρνείται τίποτε από την ιστορία του.

 Όταν ήμουν μικρός μέναμε στην Μαγνησία σε ένα ¨ελληνικό σπίτι¨. Το σπίτι μας με τα σιδερένια ρολά, την σιδερένια πόρτα και τα υψηλά ταβάνια ήταν διαφορετικό από τα άλλα σπίτια. Ήταν ένα ¨ελληνικό σπίτι¨. Αργότερα θυμάμαι τα καλοκαίρια που πηγαίναμε ως τουρίστες στον Τσεσμέ, που έβλεπα κάποιες Ελληνίδες να έρχονται και να αγκαλιάζουν τοίχους σπιτιών.. Και η μάνα μου έβλεπε εκείνες τις γυναίκες να κλαίνε και έκλαιγε και εκείνη. Για χρόνια δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία εκείνων των δακρύων. Έστω και αν οι μη μουσουλμάνοι με τα σπίτια, τα σοκάκια, τις εκκλησίες και άλλα μεγάλα ¨κατάλοιπα¨ εξατμίστηκαν και πέταξαν, πάντοτε τα απαίσια φαντάσματα που δεν μπορέσαμε να διώξουμε, συνεχίζουν να αποτελούνε μέρος της ζωής μας. Παρά το ότι στα σχολικά μας βιβλία δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για αυτούς και παρά την επιμέλεια με την οποία σβήνονται τα ονόματα τους από παντού, σαν να άφησαν ¨αναμνηστικά¨ σε κάθε μέρος της χώρας. Όταν πέρασαν χρόνια και άρχισα να ασχολούμαι με θέματα της χώρας, αντιλήφθηκα ότι το θέμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορούσα να καταλάβω όταν ήμουν παιδί, και ότι επρόκειτο για έναν τεράστιο ¨κοινωνικό σεισμό¨. Εάν σήμερα είχαμε τις αναλογίες μουσουλμάνων που υπήρχαν πριν το 1915 τότε η σημερινή Τουρκία θα είχε 18 εκατομμύρια μη μουσουλμάνους. Προσπαθήστε να φέρετε στα μάτια σας μια Τουρκία στην οποία θα ζούσαν 18 εκατομμύρια μη μουσουλμάνοι, η πλειοψηφία των οποίων θα ήταν Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι. Τι είδους χώρα θα ήμασταν ; 

Προφανώς θα είχαμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Όπως είχε γίνει στην Αναπληρωματική βουλή, θα είχαμε μη μουσουλμάνους βουλευτές και δεν θα υπήρχε Κουρδικό θέμα. Και δεν θα γινόμασταν μια κοινωνία που έχασε την μνήμη της.

Έτσι για παράδειγμα στον αγώνα Τουρκίας-Ελλάδας δεν θα ανοίγαμε πανό ¨Από το 1453 Ινστάνμπουλ¨. Ο φίλος μου ο Μπεκίρ Μπεράτ Οζιπέκ που μου ανέφερε αυτό το γεγονός μου είχε πει πως ¨Στην πραγματικότητα αυτό το πανό θέλουνε να πούνε στους Έλληνες φιλάθλους πως «Δεν αισθανόμαστε πως αυτή η πόλη είναι δική μας. Αυτή η πόλη είναι δική σας, αλλά εμείς την καταλάβαμε και την κατέχουμε» . Εάν δεν είχαμε διώξει τους μη μουσουλμάνους η αν είχαμε μπορέσει μέχρι σήμερα να αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνια αυτές τις σκοτεινές σελίδες, τότε δεν θα είχαμε πρόβλημα αν στις πινακίδες κάτω από το Ινστάνμπουλ έγραφε και Κωνσταντινούπολη. Τότε θα βρίσκαμε και το θάρρος να ανοίξουμε τη Αγία Σοφία ως εκκλησία/τζαμί για να μπορούνε να προσεύχονται εκεί χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Και θα θυμόμασταν με ευγνωμοσύνη τους Αρμένιους αρχιτέκτονες της Κωνσταντινούπολης.

……………..

……………..

 

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone