Η ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Εφ. Μπιργκιούν 7-8-2011

H τάξη των σκλάβων στη χώρα του Ερντογάν

Οι συνθήκες αυτών που εργάζονται στην σκιά των τεράστιων αεροπλάνων που μας προκαλούν το θαυμασμό για την τεχνολογία, θυμίζουν την εποχή των σκλάβων. Εργαζόμενος πατέρας ενός παιδιού έχασε τη ζωή του ενώ νωρίτερα γιατρός του χώρου εργασίας του είχε πει πως ¨δεν έχεις τίποτε, συνέχισε να δουλεύεις¨.

Ο Χαλίτ Οζντεμίρ εδώ και 6 μήνες δούλευε στον τομέα επίγειων υπηρεσιών του αεροδρομίου Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης. Υποχρεώθηκε να δουλέψει στην εταιρία TGS που είναι υπεύθυνη για τις υπηρεσίες εδάφους. Τι να κάνει ο Οζντεμίρ, υπέμενε, άλλωστε και τι δε θα υπέμενε για το μέλλον το 1οχρονου παιδιού του. Για παράδειγμα τις ώρες εργασίας που ξεπερνούσαν τις 12. Διότι οι εργαζόμενοι στην TGS πλην του ύπνου σχεδόν όλες τους τις μέρες τις περνούσαν στο λιμάνι. Και μάλιστα χωρίς δικαίωμα για υπερωριακή αμοιβή ! Τουλάχιστον σε αυτούς είχε δοθεί η υπόσχεση πως ο έξτρα χρόνος εργασίας θα δινόταν στις άδειες τους. Στο τέλος όμως του μήνα οι έξτρα ώρες δεν σημειώνονταν πουθενά και ξεχνιούνταν.

Και παρά τις τόσες ώρες εργασίας, οι εργαζόμενοι στις επίγειες υπηρεσίες του αεροδρομίου δεν είχαν καν δικαίωμα για μεσημεριανό διάλειμμα. Ο Οζντεμίρ και οι φίλοι του κάλυπταν τις ανάγκες τους για μεσημεριανό γεύμα τρώγοντας σάντουιτς κάτω από τα αεροπλάνα ή σε άλλο σκιερό μέρος του αεροδρομίου. Περνούσαν τις μέρες τους δηλαδή μισοπεινασμένοι και μισοχορτάτοι.

¨ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ¨

Και άντε από την μια θαυμάζεις την τεχνολογία που δίνει φτερά σε αυτά τα τεράστια αεροπλάνα, αλλά από την άλλη και αυτοί που δουλεύουν σε μεσαιωνικές συνθήκες τουλάχιστον να πληρωνόταν σωστά. Μα που τέτοια ! Στην τσέπη του Οζντεμίρ μετά βίας έμπαιναν 740 λίρες το μήνα. Ο Οζντεμίρ σκεφτόταν πως ¨ Αντέχω, αντέχω για τον γιο μου, άλλωστε είμαι ακόμη στα 30 μου. Αργότερα θα βρω μια καλή δουλειά. Μπορεί να προαχθώ εδώ, να γίνω διευθυντής τμήματος¨, αλλά η καρδιά του δεν άντεξε. Οι αλλεπάλληλες αμέλειες και κυρίως το ότι ο εργαζόμενος δεν αντιμετωπιζόταν ως άνθρωπος έφερε την πρόωρη απώλεια της ζωής του.

Προχτές το πρωί νοιώθοντας την καρδιά του να σφίγγεται, πήρε άδεια από τον διευθυντή του και αφήνοντας την θέση του πήγε στον γιατρό του χώρου εργασίας. Ο γιατρός τον κοίταξε μια στιγμή και μετά του είπε : ¨Δεν έχεις τίποτε, συνέχισε να δουλεύεις¨. Ο Οζντεμίρ όμως δεν πρόλαβε να βγει από το ιατρείο και λιποθύμησε. Μια ακόμη μεγάλη αμέλεια υπήρξε τότε. Στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης για 25 λεπτά δεν είχε έρθει ασθενοφόρο. Ο Οζντεμίρ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, αλλά η καρδιά του είχε σταματήσει. Και όμως χάρη στις προσπάθειες στην καρδιολογική του νοσοκομείου Μεχμέτ Ακίφ Ερσόι επανήλθε στην ζωή. Για λίγο όμως…Η καρδιά του νέου εργάτη είχε εξαντληθεί από τους έντονους ρυθμούς εργασίας και δεν άντεξε. Και έτσι χτες τις πρώτες πρωινές ώρες ένας ακόμη εργάτης πέθανε ήσυχα και απλά. Το μόνο που μένει είναι το όνομα του Χουσείν Οζντεμίρ να προστίθεται στις παγερές στατιστικές των εργατικών ατυχημάτων. Χτες όταν στην κηδεία οι φίλοι του έλεγαν πως ¨ο φίλος μας πέθανε από αμέλεια¨, περνώντας από δίπλα οι διευθυντές έδιναν οδηγίες του τύπου ¨Μη τυχόν μιλήσετε στα ΜΜΕ¨. Διότι θέλουν η καταπιεσμένη φωνή των εργατών να είναι σιωπηλή σαν τον θάνατο…

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone