¨ENAN ΤΑΦΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ¨

Εφ. Ζαμάν 8-5-2011

Τρεις γυναίκες, ένα δράμα: Περιμένουν για 18 χρόνια τους αγνοούμενους συζύγους τους

Σαλιχά, Ντιλμπέρ, Καμιλέ…Αγωνίζονται να ζήσουν στην πόλη Κουλπ του Ντιγιαρμπακίρ. Και οι τρεις τους έχασαν τους συζύγους που είχαν γνωρίσει κατά την άνοιξη της ζωής τους, την ίδια μέρα.

Τους συζύγους τους, τους συνέλαβε πριν 18 χρόνια η στρατοχωροφυλακή, και από τότε δεν γύρισαν πίσω. Και των τριών το επώνυμο είναι Μπουλούτ. Οι σύζυγοι τους είτε ανίψια είτε αδέρφια. Η στρατοχωροφυλακή συνέλαβε πρώτα τον Μουσταφά Μπουλούτ. Τα ξαδέρφια του πήγαν να μάθουν την τύχη του. Πήγαν αλλά δεν γύρισαν πίσω. Οι γυναίκες τους που τότε ήταν μόλις δύο ετών νύφες, νοιώθουν ακόμη μεγάλο πόνο. Η μια αγκαλιάζει το γαμπριάτικο κουστούμι του άντρα της για να διώξει την νοσταλγία, και η άλλη κοιτά τα παπούτσια του και δακρύζει. Κοινό το αίτημα και των τριών : Ένας τάφος στον οποίο θα μπορούνε να προσεύχονται.

Τα γεγονότα έγιναν πριν 18 χρόνια. 11 Οκτωβρίου 1993. Η στρατοχωροφυλακή μετά από σύγκρουση με μέλη του ΠΚΚ, θέτει υπό κλοιό το χωριό Αλατζά της περιοχής Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ, και συγκεντρώνει όλους τους άντρες του χωριού στην πλατεία. Αφού απομακρύνθηκαν οι ηλικιωμένοι, όλοι οι νέοι συνελήφθησαν. Ο Λατίφ Μπουλούτ πατέρας του  Μουσταφά Μπουλούτ που είχε παντρευτεί πριν δύο χρόνια, πηγαίνει δίπλα στον διοικητή και παρακαλώντας του λέει ¨σας παρακαλώ αφήστε τον Μουσταφά μου. Έγινε πατέρας πριν από δύο μήνες, δεν έχει κάνει κανένα έγκλημα¨. Ο υπολοχαγός βάζοντας το χέρι του στον ώμο του Λατίφ του είπε : ¨Μια ώρα αργότερα θα τον στείλουμε¨. Όμως δεν έγινε έτσι.

Καθώς οι νέοι που συνελήφθησαν το πρωί δεν είχαν αφεθεί ελεύθεροι ως το βράδυ, ο Φαχρί Μπουλούτ πήγε στο χωριό Γιολτσάτι όπου ήταν η στρατιωτική μονάδα, για να μάθει για την τύχη του ανιψιού του, του Μουσταφά Μπουλούτ. Και ο Φαχρί όμως χάθηκε. Μετά από αυτό, τα αδέρφια του, Εκρέμ (40) και Ραμαζάν (38) μαζί με τους γιούς του θείου τους Αλή (28) και Σαλίχ Μπουλούτ πάνε στο ίδιο μέρος για να ρωτήσουν για τους συλληφθέντες. Συλλαμβάνονται καθοδόν. Ενώ όμως ο Σαλίχ Μπουλούτ μια ώρα αργότερα αφήνεται ελεύθερος, οι Ραμαζάν, Εκρέμ και Αλή πλέον χάνονται.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ;

Η Ντιλμπέρ Μπουλούτ κοιτά τα ρούχα του γάμου του άντρα της και δακρύζει. Η Μπουλούτ που όταν η στρατοχωροφυλακή συνέλαβε τον άντρα της είχε δύο παιδιά εκ των οποίων το ένα ήταν 2 μηνών, αναφέρει πως τα παιδιά της μεγάλωσαν χωρίς να δούνε τον πατέρα τους. Η πικραμένη γυναίκα λέει πως τα παιδιά συνεχώς την ρωτούσαν ¨που είναι ο μπαμπάς μας ;¨ και πως αυτή τους απαντούσε πως ¨μια μέρα θα έρθει, κι εγώ τον περιμένω¨ και μετά αποτραβιόταν και έκλαιγε. Λέει πως ¨Επί 18 χρόνια περιμένω τον Μουσταφά μου. Ζω με την ελπίδα πως μια μέρα θα έρθει. Για αυτό το λόγο κρύβω τα ρούχα του¨. Πιστεύει πως οι δολοφόνοι του συζύγους της είναι παρακρατικές δυνάμεις.

Η Σαλιχά Μπουλούτ-σύζυγος του Φαχρί Μπουλούτ περιγράφει τους διάφορες πίκρες που βίωσε επί 18 χρόνια. Αναφέρει πως είχε μάθει ότι τον σύζυγο της μετά από την σύλληψη του τον ανέκριναν σε ένα υπόγειο σχολείου, αλλά από τον φόβο της δεν είχε πάει να ρωτήσει . Κραυγάζει λέγοντας : ¨Νέα γυναίκα με άφησαν μόνη και έρημη, και τα παιδιά μου χωρίς πατέρα. Αθώος ήταν, ποιο ήταν το έγκλημα του ; Που πήγε στο στρατόπεδο να ρωτήσει για τον ξάδερφο του ; Το κράτος γιατί μας το έκανε αυτό ; Τι κάναμε ώστε να μας αξίζει κάτι τέτοιο ; Η Μπουλούτ λέει πως βιώνει και τον πόνο του να μην έχει καν ένα τάφο για να προσευχηθεί. Λέει : ¨Ο Θεός ούτε στον εχθρό να μην δώσει να του συμβεί κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω αν πέθανε ή δεν πέθανε ο σύζυγος μου και αν θα έρθει ή δεν θα έρθει. Έτσι περιμένουμε¨.

Βρέθηκαν τα κόκκαλα τους, οι δράστες εξαφανισμένοι

Και η Καμιλέ Μπουλούτ κάθε μέρα κλαίει για τον άντρα της. Η πικραμένη σύζυγος περιγράφει πως παρά το ότι εξακριβώθηκε πως τα κόκκαλα που βρέθηκαν το 2004 σε μια εκσκαφή ανήκουν στον άντρα της, ούτε ακόμη και αυτά τα κόκκαλα δεν της παραδόθηκαν. Δακρυσμένη λέει : ¨Το μόνο έγκλημα του συζύγου μου ήταν που ανησύχησε και ρώτησε για την κατάσταση του συλληφθέντος θείου του και ανιψιού του¨. Προσθέτει πως δεν μπορεί να το χωνέψει πως μέχρι τώρα δεν έγινε τίποτε σε βάρος των δολοφόνων. Κλαίγοντας λέει πως ¨Τουλάχιστον ένα τάφο να είχαμε να προσευχηθούμε. Ούτε αυτό δεν έχουμε, μα τι ψυχές είναι αυτές ;¨.

………………..

Σχόλιο : Και βγάινει μετά ο Ταγίπ και το κάθε φερέφωνο του  και μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα, για τον σεβασμό στην διαφορετικότητα,  για την αφομοίωση που είναι ¨έγκλημα κατά της ανθρωπότητας¨ και άλλες αερολογίες. Βρε καθαρίστε πρώτα αυτή την χαβούζα που έχετε στην χώρα σας. Δώστε βρε  στους ανθρώπους σας πρώτα ΕΝΑΝ ΤΑΦΟ !!! Να μπορούνε να πάνε να κλάψουν οι χαροκαμένες γυναίκες… 

Μοιραστείτε
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone